„Nigdy nie pełniła funkcji. Ukradła nasze nazwisko. Wszystko zmyśliła”. Moja matka syknęła w sądzie, a jej głos był tak ostry, że aż kłuł w skórę. Nie drgnęłam. Nie płakałam. Po prostu patrzyłam na sędzię. Serce waliło mi jak młotem, kiedy powoli wstała, poprawiła okulary i powiedziała: „Jest coś, czego ten sąd jeszcze nie usłyszał”. Wtedy zrozumiałam – wszystko miało się zmienić.

Pani Carter, czy jest pani gotowa poddać się testowi DNA?”

W pokoju zapadła cisza.

Skinąłem głową. „Tak.”

Uśmiech Margaret zbladł, ale tylko nieznacznie.

Wyniki testów nadeszły szybciej niż się spodziewałem. Kiedy sędzia otworzył zapieczętowaną kopertę, wstrzymałem oddech.

„Test DNA potwierdza” – powiedział sędzia Whitmore – „że Robert Carter nie jest biologicznym ojcem pani Emily Carter”.

Rozległy się westchnienia.

Margaret głośno westchnęła, triumfalnie. „No i co?”, powiedziała. „Skłamała”.

Ale sędzia nie skończył.

„Jednak” – kontynuowała – „dowody potwierdzają również, że Robert Carter prawnie adoptował panią Carter po urodzeniu, z pełnymi prawami rodzicielskimi, pod przysięgą i na podstawie dokumentów podpisanych przez oboje rodziców”.

Margaret zbladła.

„Co więcej” – dodał sędzia – „dokumenty dotyczące służby wojskowej przedstawione przez Departament Obrony potwierdzają autentyczność i możliwość weryfikacji historii służby pani Carter”.

Po raz pierwszy poczułem, jak łzy napływają mi do oczu.

Sędzia Whitmore spojrzał prosto na moją matkę.