Dziewczyna w mundurze: Zemsta Eleny Vale

W szkole średniej Northbridge, na korytarzach uczniów ostatniej klasy, nazwiska miały znaczenie.

Liczyły się bardziej niż oceny. Bardziej niż wysiłek. Bardziej niż życzliwość. Nazwisko mogło otworzyć drzwi… albo je zamknąć, zanim jeszcze dotrzesz do klamki. Ubrania też się liczyły – zwłaszcza buty. Markę rozpoznałbyś, zanim zobaczyłbyś osobę.

Elena Vale dowiedziała się tego już na wczesnym etapie.

Dowiedziała się tego dnia, kiedy ktoś zmarszczył nos, czując zapach detergentu do prania unoszący się na jego kurtce. Kiedy dziewczyna zapytała na tyle głośno, by wszyscy usłyszeli, czy matka Eleny „nadal zarabia na życie praniem bielizny bogaczy”. Tego dnia śmiech podążał za nią korytarzem niczym nieomylny cień.

„Elena, stypendystka” – tak ją nazywali.

Czasami dodawali resztę:

“Córka praczki.”

Ten przydomek stał się jego etykietą, wypowiadaną z udawanym podziwem, jakby przetrwanie dzięki zasługom było hańbą. Jakby inteligencja bez pieniędzy wymagała wyjaśnień.

Autorką była Bea Caldwell.

Bea – idealne włosy, idealne zęby, imię wyryte na tabliczkach w pobliżu sali gimnastycznej, bo jej ojciec „hojnie ją podarował”. Bea chodziła po liceum, jakby wszystko należało do niej. I w pewnym sensie tak było.

Podczas obliczeń Elena siedziała trzy rzędy za nią.

Ona zawsze kończyła pierwsza.

Co tylko pogorszyło sprawę.

Przez cztery lata Elena znosiła to w milczeniu.

Nie odwzajemniła się. Nie dlatego, że nie była do tego zdolna, ale dlatego, że bardzo wcześnie nauczyła się czegoś od matki: władza nie zawsze jest na widoku. Czasami czeka. Czasami obserwuje.

Jej matka, Sofia, pracowała nocami w pralni przemysłowej na południu miasta. Wracała do domu pachnąca parą i mydłem, z popękanymi dłońmi i ciężkimi ramionami. Mimo to każdego ranka delikatnie budziła Elenę, starannie zaplatała jej włosy i powtarzała jej tę samą frazę.

„Życzliwość nie jest słabością” – powiedziała. „A milczenie nie jest poddaniem się”.

Elena kurczowo trzymała się tych słów, jakby były jej zbroją.

Kiedy Bea i jej przyjaciele schowali jej buty przed uprawianiem sportu, Elena przyszła boso i mimo wszystko biegła.

Kiedy „przypadkowo” wylano sok na jej notatnik, Elena przepisała wszystko z pamięci.

Kiedy śmiali się, że Elena nie pójdzie na bal — bo bilety kosztowały więcej niż tygodniowy zapas artykułów spożywczych — Elena została w domu i pracowała, żeby przygotować się do egzaminów końcowych.

Ukończyła szkołę z najlepszymi wynikami w swojej klasie.

Zaczęli uprzejmie klaskać.

Potem o niej zapomnieli.

Dziesięć lat później

Elena Vale składała pranie, gdy zadzwonił telefon.

Właśnie wróciła z pracy. W mieszkaniu panowała cisza, zakłócana jedynie szumem starej lodówki. Jej dłonie wciąż pachniały mydłem – tym razem lawendą. Nawyk, który pielęgnowała bez zastanowienia.

Odebrała nie patrząc na numer dzwoniącego.

„Elena!” Głos zatrzeszczał w słuchawce – znajomy, ostry, od razu niemile widziany. „To Bea”.

Elena na chwilę zamknęła oczy.

Dziesięć lat, pomyślała. A ton się nie zmienił.

„Organizujemy wielki zjazd absolwentów” – kontynuowała Bea, a jej radość ociekała sztucznością. „Powinnaś przyjść”.

Elena nic nie powiedziała.

Bea zaśmiała się cicho. „Słyszeliśmy, że wyjeżdżasz za granicę, żeby pracować jako gosposia? Jaka szkoda. Naprawdę. Ale najpierw przyjdź na spotkanie – zrobimy przyjęcie pożegnalne”.

Elena wyobraziła ją sobie: uśmiech na twarzy, lekko przechylona głowa, oczy już błyszczące z oczekiwania.

„Ubierz się wygodnie” – dodała Bea. „Mogłabyś być tą, która serwuje drinki. Jesteś przyzwyczajona do takiej pracy, prawda?”

Więc.

To samo ostrze, wypolerowane, zużyte od wielokrotnego użycia.

Zamiast złości Elena poczuła coś nieoczekiwanego.

Ulga.

Ponieważ w tym konkretnym momencie wiedziała dokładnie, kim została Bea.

„Dobrze” – odpowiedziała Elena spokojnie. „Przyjdę”.

Bea zatrzymała się, zaskoczona. „Naprawdę?”

„Tak” – powiedziała Elena. „Założę mundur. W ten sposób wszyscy go zobaczycie”.

Krótka cisza — zamieszanie po drugiej stronie linii.

Wtedy Bea wybuchnęła głośnym śmiechem.

„O mój Boże. Jesteś idealna. To będzie niezapomniane.”

Rozłączyła się.

Elena delikatnie odłożyła telefon, po czym wróciła do składania, wykonując precyzyjne, przemyślane ruchy.

Tej nocy otworzyła zamkniętą szufladę pod łóżkiem.

W środku znajdowały się dokumenty, których rzadko dotykała: paszport ze wytłoczonym złotym herbem, listy pisane starannym pismem, sygnet owinięty w aksamit.

Przesunęła palcami po wszystkim, po czym zamknęła szufladę.

„Jeszcze nie” – mruknęła.

Noc spotkania

Przyjęcie odbyło się w ogrodach hotelu Luxemont, gdzie nawet na zewnątrz błyszczały żyrandole, a fontanny szemrały nieustannie, jakby cisza była zakazana. Sznury świateł wiły się między palmami. Szampan lał się strumieniami. Wszyscy byli elegancko ubrani niczym zbroje.

Bea pojawiła się w czerwonej sukience, wywołując salwy śmiechu.

Potem zaczęły się szepty.

Wszystkie głowy się odwróciły.

Rozmowy zamarły.

Elena właśnie weszła.

Miała na sobie dokładnie to, co zapowiedziała:

• prosta czarna spódnica;
• biała bluzka;
• fartuch starannie zawiązany w pasie;
• bez makijażu;
• jej włosy związane do tyłu, nienaganne;
• Praktyczne buty, idealnie wypolerowane.

Mundurek pokojówki.

Przez chwilę tłum nie wiedział, jak zareagować.

A potem Bea wybuchnęła śmiechem.

„O mój Boże!” krzyknęła, ściskając szklankę. „To prawda! Nasza pokojówka przyszła w mundurze!”

Wybuchnął śmiech.

Wyciągnięto telefony.

„Eleno!” zaśpiewała Bea słodkim głosem. „Chodź tu, kochanie”.

Elena szła powoli, wyprostowana, z obojętnym wyrazem twarzy.

Bea krążyła wokół niej jak drapieżnik delektujący się widokiem. „Właśnie miałam się napić. Może pójdziesz i mi przyniesiesz? Przecież i tak będziesz to robić za granicą, prawda?”

Inny głos dodał: „Co za strata. Prymus z klasy został nianią. Tragedia”.

„Eleno, czemu nie odpowiadasz?” Bea lekko szturchnęła ją w ramię, jakby chciała ją sprowokować. „Teraz oniemiałaś ze wstydu?”

Elena spuściła głowę.

Nic nie powiedziała.

Pozwoliła im mówić.

Pozwoliła, by każde jej słowo poszło na marne.

A potem…

Ziemia zaczęła się trząść.

Gwałtowny podmuch wiatru przetoczył się przez ogród, zrywając obrusy, unosząc serwetki i doprowadzając gości do krzyku. Szklanki tłukły się. Światła migotały.

“Co się dzieje?!” krzyknął ktoś.

Wszystkie oczy zwróciły się ku górze.

Ogromny helikopter zstąpił z nieba, jego wirniki waliły w noc niczym sąd. Jego kadłub lśnił pod girlandami, a złote insygnia lśniły niczym płomień.

Z boku: herb królewski Królestwa Altaria.

Śmiech uwiązł Bei w gardle.

Helikopter wylądował.

Drzwi się otworzyły.

Wyszło sześciu mężczyzn w odznaczonych mundurach wojskowych, za nimi dwie kobiety ubrane w peleryny z jedwabiu i złota.

“Zabezpieczcie teren!” krzyknął kapitan.

Żołnierze szybko rozmieścili się wokół ogrodu.

Panika zaczęła się rozprzestrzeniać.

Bea wyszeptała drżąc: „Musiała coś ukraść. To wszystko. W końcu ma kłopoty”.

Kapitan zrobił krok naprzód.

Prosto do Eleny.

A potem…

Wszyscy żołnierze padli na kolana.

„Wasza Królewska Wysokość” – powiedział kapitan, kłaniając się głęboko. „Pojazd jest gotowy. Jego Wysokość czeka na was”.

W ogrodzie zapadła cisza.

Elena podniosła głowę.