Moi rodzice zaciągnęli mnie do sądu, kiedy odmówiłem sprzedaży mieszkania, żeby pokryć koszty rozwodu mojej siostry. Mówili wszystkim, że są spłukani, a ja jestem samolubny, więc oczekiwali, że ustąpię i „pójdę na kompromis” przed sędzią. Zamiast tego położyłem na stole cienką teczkę: lata tajnych przelewów pieniężnych… i jedno kłamstwo, które tak dobrze wyćwiczyli, że myśleli, że nie da się go ujawnić. Najpierw wyraz twarzy sędziego się zmienił. Potem moja matka przestała się śmiać.

„Teraz już jesteś” – powiedział. „A przynajmniej twój ekosystem finansowy jest z nim powiązany”.

„Posłuchaj mnie uważnie. Mam kontakt w firmie, który reprezentuje Todda, męża twojej siostry. Świat prawniczy w Filadelfii jest mały. Studiowaliśmy razem prawo. Wymieniliśmy się notatkami – ściśle nieoficjalnie, z czystej uprzejmości zawodowej”.

Czekałem. Moje serce zaczęło bić powoli i ciężko o żebra.

„Todd nie rozwodzi się z Delaney tylko z powodu nie dających się pogodzić różnic” – kontynuował Miles. „To jest dokument publiczny. To jest tania wersja, którą podają prasie”.

„Ale negocjacje ugodowe są agresywne, ponieważ obowiązuje klauzula postępowania. Klauzula postępowania karnego”.

Chwyciłem krawędź biurka.

“Przestępca?”

„Todd jest starszym partnerem w firmie zajmującej się fuzjami i przejęciami” – powiedział Miles. „Podobno, około osiem miesięcy temu wyciekły pewne zastrzeżone dane dotyczące planowanego przejęcia”.

„Nie trafiło to do wiadomości, ale trafiło na rynek. Pojawiły się podejrzane transakcje. Komisja Papierów Wartościowych i Giełd (SEC) zaczęła węszyć.”

Firma Todda przeprowadziła audyt wewnętrzny. Stwierdzili, że wyciek pochodził z komputera domowego.

Zatrzymał się, pozwalając ciszy nabrać ciężaru.

„iPad Delaney’a”.

Poczułem, jak krew odpływa mi z twarzy.

Moja siostra, której największym osiągnięciem intelektualnym było wcześniej stworzenie tablicy na Pintereście poświęconej jej ślubowi, była zamieszana w szpiegostwo korporacyjne.

„Do kogo” – szepnąłem – „do kogo je wysłała?”

„Jeszcze nie wiemy” – powiedział Miles. „Ale prawnicy Todda są przerażający. Dają jej wybór”.

„Odchodzi z niczym. Bez alimentów, bez ugody, bez niczego, podpisuje NDA, a oni rezygnują z wewnętrznego śledztwa”.

„Albo przekazują dowody Komisji Papierów Wartościowych i Giełd oraz Departamentowi Sprawiedliwości”.

Zamknąłem oczy.

Elementy układanki, które układaliśmy poprzedniego wieczoru, wskoczyły na swoje miejsce z siłą kuli burzenia.

Strategie D. Reyesa LLC.

Płatności na rzecz firmy zarządzającej kryzysami.

Nagła, desperacka potrzeba płynności finansowej.

„Oni nie płacą za adwokata rozwodowego” – powiedziałem, a mój głos zabrzmiał głucho w małym pokoju. „Oni płacą za milczenie”.

„Dokładnie” – powiedział Miles.

„Ta firma-wydmuszka, którą znalazłeś – założyłbym się o swoją licencję, że jest wykorzystywana do przekazywania pieniędzy osobie, która pomogła jej w przeprowadzeniu transakcji, albo osobie, która ją szantażuje, a także do opłacania jej zespołu obrońców”.

„Nie chodzi o zapewnienie jej lepszego rozwiązania”.