„Emma, ​​przysięgam, że się zmienię” – błagał. „Możemy to naprawić. Dla dzieci”.

Patrzyłam na niego przez dłuższą chwilę. Potem powiedziałam słowa, których nigdy nie sądziłam, że będę miała odwagę wypowiedzieć: „David, dzieci zawsze będą miały ojca, ale ja nie potrzebuję męża, który mnie łamie, żeby czuć się silna. Dokonałeś swojego wyboru, a teraz ja dokonuję swojego”.

Wyglądał na oszołomionego, jakby odrzucenie nigdy nie przeszło mu przez myśl. Ale ja mówiłem poważnie.

W kolejnych miesiącach skupiałam się na uzdrowieniu – zarówno dla siebie, jak i dla dzieci. Terapia stała się bezpieczną przestrzenią, w której wszyscy mogliśmy wspólnie przepracować ten chaos. Ethan nauczył się radzić sobie ze złością w zdrowszy sposób, Chloe znów sięgnęła po szkicownik, a bliźniaki oswoiły się szybciej, niż się spodziewałam.

Pieniądze były napięte, ale dawałam radę. Dorabiałam w bibliotece i założyłam małą działalność poboczną, redagując rękopisy dla autorów publikujących własnym nakładem online. To było wyczerpujące, ale dało mi coś, czego nie czułam od lat – niezależność.

Tymczasem Dawid nadal dryfował przez życie.

Podejmował się dorywczych prac tu i tam, ale żadna nie trwała długo. Dzieciaki nadal widywały go w weekendy, ale więź, która kiedyś ich z nim łączyła, zaczęła słabnąć. Nie był już ich ostoją – zbyt wiele razy widzieli jego potknięcia. Bolało mnie to, ale jednocześnie przypominało mi, ile siły wykształciliśmy w naszej własnej, małej jednostce.

Rok później stanęłam przed lustrem w prostej czarnej sukience, gotowa na galę biblioteczną. Odbicie wpatrujące się we mnie nie było kobietą, którą zostawił David – to była ktoś silniejszy. Ktoś, kto podniósł się ze zdrady i odnalazł siebie na nowo.

Kiedy wieczorem położyłam dzieci do łóżek, Chloe zapytała: „Mamo, jesteś szczęśliwa?”

Uśmiechnąłem się, odgarniając jej włosy. „Tak, kochanie. Jestem.”

I po raz pierwszy od dłuższego czasu naprawdę tak było.