Moja siostra zablokowała wejście do mojego luksusowego hotelu, śmiejąc się, że nie stać mnie na wejście, a moja matka nachyliła się, jakby robiła mi przysługę, szepcząc: „Nie zawstydzaj rodziny”. Nie mieli pojęcia, że ​​budynek za tym szkłem jest mój, aż do ostatniej wypolerowanej lampy w holu, i to właśnie sprawiało, że to kłuło.

„Mówisz poważnie?” wyszeptała. „To twoja rodzina”.

„To mój budynek” – odpowiedziałem, wciąż spokojny. „I mój personel. Nikt nie może ich używać jak narzędzi”.

Harper zrobiła krok naprzód, a jej głos stał się łagodniejszy i pełen tej znajomej, manipulacyjnej słodyczy.

„Blaze” – powiedziała. „Przesadzasz. Chcieliśmy tylko, żeby wieczór był elegancki. Wiesz, jak tata się zachowuje. Wiesz, jak mama się martwi. Nie musisz nas karać”.

Spojrzałem na nią.

„Karzemy?” – zapytałem. „Kara oznaczałaby krzyk. Kara oznaczałaby wyrzucenie cię z domu. Nie zrobię tego. Wyznaczam granicę”.

Connor spróbował innego podejścia – tego samego, którego moja rodzina zawsze używała, gdy chciała odzyskać nade mną kontrolę.

„Jeśli to zrobisz” – powiedział cicho – „zaszkodzisz reputacji rodziny. Zranisz swojego ojca. Ludzie będą plotkować. Będziesz wyglądać na mściwego”.

Mściwy.

To słowo brzmiało prawie zabawnie, gdy mówił o nim mężczyzna, który stał tam, podczas gdy moja siostra śmiała się ze mnie, jakbym był brudem na krawężniku.

Zanim zdążyłem odpowiedzieć, pracownik podszedł do Marcusa i cicho powiedział mu do ucha. Wyraz twarzy Marcusa się nie zmienił, ale jego wzrok wyostrzył się, gdy słuchał. Potem spojrzał na mnie.

„On tu jest” – powiedział Marcus.

Preston Weller pojawił się na końcu korytarza, jakby czekał na swoją kolej. Miał w sobie tę nienaganną pewność siebie, która dobrze prezentuje się na fotografiach – idealna fryzura, idealny garnitur, drogi uśmiech gotowy do drogiej podróży.

Podszedł do nas z otwartymi dłońmi w geście rozbrajania, jakby robiąc wszystkim przysługę swoją obecnością.

„Blaze” – powiedział, jakbyśmy byli przyjaciółmi. „Miło cię widzieć. Słuchaj, chyba doszło do nieporozumienia na dole. Staram się tylko dopilnować, żeby wszystko poszło gładko. Dziś wieczorem są tu osoby, które mogłyby naprawdę pomóc naszej rodzinie, a nie chcemy niepotrzebnych napięć”.

Nasza rodzina.

Odwaga uderzyła mnie niczym żar w oczy, ale zachowałem neutralny wyraz twarzy.

„Marcus powiedział mi, że prosisz o dostęp do strefy zastrzeżonej” – powiedziałem. „Na jakiej podstawie?”

Preston sięgnął do kieszeni kurtki i wyjął kawałek papieru, jakby to była sztuczka magiczna.

„Mam autoryzację” – powiedział, lekko stukając w nią. „Od rodziny”.

Wzrok mojej matki powędrował na papier i dostrzegłem na jej twarzy przelotny błysk nadziei, jakby Preston znalazł lukę, za którą mogłaby się schować. Harper wyprostowała się nieco. Connor wyglądał na ulżonego – tak, jak słabi mężczyźni wyglądają na ulżonych, gdy ktoś inny podejmuje ryzyko.

Nie wziąłem od niego tego dokumentu.

„Która osoba?” zapytałem. „I w jakim zakresie?”

Preston zaśmiał się cicho, jakbym był niepotrzebnie formalny.

„Chodź” – powiedział. „To tylko kilka minut dostępu. Muszę porozmawiać na osobności z panem Keatingiem i Milesem Sutterem. To idealny wieczór, żeby dopiąć parę spraw. Wszyscy są. Głupotą byłoby zmarnować tę okazję”.

Mój żołądek znów się uspokoił.

I tak to się stało.

Prawdziwym powodem urodzin była okładka, a Preston traktował moją wieżę jak tło dla oferty.

Marcus wyciągnął rękę.

„Czy mogę to zobaczyć?” zapytał.

Preston wręczył dokument z pewnością siebie osoby, dla której format nie ma znaczenia, dopóki podpis wygląda przekonująco.

Marcus przejrzał go raz, a potem drugi raz, wolniej.

„To nie jest autoryzacja Opelene” – powiedział Marcus beznamiętnym, niemal znudzonym tonem. „Nie ma wewnętrznego numeru referencyjnego. Formatowanie jest nieprawidłowe. Blok zatwierdzenia nie spełnia naszych standardów”.

Uśmiech Prestona zamarł.

„To tylko list” – powiedział szybko. „Nie potrzeba tego wszystkiego. To od rodziny”.

„Rodzina nie ma pierwszeństwa przed protokołem bezpieczeństwa” – odpowiedział Marcus.

Kilka osób siedzących w pobliżu zwolniło, udając, że nie słucha. Jedna z nich, kobieta z biżuterią, która bez wysiłku zdradza bogactwo, skinęła głową w stronę Harper. Uwaga zebranych zaczęła się zmieniać – subtelnie, ale niezaprzeczalnie.

Harper zareagował zbyt szybko.

„Jest z nami” – powiedziała. „Preston jest z nami. Musi coś załatwić. Obiecaliśmy…”

„Co obiecałaś?” zapytałem, a mój głos pozostał spokojny, choć przeciął jej słowa niczym ostrze.

Policzki Harper poczerwieniały. Spojrzała w stronę korytarza prowadzącego do głównej jadalni, gdzie Whitmore’owie, Keating i Sutter gromadzili się przy kieliszkach i śmiali się. Myślała o tym, co zasugerowała, o tym, co sprzedała.

Jeden z gości, mężczyzna o spokojnym, autorytatywnym usposobieniu, zwrócił się w naszą stronę.