Tej nocy sfingowałam upadek w naszej idealnej kalifornijskiej łazience i obudziłam się, gdy lekarz na pogotowiu spojrzał na mojego męża, jakby już wcześniej widział ten „wypadek”.

Nagranie się skończyło.

Zakryłam usta i próbowałam stłumić szloch.

Zranił ją podczas kłótni o pieniądze, a potem, jednym tchem, zastanawiał się, jaką historię opowiedzieć.

Szybko wyciągnęłam kartę Rebekki i zastąpiłam ją kartą dr. Milesa.

Aplikacja śledząca aktywowała się i wyświetliła prosty interfejs.

Pojawiła się karta z migającą kropką.

Znalazłam opcję: WYŚLIJ DANE.

Bez namysłu skopiowałam plik audio Rebekki do pamięci tabletu i zaczęłam go wysyłać przez aplikację.

Sygnał Wi-Fi w domu był silny – mały bonus.

Pasek przesyłania powoli się przesuwał.

Dziesięć procent.

Trzydzieści procent.

Daj spokój.

Nagle klamka w łazience się poruszyła.

Zatrzymała się.

Potem znowu się zatrzęsła.

Drzwi były zamknięte.

„Ellie, jesteś tam?” Głos Prestona brzmiał ochryple od snu, ale z nutą podejrzliwości.

„Tak, Preston. Boli mnie brzuch” – wyjąkałam, starając się brzmieć swobodnie i mocno ściskając tablet.

Siedemdziesiąt procent.

„Otwórz drzwi. Muszę iść do łazienki” – powiedział, coraz bardziej niecierpliwiąc się.

Myśli krążyły mi po głowie.

Jeśli je teraz otworzę, zobaczy tablet.

Jeśli nie, może wyważyć drzwi.

„Chwileczkę. Już prawie skończyłam” – zawołałam, wpatrując się w ekran.

Osiemdziesiąt procent.

„Dziewięćdziesiąt procent” – wyszeptałam.

„Ellie, otwórz natychmiast te drzwi, bo je wyważę” – warknął Preston, waląc w drewno.

Dziewięćdziesiąt pięć.

Sto.

Na ekranie na chwilę pojawił się komunikat „PRZESYŁANIE ZAKOŃCZONE”.

Powodzenie.

Dr Miles nagrywał.

Szybko wyłączyłem ekran, wyjąłem kartę pamięci i schowałem obie karty z powrotem do kieszeni.

Wsunąłem tablet pod stos czystych ręczników na półce.

Potem, dla pokazu, spuściłem wodę w toalecie, wziąłem głęboki oddech i otworzyłem drzwi.

Preston stał tam z wymuszonym wyrazem twarzy i zmrużonymi oczami.

Nie poszedł do łazienki.

Zamiast tego zmierzył mnie wzrokiem od stóp do głów.

„Co tam robiłeś? Czemu się tak pocisz?” zapytał.

„Mówiłem ci, że boli mnie brzuch. Może zjadłem coś nieświeżego” – powiedziałem, kładąc rękę na brzuchu.

Preston mruknął coś pod nosem i przeszedł obok mnie do łazienki.

Zamiast iść do łazienki, rozejrzał się po pomieszczeniu.

Spojrzał na umywalkę i półki.

Potem jego wzrok padł na stos ręczników.

Serce mi stanęło.

Widoczny był róg obudowy tabletu.

Preston podszedł i odsunął ręczniki.

Stary tablet roztrzaskał się na podłodze.

Podniósł go i włączył.

Ekran rozświetlił się, wciąż wyświetlając mapę z aplikacji śledzącej.

„Co to jest?” syknął, a jego głos drżał z gniewu.

Roztrzaskał tablet o marmurową podłogę.

Ekran roztrzaskał się.

„Pracujesz z tym lekarzem, prawda?” krzyknął.

Rzucił się na mnie i przycisnął do zimnej ściany łazienki.

„Co mu wysłałeś? Odpowiedz!” krzyknął.

Jego prawa ręka wystrzeliła do przodu i chwyciła mnie za szyję.

Zakrztusiłem się, zabrakło mi tchu.

„Odpowiedz! Chcesz mnie zniszczyć?” krzyknął.

Jego uścisk się zacisnął.

Moje nogi osłabły.

Widzenie mi się zamazało.

Ponad jego ramieniem zobaczyłam puszkę jego supermocnego lakieru do włosów na szklanej półce.

Chwyciłam ją lewą ręką.

„Puść mnie” – wysapałam.

„Nigdy” – powiedział Preston ochrypłym głosem. „Nie zostawisz mnie”.

Ostatkiem sił skierowałam dyszę w jego twarz i nacisnęłam.

Ostry strumień chemikaliów trafił go prosto w oko.

Preston krzyknął i puścił mnie, zataczając się do tyłu, drapiąc się po twarzy.

Upadłam na podłogę, kaszląc i łapiąc powietrze.

Preston potknął się o szklane drzwi prysznica, roztrzaskując je.

Na chwilę oślepł, a jego oddech stał się chrapliwy i ciężki.

Przypomniałam sobie jego fizyczną słabość, z wyjątkiem dumy.

Ciężka astma.

Wybiegłam z łazienki do szuflady, w której trzymał leki.

Krzyki Prestona zmieniły się w sapanie.

Wyjąłem jego inhalator z szuflady.

Trzymałem w dłoni małe urządzenie, które mogło ułatwić mu oddychanie.

Preston wytoczył się z łazienki, oczy miał czerwone i opuchnięte, a klatka piersiowa unosiła się i opadała.

Widział inhalator.

Wyciągnął drżącą rękę, ale nie wydobył z siebie ani słowa.

Stałem tam, gapiąc się na niego.

Kilka miesięcy temu pobiegłbym do niego natychmiast.

Nie dziś.

Kopnąłem inhalator.

Przesunął się po podłodze i zniknął pod szafą.

„Weź go sam, Preston” – powiedziałem lodowatym głosem.

Preston spojrzał na mnie z niedowierzaniem, a potem na otwór pod szafą.

Próbował się doczołgać do niego, ale zabrakło mu sił.

Upadł na dywan, ściskając