Moja siostrzenica napluła na moją córkę w Boże Narodzenie i powiedziała: „Święty Mikołaj omija takie dzieci jak ty”. Moja siostra się roześmiała:

Usiadłem raz.

Przez jakiś czas nie mieliśmy wieści od Natalie.

Pewnego wtorku mama wysłała mi SMS-a ze zdjęciem nowej pończochy, którą zamówiła w Internecie z wyszytym kursywą napisem Lily.

Powieszę to, kiedy ona przyjdzie, napisała.

Odłożyłam telefon i wzięłam oddech.

Zobaczymy.

Pończocha to tkanina i nić.

Szacunek to działanie.

Pewnego śnieżnego dnia Lily i ja zrobiliśmy gorącą czekoladę, a ja pozwoliłem jej dodać za dużo bitej śmietany.

Graliśmy w grę planszową, w której brakowało elementów.

Roześmiała się, a jej śmiech przypominał dźwięk dzwonków wietrznych.

Zapytała mnie:

„Myślisz, że Święty Mikołaj pomija dzieci?”

Powiedziałem jej prawdę.

„Nie” – powiedziałem. „Ale czasami ludzie wykorzystują Świętego Mikołaja, żeby być dla niego niemiłym”.

Skinęła głową.

Oparła się o mnie, ciepła i ciężka, a ja oparłem brodę na czubku jej głowy.

Jej włosy pachniały jabłkami, bo wybrała tani szampon.

Przez chwilę patrzyłem na puste krzesła, po czym wstałem i odsunąłem je od ściany.

Nie potrzebowałem, żeby mi cokolwiek udowadniali.

Wiosną, gdy przyjdzie przesyłka z przepustkami do zoo, od razu wrzucę ją do recyklingu.

Jeśli chcemy, to sobie je zafundujemy, w swoim własnym dniu.

A jeśli Hannah i jej dziewczynki chcą przyjść, to kupię cztery bilety.

Tak teraz działa matematyka.

Nie jestem bohaterem.

Nic nie wygrałem.

Wyznaczyłem na piasku linię za pomocą dolarów i centów i trzymałem się jej.

To wystarczyło.

Tak musiało być.

Gdy wieczorem układałam Lily do snu, wręczyła mi małą kartkę, którą zrobiła z papieru budowlanego.

Napisała, że ​​na studia i wkleiła do środka monetę ćwierćdolarową.

Włożyłem do folderu z potwierdzeniem.

Zamknąłem szufladę.

Stałem tam przez sekundę i pozwoliłem sobie poczuć ciszę.