Nie jesteś mi winien tego, żebym na to patrzył. Ale jeśli to czytasz, dziękuję.
Mógłbym ci opowiedzieć historię o dorastaniu spragnionym uwagi i o tym, jak internet ją karmił, aż pomyliłem oklaski z obiadem. Mógłbym ci opowiedzieć historię o mężczyznach, którzy z „ujawnienia” zrobili sobie pensję i o tym, jak nauczyłem się zarabiać na życie kosztem skóry innych ludzi. Mógłbym ci opowiedzieć historię o tym, jak myślałem, że „niezależny” oznacza „nigdy nie proś o pomoc” i o kobiecie, która oferowała pomoc, a ja myślałem, że muszę w nią napluć, żeby udowodnić, że nie jestem słaby. Nic z tego nie usprawiedliwia tego, co zrobiłem ci na korytarzu, bo podobał mi się dźwięk mojej własnej mocy w telefonie. Przepraszam. Nie dlatego, że moja marka umarła. Bo zrobiłem okrutną rzecz osobie, która zasłużyła na coś lepszego.
Nie musisz odpowiadać. Jeśli kiedykolwiek będę o tym mówić publicznie, nie użyję twojego imienia. Wyznaczyłeś mi granicę. Uczę się ją mieć sama ze sobą.
-H
Przeczytałem go dwa razy. Nie wybaczyłem jej przez ladę jak ksiądz z opery mydlanej. Nie wyrzuciłem listu. Wsunąłem go do teczki „Dowód” pod zakładkę z napisem „ Przeprosiny, które nie proszą o zwrot kosztów”. Są rzadkie. Zasługują na osobną szufladkę.
—
Znowu styczeń. Stół ma teraz obrączki, bo ludzie są ludźmi, a podstawki to ambicje. Lubię te obrączki. To dowody radości. W domu, gdzie nieobecność kiedyś zasiadała na czele stołu, dowód obecności jest swego rodzaju religią.
W rocznicę dnia, w którym napisałem w myślach: „Wasza era się skończyła”, stanąłem przed setką pierwszoklasistów w szkole publicznej i powiedziałem: „Niektórzy z was będą naciskani, żeby być drabiną. Drabiny są użyteczne. Doprowadzicie ludzi tam, dokąd zmierzają. Będą was też deptać i zostawiać na deszczu. To zaszczyt być użytecznym. To przekleństwo zapomnieć, że nie jest się narzędziem”. Nauczycielka z tyłu otarła oczy i wyszeptała: „Boże, potrzebowałam tego dziesięć lat temu”.
Leave a Comment