Kuchnia lśniła – kamienne blaty, sprzęty ze stali nierdzewnej, lodówka pokryta magnesami z konferencji z całego świata. Jedna z nich pochodziła z Zurychu, gdzie wygłosiłem przemówienie; druga z Tokio, gdzie zaproszono mnie do zaprezentowania nowej techniki. Zdjęcie mnie i moich kolegów z konferencji krajowej, wszyscy w garniturach zamiast fartuchów, uśmiechający się do obiektywu.
Salon był zastawiony regałami z książkami. Większość miejsca zajmowały podręczniki medyczne – moje własne tomy obok tych, które mnie ukształtowały. Rutherford , Kirklin/Barratt-Boyes – nazwiska, które nic nie znaczyły na przyjęciu urodzinowym, ale wszystko na sali operacyjnej.
Pomiędzy tekstami medycznymi znajdowały się inne książki – powieści, które czytałem w ułamkach czasu między dyżurami, poezja, która dawała mi ukojenie, gdy świat wydawał się szczególnie kruchy. Na jednej półce, schludny rząd kryształowych tabliczek i szklanych nagród odbijał poranne światło, rzucając na ścianę małe tęcze.
Zatrzymałem się przed nimi.
Nagroda Amerykańskiego Towarzystwa Kardiologicznego dla Młodego Badacza.
Wybitne osiągnięcie Towarzystwa Chirurgów Klatki Piersiowej.
Szpital Boston Memorial — Szef Chirurgii Pediatrycznej, w uznaniu wzorowego przywództwa.
Wśród nich stała ramka ze zdjęciem. Stałem w niej otoczony gromadką dzieci, wszystkie z delikatnymi białymi liniami wystającymi spod dekoltów koszulek. Blizny pooperacyjne, zagojone, ale nigdy całkowicie nie zniknęły. Jeden mały chłopiec trzymał własnoręcznie wykonany napis z napisem DZIĘKUJEMY, DOKTORZE HARTWELL, litery były nierówne.
Lekko dotknąłem krawędzi ramki.
W gabinecie moje biurko było pokryte papierami. Szkice artykułów, notatki do zbliżającego się wykładu, nabazgrany schemat nowego podejścia do szczególnie trudnego defektu. Na ścianie nad biurkiem wisiały dwie oprawione okładki czasopism z moim nazwiskiem, a pośrodku program z uroczystości otwarcia Centrum Pediatrycznego Hartwell.
Czasami, gdy byłem szczególnie zmęczony, oglądałem ten program i przypominałem sobie twarze rodziców, którzy stali tamtego dnia w pierwszym rzędzie. Sposób, w jaki klaskali, a niektórym z nich trzęsły się ręce. Sposób, w jaki podchodzili jeden po drugim, mówiąc: „Nie pamiętasz nas, a operowałeś naszego syna” albo „Siedziałeś z nami w gabinecie lekarskim, kiedy nikt inny nie chciał nam powiedzieć, co się dzieje”.
Telefon zawibrował mi w kieszeni, co spowodowało, że wróciłem do domu.
Pięć nieodebranych połączeń od mamy.
Trzy od taty.
Dwa od Jonathana.
Nowy SMS od cioci Patricii: Zadzwoń do mamy. Jest histeryczna.
Przez dłuższą chwilę wpatrywałem się w ekran.
Następnie wyłączyłem urządzenie i położyłem je ekranem do dołu na biurku.
Albo dowiedzą się, kim teraz jestem – całym sobą, a nie tylko wygodnymi częściami – albo nie. Tak czy inaczej, jutro o szóstej rano będę na sali operacyjnej, stojąc nad małą, otwartą skrzynią i robiąc to, co potrafię najlepiej.
Następnie wszedłem do pokoju gościnnego. Łóżko było starannie pościelone, a na stoliku nocnym piętrzyły się czasopisma medyczne w języku angielskim i hiszpańskim; w przyszłym miesiącu miał przyjechać do mnie stypendysta z Madrytu, żeby mnie obserwować. Na biurku stało małe, oprawione zdjęcie mojej pierwszej grupy stypendystów, z których wszyscy byli teraz samodzielnymi chirurgami.
Przesunąłem palcem po ich twarzach.
To też było częścią mojego dziedzictwa. Nie tylko dzieci, których serca naprawiłem, ale także chirurgów, których wyszkoliłem i którzy później będą naprawiać serca, których ja nigdy nie zobaczę.
Na korytarzu kolejne zdjęcia. Nie rodzinne portrety z wakacji, ale zdjęcia z konferencji i gal szpitalnych, z wyjazdów wolontariuszy do klinik w zaniedbanych rejonach, z długich nocy na dyżurze, podczas których jakaś wyczerpana pielęgniarka pstryknęła mi zdjęcie zwiniętego na krześle, wciąż w fartuchu, z niedojedzoną kanapką w dłoni.
Uświadomiłem sobie, że każdy pokój w tym domu skrywał dowody życia, jakie zbudowałem. Nie dla czyjejkolwiek aprobaty, nie dla uwagi moich rodziców, ale dlatego, że taki właśnie byłem, gdy nikt nie patrzył.
Jutro będę szorować ręce przy umywalce, woda będzie sięgać mi do łokci, a zapach antyseptyku będzie ostry i znajomy. Wejdę na salę operacyjną, gdzie malutki pacjent będzie leżał pod ciepłymi kocami, z zaznaczoną klatką piersiową długopisem. Spojrzę na anestezjologa, na instrumentariuszkę, na perfuzjonistę, skinę głową i powiem: „Zaczynamy”.
W następnym tygodniu stanę na podium w hotelowej sali balowej, podobnej do tej w Wellington, ale zamiast toastów urodzinowych, będą slajdy, dane i pytania o wyniki z pięciu lat. Opowiem o dzieciach, które przeżyły, bo odważyliśmy się spróbować czegoś nowego, i o tych, którym się to nie udało, a których imiona wciąż noszę w sobie.
W następnym miesiącu miałam otworzyć dom dla odwiedzających mnie kolegów, gotować makaron w kuchni, podczas gdy my dyskutowalibyśmy o metodach chirurgicznych i równowadze między życiem zawodowym a prywatnym, i zastanawialibyśmy się, czy któreś z nich jest w ogóle możliwe dla ludzi takich jak my.
A gdzieś w tle tego wszystkiego moi rodzice zasiadali przy stole w jadalni lub w swoim perfekcyjnie urządzonym salonie i próbowali pogodzić obraz córki, którą ich zdaniem mieli, z kobietą, której nazwisko widniało na skrzydle szpitalnym.
Może pewnego dnia odnajdziemy się w nowej konfiguracji. Takiej, w której zadawaliby pytania i słuchali odpowiedzi. Takiej, w której Jonathan powiedziałby: „Opowiedz mi o swojej ostatniej sprawie” i naprawdę chciał wiedzieć.
Albo i nie.
Tak czy inaczej, będzie dobrze.
Długo radziłam sobie bez ich uznania. Nie zawsze szczęśliwa, nie zawsze spokojna – medycyna rzadko mi na to pozwalała – ale silna. Zakorzeniona w świadomości, że to, co robię, ma znaczenie i że jestem w tym dobra.
Jeszcze raz rozejrzałem się po swoim gabinecie, po książkach, papierach i cichym szumie życia, które zbudowałem.
Nie potrzebowałem, żeby mama chwaliła się mną przed znajomymi. Nie potrzebowałem, żeby tata w końcu pojawił się na jakiejś konferencji i głośno klaskał w ostatnim rzędzie. Nie potrzebowałem, żeby ciocia Patricia opowiadała wszystkim w święta, jaki odniosłem sukces.
Miałam rodziców, którzy wysyłali mi zdjęcia swoich dzieci z pierwszego dnia szkoły, z bliznami bladymi na tle opalonej skóry. Miałam kolegów, którzy dzwonili do mnie o północy z drugiego końca kraju, żeby prosić o radę w trudnej naprawie, bo bardziej ufali mojej ocenie niż swojej. Miałam skrzydło w szpitalu dziecięcym ze swoim nazwiskiem, nie dlatego, że potrzebowałam uznania, ale dlatego, że chciałam, żeby każda przestraszona rodzina, która przekroczy te drzwi, wiedziała, że ktoś troszczył się o nie na tyle, żeby zbudować miejsce specjalnie dla ich dzieci.
Nie potrzebowałam, żeby byli ze mnie dumni.
Uczyniłem siebie dumnym.
I to mi wystarczyło, gdy w niedzielne popołudnie siedziałem w zaciszu swojego domu, trzymając telefon w dół i odjeżdżając do szpitala zaledwie kawałek drogi.
KONIEC.
Leave a Comment