Każdego ranka czułem mdłości, ale lekarze nie potrafili znaleźć przyczyny. Pewnego dnia przyszedł jubiler…

Ale w ostatniej chwili zmieniła zdanie. Ten staruszek prawdopodobnie chciał ją tylko oszukać, wyłudzić od niej pieniądze na kosztowną wycenę lub naprawę.

W mieście było mnóstwo oszustów.

Założyła wisiorek z powrotem i poszła spać.

Następnego ranka Sophia poczuła tak silne mdłości, że zemdlała w łazience.

Obudziła się na zimnej, twardej podłodze. Czuła zawroty głowy i metaliczny posmak w ustach.

„Co się ze mną dzieje?” wyszeptała w pustkę.

Ledwo siadając, spojrzała w lustro i zadrżała. Twarz ciężko chorego mężczyzny patrzyła na nią – blada, chuda, z sinymi cieniami pod oczami.

Nigdy nie czuła się tak źle.

Jej dłonie automatycznie chwyciły za zapięcie wisiorka. Zdjęła go i odłożyła na półkę, tak jak poprzedniego dnia. I jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki poczuła, jak ucisk w żołądku lekko ustępuje.

Tego dnia nie poszła do pracy. Zadzwoniła, że ​​jest chora.

Spędziła cały dzień w domu bez wisiorka. Wieczorem czuła się prawie normalnie.

Zjadła, obejrzała film, a nawet poszła na krótki spacer po dziedzińcu, a przed pójściem spać założyła z powrotem biżuterię, bojąc się, że Alex zauważy jej brak i się zdenerwuje.

Poranek przyniósł kolejny atak. Teraz nie było już wątpliwości.

Dwa dni bez wisiorka – względna ulga.

Dwa dni z wisiorkiem – okropna sytuacja.

„To nie może być przypadek. Wariuję” – pomyślała Sophia.

Ale już wybierała numer wizytówki.

Richard odebrał po trzech sygnałach.

„Sterling”.

„Cześć. Poznaliśmy się w metrze kilka dni temu. Opowiedziałeś mi o moim wisiorku”.

Pauza.

Potem rozległ się głos pełen ulgi.

„W końcu zadzwoniłaś. Dzięki Bogu. Bałam się, że nie zdążę.”

„Nie zdążyłam – po co?”

„Żeby cię uratować, moja kochana dziewczynko. Żeby cię uratować.”

Pracownia Richarda Sterlinga mieściła się w starym budynku niedaleko centrum miasta, z wysokimi sufitami, wąskimi oknami i skrzypiącymi drewnianymi podłogami.

Napis nad wejściem głosił: „Pracownia Jubilerska, Wycena, Naprawa, Ekspertyza”.

Od 1978 roku.

Sophia pchnęła ciężkie drzwi i znalazła się w małym pomieszczeniu pełnym szklanych gablot.

Za ladą, pochylony nad lupą, siedział ten sam mężczyzna, którego widzieliśmy w metrze.

„Proszę” – powiedział, nie podnosząc wzroku.

„Przyniosłaś wisiorek?”

„Tak.”

Sophia wyjęła biżuterię z kieszeni i położyła ją na ladzie.

Richard Sterling odłożył na chwilę pracę i uważnie obejrzał wisior, nie dotykając go. Następnie włożył cienkie rękawiczki i wziął go do rąk.

„Nie przedstawiłem się odpowiednio. Nazywam się Richard Sterling. Zanim przeszedłem na emeryturę, pracowałem jako biegły sądowy w Wydziale Zabójstw Poważnych, specjalizując się w zatruciach i toksykologii. Przez ostatnie piętnaście lat działałem w branży jubilerskiej – hobby, które praktycznie stało się moim zawodem”.

Sophia poczuła, jak jej dłonie robią się zimne.

„Dokładnie. A kiedy zobaczyłam twój wisior w metrze, od razu wiedziałam, że coś jest nie tak. Słuchaj, zajmuję się zatruciami od lat i natychmiast rozpoznaję charakterystyczne objawy. Kolor twojej twarzy, cienie pod oczami, ogólne zmęczenie – klasyczny objaw przewlekłego zatrucia”.

„Ale lekarze nic nie znaleźli, bo nie szukali we właściwym miejscu. Zbadali twoje ciało, zamiast analizować otoczenie”.

Odwrócił wisior na bok.

„Widzisz tę linię? To nie ozdoba. To ukryty mechanizm”.

Richard wyjął z szuflady cienki przyrząd, przypominający sondę dentystyczną, i ostrożnie wsunął go w ledwo widoczną szczelinę z boku wisiorka.

Rozległ się cichy trzask i wisior otworzył się na pół.

Sophia stłumiła krzyk.

W środku, w specjalnym zagłębieniu, leżała mała kapsułka, nie większa niż ziarenko ryżu. Była półprzezroczysta i zawierała ciemną substancję.

„Co to jest?” wyszeptała.

„To, mój drogi przyjacielu, jest wyjaśnienie twojej choroby. Mikrokapsułka zawierająca substancję uwalnianą w kontakcie z ciepłem ciała. Nosisz wisiorek na piersi – w najcieplejszym miejscu. Kapsułka się nagrzewa. Ścianki stają się przepuszczalne, a trucizna powoli, ale nieuchronnie przenika przez skórę”.

Sophia czuła, że ​​zaraz zemdleje.

Richard szybko posadził ją na krześle i podał szklankę wody.

„Wdech. Weź głęboki oddech”.

„Kto? Kto to zrobił?”

„Nie wiem, ale mogę ci powiedzieć z całą pewnością, że to nie była wada produkcyjna ani wypadek. Ktoś celowo zmodyfikował tę biżuterię, żeby ci zaszkodzić”.

„Ale to prezent od mojego męża. Nie mógł tego zrobić…”

Jubiler uniósł rękę.

„Nie twierdzę, że zrobił to twój mąż…”