„Proszę pana, jestem Sofia. Sprzedaję pomarańcze na lekarstwa dla mamy”. Kilka minut później była już w moim marmurowym holu, drżąc przy schodach, trzymając zdjęcie, którego nie widziałem od dziesięciu lat. Potem spojrzała na mnie i wypowiedziała imię, które sprawiło, że zmroziło mi kręgosłup.

„Tak” – powiedziała Margaret. „I przepraszam”.

Przyznała się do strachu. Do samotności. Do błędów.

Lena słuchała.

„Zraniłeś mnie” – powiedziała Lena. „Ale nie będę wychowywać córki w gniewie. Możesz zostać na herbatę. To wszystko, co mogę zaoferować”.

Margaret skinęła głową, wdzięczna ponad słowa.

Tym prezentem były stare książki z opowieściami, kiedyś moje.

Sofia przytuliła babcię. I coś się zmieniło.

Dzień, w którym pomarańcze zmieniły moje życie

Lena szła w moją stronę pod lampkami na podwórku, a Sofia u jej boku.

Kiedy zostaliśmy ogłoszeni mężem i żoną, ogarnęła nas radość.

Później stanąłem przy dwóch zdjęciach.

Jedno z przeszłości. Jedno z teraźniejszości.

„Tato?” zapytała Sofia.

Podniosłem ją. „Odważna dziewczyna kiedyś sprzedawała pomarańcze pod moją bramą” – powiedziałem. „I dała mi życie”.

Zaśmiała się. „Chodź. Jest ciasto”.

Wróciliśmy razem.

Straciłem dziesięć lat. Zyskałem wszystko.

A wszystko zaczęło się od cichego pytania zmęczonego dziecka:
„Proszę pana, czy chciałby pan kupić pomarańcze?”