W Święto Dziękczynienia mój syn spojrzał na mnie przy stole i powiedział: „Mamo, przeproś, bo nie będzie tu już miejsca”. Spokojnie wstałam, wygładziłam sweter i wypowiedziałam zdanie, które powstrzymało talerze przed roztrzaskaniem się w powietrzu. W ciągu kilku minut ich „idealne życie” legło w gruzach.