Dom duchów za 500 000 dolarów: Moja siostra zbudowała willę, ale zapomniała, kto podpisał czek

Do czterdziestki piątego roku życia powinno się mieć już wszystko poukładane. A przynajmniej tak głoszą broszury o stabilizacji w średnim wieku. Nazywam się Elias Thorne. Spędziłem dwadzieścia lat w deszczowych okopach sektora technologicznego Seattle, awansując od młodszego programisty do starszego architekta systemów. Moje życie mierzyło się kodem, grantami kapitałowymi i kawą, która kosztowała więcej niż miesięczne ubezpieczenie mojego pierwszego samochodu.

Dobrze mi poszło. Więcej niż dobrze. Ale gdy siwizna zaczęła pokrywać moją brodę, a cisza mojego luksusowego apartamentu zaczęła przypominać mniej „spokój”, a bardziej „izolację”, moje myśli wciąż wracały do ​​kurzu. A konkretnie do czerwonego pyłu gliniastego z Clear Creek w Zachodniej Wirginii.

To właśnie tam stał – a raczej opierał się – „Dom Rodzinny”. Był to trzypokojowy dom w stylu rzemieślniczym, należący do rodziny Thorne od czasów Wielkiego Kryzysu. Moi rodzice, Henry i Martha, wychowali tam czwórkę z nas. Teraz zostało nas tylko dwoje: ja i moja młodsza siostra Sarah.

Nasi rodzice się starzeli. Dach przeciekał każdej wiosny, fundamenty zapadały się w miękką ziemię jak zmęczony pies, a rachunki za ogrzewanie zimą były zbrodnią przeciwko ludzkości. Moim marzeniem – tym, które zmuszało mnie do pisania przez dwunastogodzinne zmiany – było stworzenie im twierdzy. Miejsca, w którym stawy nie bolałyby od przeciągów, a weranda nie przypominałaby zapadni.

Dwa lata temu zdecydowałem, że nadszedł czas. Zadzwoniłem do Sary.

Sarah była „gwiazdą” Clear Creek. Podczas gdy ja byłem technologicznym pustelnikiem na północno-zachodnim Pacyfiku, ona była duszą towarzystwa, która nie opuszczała okolicy. Pracowała w branży nieruchomości z wyższej półki – a przynajmniej tak twierdziła – i zawsze nosiła nowy, designerski szalik albo jeździła wynajętym BMW, na które zdecydowanie nie było jej stać z prowizji agenta nieruchomości w pięciotysięcznym miasteczku. Ale była. Zabierała mamę na wizyty lekarskie. Sprawdzała ciśnienie taty.

„Eliasie” – mruknęła przez telefon, a jej głos brzmiał wykalkulowanym południowym urokiem. – „Dom umiera. Jeśli wkrótce czegoś nie zrobimy, hrabstwo go zamknie. Wiesz, że bym pomogła, ale rynek tutaj po prostu… stoi w miejscu”.

„Wiem, Sarah” – powiedziałam. „Nie proszę o twoje pieniądze. Proszę o twoje oczy. Nie mogę tam być, żeby zarządzać budową. Jestem przywiązana do biura. Ale mam kapitał. Chcę zrównać stary dom z ziemią i zbudować nowoczesną, dostępną willę. Coś z głównym apartamentem dla mamy i taty, skrzydłem gościnnym na moje wizyty i werandą, na której będą mogli siedzieć, dopóki nie skończą setki”.

„Willa?” – wysapała. „W Clear Creek? Mówisz o setkach tysięcy, Eli.”