Mój mąż i jego bracia uznali, że to zabawne, że zrobili mi „żart” – zostawili mnie błąkającą się 300 mil od domu, śmiejącą się i odjeżdżającą krzyczącą: „Powodzenia!”. Nigdy nie wróciłam… 5 lat później mnie znalazł – a jego uśmiech zniknął, gdy zobaczył, kto za mną stoi.

Grant wyszedł mi naprzeciw i wsunął swoją dłoń w moją, jakby zawsze tam należała.

„Wszystko w porządku?” zapytał.

Skinąłem głową.

„Powiedziałem wszystko, co miałem do powiedzenia”.

Razem przeszliśmy przez tłum i zeszliśmy po schodach sądu. Prasa krzyczała pytania, ale ich głosy cichły za nami. Wiatr rozwiewał mi włosy, a słońce grzało mnie w twarz.

Nie musiałam się już ukrywać. Nie musiałam się tłumaczyć ani usprawiedliwiać życia, które zbudowałam.

Kyle stał na szczycie schodów i obserwował nas samotnie. Tak samo jak ja kiedyś stałem na poboczu drogi, patrząc, jak znika.

Tym razem to nie ja zostałem w tyle.

To ja szedłem naprzód.