„Wylatywałam w podróż służbową, ale lot został odwołany i wróciłam do domu. Kiedy otworzyłam drzwi, stała tam obca kobieta ubrana w mój szlafrok. „Pewnie jesteś agentką nieruchomości, prawda? Mój mąż powiedział, że przyjdziesz wycenić nasze mieszkanie”. Bez słowa skinęłam głową i weszłam do środka…”

Potem rozległ się głos Ethana: „Kochanie, czy ty…”

Zatrzymał się, gdy mnie zobaczył.

Na ułamek sekundy jego twarz zbladła. Potem wypełniła się kalkulacją.

„Och” – powiedział szybko. „Jesteś za wcześnie”.

Kobieta odwróciła się do niego zdezorientowana. „Kochanie? Znasz tego pośrednika?”

Powoli zamknąłem teczkę i uśmiechnąłem się.

„Tak” – powiedziałem. „Znamy się bardzo dobrze”.

Ethan otworzył usta, żeby przemówić.

I wtedy postanowiłem, że mu na to nie pozwolę.

Przejąłem kontrolę nad pokojem, zanim zrobił to Ethan.

„Może dokończysz się ubierać” – powiedziałem do niego spokojnie. „To zajmie kilka minut”.

Zawahał się, po czym skinął głową, wyraźnie licząc, że wyjdę, zanim sytuacja się pogorszy. Zniknął z powrotem w łazience.

Kobieta – Lily , jak się przedstawiła – wyglądała na zawstydzoną. „Przepraszam, to niezręczne”.

„Nie ma potrzeby” – powiedziałem łagodnie. „Takie rzeczy się zdarzają, kiedy papierkowa robota się nakłada”.

Zrelaksowała się. To powiedziało mi coś ważnego: nie miała pojęcia.

Zadawałem jej pytania jak agent nieruchomości. Warunki najmu. Media. Plany sprzedaży. Każda odpowiedź zaciskała mi serce.

Ethan wystawił nasze mieszkanie na sprzedaż – moje mieszkanie , kupione przed ślubem – bez mojej wiedzy. Podrobił mój podpis na wstępnych dokumentach. Lily pokazała mi wątek mailowy na swoim telefonie, dumna z tego, jak „przejrzysty” był Ethan.

Kiedy Ethan wrócił ubrany i blady, zamknąłem teczkę.

„Widziałam już wystarczająco dużo” – powiedziałam. „Będę w kontakcie”.

W drzwiach zwróciłem się do Lily. „Jeszcze jedno. Czy możesz sprawdzić akt własności? Tylko po to, żeby potwierdzić nazwisko właściciela”.

Ethan warknął: „To nie jest konieczne”.

Lily zmarszczyła brwi. „Dlaczego nie?”

„Bo” – powiedziałem cicho – „jest tylko na moje nazwisko”.

Cisza.

Twarz Lily zmieniła się, gdy zrozumiała. „Co?”

Podałem jej swoją wizytówkę – prawdziwą, z mojej prawdziwej pracy w dziale zgodności korporacyjnej. „Nie jestem pośrednikiem w obrocie nieruchomościami” – powiedziałem. „Jestem jego żoną”.

Ethan rzucił się na mnie. Lily cofnęła się oszołomiona.