Córka napisała mi SMS-a: „Nie przychodź w ten weekend. Mój mąż nie chce, żebyś tu była”. Po prostu skinęłam głową, nie sprzeciwiłam się i po cichu anulowałam każdy wysłany przeze mnie czek. Następnego dnia pojawiła się w moich drzwiach, jakby nic się nie stało, z tym wyćwiczonym, nerwowym uśmiechem. Ale tym razem nie zrobiłam tego, czego oczekiwała…

Derek stracił kolejną pracę po tym, jak pojawił się pijany. Żył z niechętnej dobroczynności i złych decyzji.

Ich życie się załamało.

Czy czułem się źle?

Czasem późno w nocy przypominałam sobie małą dziewczynkę, która przynosiła mi mlecze i płakała, gdy jej złota rybka zdechła. Przypominałam sobie jej drobną dłoń w mojej dłoni na pogrzebie Roberta, jej łamiący się głos, gdy szeptała, że ​​nie wie, jak bez niego żyć.

A potem przypomniałam sobie, jaką kobietą się stała – tą, która traktowała mnie jak konto bankowe, która kłamała w sprawach nagłych, która próbowała doprowadzić do uznania mnie za niezdolną do podejmowania decyzji.

I wszelkie poczucie winy zniknęło.

Potem Dorothy i ja podróżowaliśmy razem. Alaska. Nowa Anglia jesienią. Zaczęliśmy planować Irlandię na wiosnę. Wydałam pieniądze na siebie – na doświadczenia, na radość, na życie, na które Robert i ja tak naprawdę oszczędzaliśmy.

Podczas kolejnej wizyty kontrolnej mój lekarz uśmiechnął się, patrząc na moją dokumentację medyczną.

„Wyglądasz na dziesięć lat młodszego” – powiedziała.

„Czuję się, jakbym miała dwadzieścia lat” – odpowiedziałam.

Stres mnie postarzał.

Wolność to odwróciła.

Ciśnienie mi spadło. Sen stał się głębszy. Guz niepokoju, który trzymał mnie pod żebrami, w końcu się rozluźnił.

Zacząłem chodzić na zajęcia malarskie – coś, co chciałem spróbować od lat, ale zawsze odkładałem. Moją pierwszą próbą był mały, chaotyczny pejzaż, ale pędzel trzymał się pewnie w dłoni.

Jak się okazało, życie było całkiem niezłe, kiedy nie wysysali z ciebie krwi ludzie, którzy twierdzili, że cię kochają.