Na pogrzebie mojego męża Roberta syn unikał moich oczu, a jego żona tuliła go tak mocno, że czułam się jak trzecia osoba na moim pożegnaniu – a potem trzy dni później jeden SMS dał jasno do zrozumienia, że ​​nie jestem już jego planem na rodzinę, tylko obowiązkiem, o którym skończył rozmawiać. W kaplicy było zimno, marmurowo i witrażowo, a moje obcasy brzmiały zbyt głośno jak na pomieszczenie, które miało być święte.

Powiedziałem mu, że może zostać na noc, jeśli jest zmęczony.

Był.

Spał na mojej kanapie, a rano zrobiłam mu śniadanie — prostą jajecznicę i tosty.

Nic specjalnego.

Nie rozmawialiśmy o niczym ważnym.

Rozmawialiśmy o pogodzie w San Francisco.

Rozmawialiśmy o jego poszukiwaniu pracy.

Rozmawialiśmy o książkach na mojej półce.

Nie rozmawialiśmy o Michelle.

Nie rozmawialiśmy o pieniądzach.

Nie rozmawialiśmy o przeszłości.

Wychodząc powiedział, że do mnie zadzwoni.

Powiedziałem mu, że to będzie w porządku.

Nie uwierzyłem mu.

Ale tak czy inaczej, było dobrze, bo w końcu nauczyłam się żyć bez potrzeby, żeby do mnie dzwonił.

Po jego wyjściu siedziałem na balkonie i poczułem coś, co mnie zaskoczyło.

Nie było to do końca szczęście.

Ale było blisko.

To była ulga.

To było uczucie, że w końcu uwolniłam się od ciężaru, który nosiłam w sobie tak długo, że zapomniałam, że nie powinien tam być.

Przez czterdzieści dwa lata byłam żoną, a potem przez ponad dwa lata pogrążoną w żałobie wdową, próbującą utrzymać kontakt z synem, który tak naprawdę nigdy nie pragnął mnie w sposób, w jaki tego potrzebowałam.

A teraz byłam po prostu Margaret.

Małgorzata, która malowała.

Małgorzata, która podróżowała.

Margaret, która budziła się rano i robiła, co chciała, bo nie było nikogo innego, przed kim mogłaby się tłumaczyć.

Pieniądze, które miały trafić do Davida, są teraz przeznaczane na budowę fundamentów.

Fundacja dla kobiet w kryzysie.

Kobiety, które straciły mężów i nie wiedzą, co robić.

Kobiety, które poświęciły wszystko swoim dzieciom i za późno odkryły, że dzieci nie zawsze wiedzą, jak się im odwdzięczyć.

Kobiety, które, tak jak ja, odkrywają, że największym darem, jaki mogą sobie dać, jest pozwolenie sobie na zaprzestanie poświęcania się dla ludzi, którzy nigdy nie docenią tego poświęcenia.

Czasami odwiedzam fundację.

Widzę tam kobiety – przestraszone i zagubione, próbujące znaleźć sposób na odbudowanie swojego życia.

Myślę o mojej matce.

Myślę o żonie Davida, Michelle, i zastanawiam się, co się z nią stanie, gdy będzie starsza i nie będzie już nikogo, kto mógłby się nią zaopiekować.

Myślę o sobie, gdy miałam dwadzieścia pięć lat i myślałam, że miałam już poukładane całe swoje życie, że miłość będzie prosta.

Czasem nocami nadal myślę o Robercie.

Myślę o tej wersji siebie, kiedy jeszcze żył, kiedy była jeszcze nadzieja, że ​​wszystko się ułoży.

Ale te myśli nie bolą już tak, jak kiedyś.

Teraz są już tylko wspomnieniami — cichymi i odległymi.

Nauczyłam się akceptować fakt, że niektórzy ludzie są przeznaczeni do bycia w naszym życiu przez jakiś czas, a potem odchodzą.

I to nie jest zdrada.

Takie jest życie.

Ważne jest to, co zrobisz z czasem, który ci pozostał.

Nauczyłem się malować.

Nauczyłem się podróżować.

Nauczyłem się być sam, nie czując się samotnym.

Dowiedziałem się, że najwspanialsza historia miłosna, jaką kiedykolwiek przeżyję, to ta, która dotyczy mnie samej.

I to wystarczy.

To już więcej niż potrzeba.

To wszystko.

Mam teraz siedemdziesiąt trzy lata i nigdy nie byłem szczęśliwszy.

Czy żałuję zmiany testamentu?

Ani przez sekundę.

Czy żałuję, że wyrzuciłem syna z domu?

Zupełnie nie.

Czy żałuję wszystkich lat, które poświęciłam na próby zdobycia jego miłości?

Tak.

Bardzo żałuję tamtych lat.

Ale ten żal nauczył mnie czegoś ważnego.

Nauczyło mnie, że miłość, która wynika ze strachu, miłość, która wynika z obowiązku, miłość, która wynika z desperackiej potrzeby bycia potrzebnym – to nie jest prawdziwa miłość.

To po prostu desperacja kryjąca się za maską miłości.

Prawdziwa miłość — taka, której uczę się doświadczać dla siebie — przychodzi łatwo.

Nie oczekuje niczego w zamian.

To nie jest transakcja.

Tak po prostu jest.

Jeśli czytasz to i odnajdujesz siebie w mojej historii, chcę, żebyś coś wiedział.

Nie musisz spędzać życia próbując zdobyć miłość ludzi, którzy już uznali, że nie jesteś wart miłości.

Nie musisz poświęcać wszystkiego w nadziei, że pewnego dnia zrozumieją, co dla nich zrobiłeś, i pokochają cię tak, jak potrzebujesz być kochanym.

Bo może i nie.

A nawet jeśli w końcu zrozumieją, może być już za późno.

Najpierw musisz pokochać siebie.

Najpierw musisz chronić siebie.

Musisz stawiać siebie na pierwszym miejscu.

Nie dlatego, że jesteś egoistą.

Ponieważ jesteś jedyną osobą, która naprawdę będzie odpowiedzialna za swoje szczęście.

Wszyscy inni prędzej czy później odejdą.

Wszyscy inni prędzej czy później Cię zawiodą.

Ale ty — ty zawsze będziesz.

Kochaj siebie tak, jak starasz się kochać innych.

Podaruj sobie wolność.

Podaruj sobie własne życie.