Mój dziadek zmarł bez testamentu. Mój tata przejął cały majątek i powiedział: „Nie zobaczysz ani grosza – twój brat jest następny w kolejce”. Potem pojawiła się mama, wsunęła mi kopertę i wyszeptała: „Czas powiedzieć im, kim naprawdę jesteś…”.

Ręce mi drżały, gdy to czytałem. Kiedy powiedziałem Danielowi, jego wyraz twarzy stwardniał.

„To znaczy, że jesteś już blisko. Richard się boi. Ale Emmo, musisz być ostrożna. Skoro jest na tyle zdesperowany, żeby wymazać testament, to jest na tyle zdesperowany, żeby wymazać każdego, kto mu zagraża”.

Ta myśl mnie zmroziła. Latami znosiłem jego pogardę, jego chłodne lekceważenie. Ale teraz zaczynałem dostrzegać jego stronę o wiele mroczniejszą, niż kiedykolwiek sobie wyobrażałem. Był nie tylko bezwzględny, był niebezpieczny.

Tej nocy spakowałem torbę i zostałem u matki. Leżąc bezsennie w jej pokoju gościnnym, ta wiadomość płonęła w mojej pamięci. Richard chciał, żebym milczał, ale głos dziadka rozbrzmiewał głośniej.

„Nie mogą ci odebrać honoru, dopóki go nie oddasz.”

Nie byłem gotowy niczego zdradzić. Nie teraz.

W sali sądowej unosił się delikatny zapach polerowanego drewna i starego papieru, ale dla mnie równie dobrze mogłaby to być bitwa. Każde tykanie zegara rozbrzmiewało w mojej piersi niczym bicie bębna. Ściskałam teczkę z dokumentami, które zebraliśmy z Danielem. List mojego dziadka, akt urodzenia, zeznania Lindy i dowód na zaginiony testament Normana Pierce’a.

Richard siedział po drugiej stronie sali, nienagannie ubrany w grafitowy garnitur, a jego srebrne spinki do mankietów błyszczały w świetle reflektorów. Twarz miał napiętą, ale w oczach płonęła furia człowieka, który uważał, że nigdy nie da się go pokonać. Obok niego siedział Ethan, poprawiając krawat i udając pewność siebie, której wcale nie czuł. Norman Pierce poprawił okulary, usta miał wąskie i bezbarwne.

Kiedy sędzia weszła, rozmowy ucichły. Była surowa, a jej wzrok był przenikliwy, gdy patrzyła na nas z góry.

„Jesteśmy tu, aby rozpatrzyć sprawę dotyczącą spadku po zmarłym Eugene’ie Moore’ie” – oznajmiła. „Powódka, Emma Moore, twierdzi, że oryginał testamentu został ukryty lub zniszczony”.

Daniel Rose – jego głos był pewny i zdecydowany.

„Wysoki Sądzie, oświadczamy, że Richard Moore, z pomocą adwokata Normana Pierce’a, celowo ukrył prawdziwy testament pana Eugene’a Moore’a, aby przejąć kontrolę nad Moore Sons. Posiadamy dokumenty, świadków i zeznania, które dowodzą, że moja klientka Emma Moore miała zostać prawowitą spadkobierczynią.”

Podał kopertę. Sędzia przejrzał jej zawartość, po czym skinął głową.

“Przystępować.”

Daniel zwrócił się do mnie.

„Emma, ​​proszę zajmij miejsce.”

Kolana prawie się pode mną ugięły, ale ruszyłem do przodu, złożyłem przysięgę i… sobota. Mikrofon wzmacniał każdy mój oddech.

„Pani Moore” – zaczął Daniel. „Proszę powiedzieć sądowi, co pani znalazła”.

Rozłożyłem list mojego dziadka. Ręce mi drżały, ale głos był stanowczy.

„Ten list został napisany w ostatnich dniach jego życia. W nim wyraźnie stwierdza, że ​​jestem jego prawowitym spadkobiercą. Powierzył te dokumenty mojej matce, ponieważ nie ufał Richardowi. Mój dziadek wierzył w sprawiedliwość i honor. Nie chciał, żeby ta firma wpadła w chciwe ręce”.

Podniosłem akt urodzenia.

„Ten dokument uznaje mnie za prawnego spadkobiercę Eugene’a Moore’a. Richard wiedział o tym i próbował to ukryć. Wmówił mi, że jestem bezsilny, ale mój dziadek zadbał o to, by prawda przetrwała”.

Po sali sądowej przetoczył się szmer. Spojrzałem na Richarda, jego szczęka się zacisnęła, ale nic nie powiedział.

Potem Daniel zawołał Lindę, żeby zeznawała. Mówiła nerwowo, ale wyraźnie.

„Widziałem testament. Eugene go podpisał. Był przechowywany w sejfie pana Pierce’a. Po śmierci Eugene’a Richard przyszedł do biura. Następnego dnia testament zniknął. Kiedy zapytałem, pan Pierce kazał mi się do tego nie wtrącać”.

Wyraz twarzy sędziego stwardniał. Daniel naciskał dalej.

„Więc twierdzisz, że byłeś świadkiem znalezienia oryginału testamentu w tym sejfie?”

„Tak” – szepnęła Linda. „A potem zniknęło”.

W pomieszczeniu rozległy się westchnienia. Norman Pierce poruszył się na krześle, pot wystąpił mu na czoło.

W końcu Richard został wezwany na mównicę. Wstał natychmiast, a jego głos ociekał oburzeniem.

„To absurd. Emma ma urojenia. Mój ojciec nigdy nie chciał, żeby odziedziczyła. Była słaba, naiwna, niezdolna do prowadzenia firmy. Majątek przypadł mi z mocy prawa, a ja przekazałem go mojemu synowi, Ethanowi. Taka jest naturalna kolej rzeczy”.

Wstałem gwałtownie, nie mogąc zachować milczenia.

„Naturalny porządek?”

Mój głos zadrżał, ale rozniósł się po pokoju.

„Masz na myśli swój rozkaz? Nienawidziłaś mnie, bo nie byłam twoja. Ani razu nie nazwałaś mnie swoją córką. A teraz chcesz mnie całkowicie wymazać. Tak jak próbowałaś wymazać testament mojego dziadka”.

Sala zamarła. Prawda wisiała w powietrzu. Niezaprzeczalna. Sędzia uniósł rękę.

„Pani Moore, proszę zachować spokój, ale pani słowa zostaną odnotowane.”

Daniel podał mu ostatni dowód: dokumenty finansowe.

„Wysoki Sądzie. Richard wypłacił dwie duże sumy: 50, 0 i 30. Zero mniej więcej w czasie, gdy testament zniknął. A kiedy grożono mojemu klientowi, te transakcje nie miały żadnego uzasadnienia biznesowego. Twierdzimy, że były to płatności mające na celu ukrycie testamentu i zastraszenie świadków”.

Spojrzenie sędziego powędrowało w stronę Richarda.

„Czy temu zaprzeczasz?”

Maska Richarda pękła.

„Te fundusze były przeznaczone na—”

Zawahał się. Jego wzrok powędrował w stronę Pierce’a.

„prywatne wydatki biznesowe”.

Ale Pierce poczuł się nieswojo.

„Nie mogę tego skomentować” – wyjąkał.

Cisza była ogłuszająca.

W tym momencie moja matka wyszła z galerii.

„Wysoki Sądzie” – powiedziała drżącym, ale silnym głosem. „Mogę potwierdzić słowa Emmy. Eugene dał mi kopertę, bo obawiał się, że Richard zniszczy testament. Powiedział mi, że Emma jest powietrzem”.

W pokoju rozległy się szepty. Twarz Richarda poczerwieniała.

„Margaret, usiądź” – warknął, tracąc panowanie nad sobą, ale szkody już zostały wyrządzone.

Sędzia uderzył mocno młotkiem.

“Zamówienie.”

W oparciu o przedstawione dowody, list, akt urodzenia, zeznania świadków i dokumentację finansową, sąd uznaje za wystarczające podstawy do wszczęcia śledztwa karnego przeciwko Richardowi Moore’owi i Normanowi Pierce’owi w sprawie oszustwa i zatajenia testamentu. Ponadto majątek Eugene’a Moore’a zostanie tymczasowo zamrożony do czasu zakończenia śledztwa.

I zaparło mi dech w piersiach. Udało mi się. W końcu przebiłam jego maskę. Richard spiorunował mnie wzrokiem, gdy baiffy podeszły bliżej i przebiły go. Jego głos był niski, jadowity.

„Myślisz, że wygrałaś, Emmo? To jeszcze nie koniec.”

Spojrzałem na nią, już się nie bojąc.

„Nie, tato.”

Dla ciebie, na Wyspie, młot uderzył ponownie, przypieczętowując tę ​​chwilę. Po raz pierwszy poczułem, że ziemia pod moimi stopami należy do mnie.