W Wigilię moja córka napisała SMS-a: „Spędzamy święta u rodziców Dereka – tylko najbliższa rodzina. Rozumiesz”. Nie kłóciłam się. Spędziłam noc z kimś nowym. Kiedy opublikowałam zdjęcie, moja córka zadzwoniła 14 razy… Bo kobieta, z którą byłam, była…

Po ich wyjściu, Patricia i ja usiedliśmy na jej tylnym ganku, popijając kawę.

Poranek był chłodny.

Niebo czyste.

„Dobrze ci poszło” – powiedziała Patricia.

„Nie jesteśmy jeszcze pewni” – powiedziałem. „To zajmie trochę czasu”.

„Ale się staracie” – powiedziała. „Oboje”.

„Tak” – powiedziałem.

„A my?” – zapytałem, a mój głos zaskoczył mnie swoją czułością. „Czy nadal traktujemy to dzień po dniu?”

Spojrzałem na nią.

Naprawdę wyglądał.

Srebro we włosach.

Zmarszczki wokół oczu spowodowane śmiechem.

Sposób, w jaki trzymała filiżankę kawy obiema rękami, dawał jej ciepło, było dla niej czymś bardzo cennym.

„Myślę” – powiedziałem ostrożnie – „że jestem gotowy przestać brać to dzień po dniu”.

Brwi Patricii uniosły się.

„Na co jesteś gotowy?”

„Jutro” – powiedziałem.

“Przyszły tydzień.”

“Przyszły miesiąc.”

„Całość.”

Uśmiechnęła się.

„To dobrze” – powiedziała.

„Bo już powiedziałem moim dzieciom, że przyjedziesz na ślub Jennifer w sierpniu”.

„Naprawdę?” – zapytałem.

„Tak” – powiedziała, a jej uśmiech stał się figlarny. „Jako moja randka”.

„Czy to w porządku?”

„To więcej niż w porządku” – powiedziałem.

„Dobrze” – powiedziała Patricia.

„Bo jestem szczęśliwa, Richardzie” – powiedziała. „Naprawdę szczęśliwa”.

„I chcę być z tobą szczęśliwa tak długo, jak to możliwe.”

„Ja też” – powiedziałem.

Siedzieliśmy tam, gdy słońce wznosiło się coraz wyżej, piliśmy kawę i nie mówiliśmy wiele.

Czasami szczęście nie potrzebuje słów.

Czasami oznacza to po prostu siedzenie na ganku z kimś, kto cię widzi – naprawdę cię widzi – i mimo wszystko decyduje się tam być.

Mój telefon zawibrował.

Wiadomość od Sary.

„Możemy pójść na brunch w przyszłą niedzielę? Patricia też. Dzieciaki chcą was obie zobaczyć.”

Pokazałem Patricii.

Uśmiechnęła się.

„Widzisz?” powiedziała. „Teraz utkniesz z nami.”

„Mogę sobie wyobrazić gorszy los” – powiedziałem.

I mówiłem poważnie.

Bo gdzieś pośród bałaganu wykluczenia ze Świąt Bożego Narodzenia, stawiania granic i ryzykowania nową miłością, znalazłam coś lepszego niż włączenie z poczucia obowiązku.

Znalazłem ludzi, którzy mnie wybrali.

Ludzie, którzy chcieli, żebym tam był.

Ludzie, którzy widzieli we mnie kogoś, kogo warto poznać, a nie tylko kogoś, kogo należy tolerować.

Margaret spodobałaby się Patricia.

Spodobałby jej się klub fotograficzny, wycieczki i ogród japoński o świcie.

Powiedziałaby mi, żebym nie była taka ostrożna ze swoim sercem.

Żyć.

Więc to właśnie robię.

Mając sześćdziesiąt cztery lata, siwe włosy, okulary do czytania i nowy obiektyw do aparatu.

Życie z kimś, kto mnie rozśmiesza.

Życie z córką, która uczy się być obecna.

Mieszkanie z wnukami, którzy chcą pokazać mi swoje kolekcje kamieni i posłuchać o moich zdjęciach.

Żyj tak, jakby nigdy nie było za późno.

Ponieważ tak nie jest.

Nigdy tak nie jest.