Gdy myła twarz, telefon zadzwonił ponownie. Nieznany numer.
„Kate? Tu Irina” — odezwał się znajomy głos. Była sekretarką sędziego Thompsona, kolejną dawną znajomą z pracy. „Kapitan Miller dzwonił. Dokumenty są gotowe. Sędzia pełni dziś dyżur. Przywieź Annę bezpośrednio do sądu — podpisze natychmiastowy nakaz ochrony”.
System już ruszył. Tryby sprawiedliwości, które znałam od środka, zaczęły się obracać.
W szpitalu mój stary przyjaciel, doktor Evans, ordynator traumatologii, zbadał Annę osobiście. Jego diagnoza była jednoznaczna i druzgocąca.
„Liczne krwiaki w różnym stadium gojenia” — powiedział cicho na korytarzu. „To nie był pierwszy raz. Są ślady starych, zrośniętych złamań żeber. I podwyższone ciśnienie. W jej stanie zalecam hospitalizację i obserwację ciąży”.
Anna odmówiła. „On mnie znajdzie” — powtarzała. „Ma znajomości”.
„Zostaniesz ze mną” — odpowiedziałam. „I gwarantuję, że się do ciebie nie zbliży”.
Godzinę później byłyśmy w sądzie. Sędzia Thompson, znany z bezkompromisowości, obejrzał zdjęcia obrażeń i raport medyczny. Bez wahania podpisał nakaz ochrony.
„Od tej chwili” — powiedział stanowczo, patrząc na Annę — „jeśli zbliży się do pani na mniej niż sto metrów, zostanie natychmiast zatrzymany”.
Gdy wychodziłyśmy, telefon znów zadzwonił. Leo. Włączyłam głośnik.
„Gdzie jest Anna?” — zapytał piskliwym głosem.
„Dzień dobry, Leo” — odpowiedziałam spokojnie. „Mówi jej matka”.
„Chcę rozmawiać z żoną”.
„To niemożliwe. Anna jest niedostępna”. Zrobiłam pauzę. „A przy okazji — dziesięć minut temu wydano wobec pana nakaz ochrony. Próba kontaktu lub zbliżenia się do niej oznacza natychmiastowe zatrzymanie”.
Nastała cisza, potem paskudny śmiech. „O czym pani mówi? Upadła. Jest niezdarna. Poza tym ma problemy psychiczne. Leczy się”.
„To kłamstwo” — wyszeptała Anna.
„Nie wie pani, z kim zadziera” — syknął. „Mam pieniądze. Mam kontakty”.
„Nie, Leo” — odpowiedziałam lodowato. „To ty nie wiesz, z kim masz do czynienia. Przez dwadzieścia lat wsadzałam takich jak ty za kratki. I znam system od środka”. Rozłączyłam się.
Walka dopiero się zaczynała. Ale jej wynik znałam od początku.
Kolejne dni były lawiną działań prawnych. Złożyliśmy zawiadomienie o pobiciu. Prokurator Miller, dawny kolega, przejął sprawę osobiście.
Leo złożył fałszywe zawiadomienie, oskarżając dziewięciomiesięczną ciężarną o atak nożem. Podczas konfrontacji na komisariacie zjawił się z drogim adwokatem. Ja — z aktami i prokuratorem.
Gdy zaczął kłamać, Miller przerwał mu spokojnie.
„Panie Szuwałow, ciekawe, że twierdzi pan, iż żona jest niestabilna, skoro od sześciu miesięcy ma pan romans z sekretarką, Victorią”.
Na stół trafiły zdjęcia i wydruki wiadomości. Twarz Leo pobladła. Jego obrona runęła w kilka minut.
Zgodził się na wszystko: wycofał fałszywe oskarżenia, zaakceptował nakaz ochrony, podpisał zobowiązania finansowe. Myślał, że to koniec. Nie wiedział, że to dopiero początek.
Leave a Comment