Moi rodzice ogłosili na kolacji z okazji rocznicy ślubu: „W przyszłym tygodniu jedziemy na Hawaje całą rodziną na kolejną imprezę”. Wszyscy byli szczęśliwi. Wtedy zapytałem ich, o której godzinie odlot? Tata odpowiedział: „Nie wiecie, bo nie jesteście częścią nas. Możecie zostać i zająć się wszystkimi dziećmi”. CO POWIEDZIAŁEM DALEJ… NIKT NIE MÓGŁ W TO UWIERZYĆ.

Z psychologicznego punktu widzenia historia Wendy ilustruje zjawisko zwane parentyfikacją. Kiedy dziecko, często najstarsze, przejmuje obowiązki dorosłych bez uznania i wzajemności. Przyjmowała również rolę kozła ofiarnego – członka rodziny, którego potrzeby są stale spychane na dalszy plan, podczas gdy Megan, złote dziecko, otrzymuje nieograniczoną uwagę i zasoby.

Oto, co chcę, żebyście z tego wyciągnęli. Stawianie granic to nie zdrada. To nie porzucenie. To uświadomienie sobie, że nie da się nalać z pustego kubka i że ludzie, którzy naprawdę was kochają, nie będą was o to prosić.

Jeśli jesteś w takiej sytuacji jak Wendy’s, pamiętaj, że twoja wartość nie jest mierzona tym, jak bardzo jesteś użyteczny dla innych. To jest wrodzone. Zawsze istniało.

A czasami najodważniejszą rzeczą, jaką możesz zrobić, to nie stawiać oporu. Lepiej odejść. Zbudować coś własnego. Niech twoje życie przemówi głośniej niż jakakolwiek kłótnia.

Zasługujesz na to. Wszyscy na to zasługujemy.