„Nie dla darmozjadów” – poznali właścicielkę

Właściciel: Emma Reyes

Na przystani powitał ich pracownik z tabletem. Patricia wysunęła się do przodu.

„Caldwell” – powiedziała tonem, jakby to było nazwisko arystokracji.

Pracownik przesunął palcem po liście.

„Witamy. Rezerwacja jest na… Reyes Holdings.”

Patricia zmarszczyła brwi. „To pomyłka.”

Tablet został obrócony w jej stronę.

WŁAŚCICIEL: EMMA REYES

Kolor zniknął z jej twarzy.

Kilka godzin później, gdy wrócili na plażę, łódź, która ich przywiozła, zniknęła. Horyzont był pusty. Cisza była głośniejsza niż ocean.

„To jakiś absurd!” – krzyczała Patricia. – „Przywróćcie łódź!”

Pracownik, Miles, zachował spokój. „Rezerwacja została dziś zaktualizowana przez właścicielkę. Transport wrócił na ląd zgodnie z procedurą.”

Ethan spojrzał na tablicę przy ścieżce:

HARBORLIGHT ISLAND HOUSE — WŁASNOŚĆ PRYWATNA
WŁAŚCICIEL: EMMA REYES

„Emma…?” – wyszeptał.

Telefon z wyspy

Mój telefon zadzwonił. Chaos po drugiej stronie był niemal namacalny.

„Emma Reyes!” – warknęła Patricia. – „Co ty zrobiłaś?”

„Co zrobiłam?” – powtórzyłam spokojnie.

„Odwołałaś łódź! Zamknęłaś dom! To był nasz wyjazd!”

„Nie wasz” – odpowiedziałam łagodnie. – „Mój. Byliście zaproszeni.”

Patricia próbowała odzyskać kontrolę. „Ty nas karzesz.”

„Nie. Ustalam warunki.”

Zapadła cisza.

Wyjaśniłam jasno:

• Dostaną tymczasowy kod do domu po oficjalnym potwierdzeniu ode mnie.
• Za dwie godziny przypłynie zwykła łódź powrotna – bez luksusowych dodatków.
• Koszt transportu zostanie obciążony kartą Richarda.
• Po powrocie spotkamy się i ustalimy granice na przyszłość.

„Chcę przeprosin” – dodałam. – „Nie za niezręczność. Za to, że nazwałaś mnie darmozjadem i traktowałaś jak kogoś gorszego.”