Stałam przed lustrem w salonie ślubnym, ledwo rozpoznając kobietę, która na mnie patrzyła. Biały koronkowy gorset idealnie przylegał do mojej sylwetki. Długi tren rozlewał się po wypolerowanej podłodze niczym rzeka śniegu i przez ulotną chwilę poczułam się jak księżniczka, o której kiedyś marzyłam. Za mną pojawiło się odbicie mojej mamy, jej ciepłe dłonie poprawiały welon.
„Clare, wyglądasz dokładnie tak, jak sobie wyobrażałaś, gdy byłaś mała” – wyszeptała.
W jej głosie słychać było zarówno dumę, jak i lekkie drżenie kobiety, która zaraz odda córkę. Uśmiechnęłam się, przypominając sobie siebie, gdy miałam 10 lat, zarzucałam stare zasłony na ramiona i deklarowałam, że pewnego dnia poślubię księcia. Wtedy to była tylko fantazja, bajka, którą opowiadałam sobie na piżamach. Teraz, stojąc w tej sukni, chciałam wierzyć, że tym księciem jest Jacob Whitfield. Przez 3 lata był stały, troskliwy, w każdym calu mężczyzna, którym podziwiali moi rodzice.
Nigdy nie opuścił świątecznej kolacji, zawsze przynosił kwiaty, zawsze z przekonaniem ściskał dłoń mojego ojca. Dla nich był idealną parą. Dla mnie był mężczyzną, który obiecał mi, że uczyni mnie najszczęśliwszą kobietą na świecie. Gdy krawcowa szpilkowała ostatni brzeg sukni, mama zacisnęła mi dłonie.
„Jutro będziesz najpiękniejszą panną młodą w Savannah” – powiedziała.
Jej oczy zabłysły, jakby widziała nie tylko suknię, ale i lata nadziei, które we mnie wlała. Przycisnęłam dłonie do piersi, próbując uspokoić łomoczący rytm serca. Powtarzałam sobie, że to tylko radość, przytłaczające oczekiwanie na życie, które miało się dopiero zacząć. W drodze do domu jeszcze raz przejrzeliśmy listę.
Kwiaty dostarczone, tort gotowy, muzycy potwierdzeni, restauracja przygotowana na 40 gości. Mama odhaczała każdą pozycję z wprawą kogoś, kto zaplanował każdy szczegół, aż do ostatniej serwetki. A miesiąc miodowy, zapytała z żartobliwym uśmiechem. Zaśmiałam się. Jacob nalegał, żeby zachować tę część niespodzianki. Obiecał coś niezapomnianego, a ja kurczowo trzymałam się tego słowa. Wszystko było gotowe. Miasto już huczało od plotek o ślubie, o tym, jak Mitchellowie i Witfieldowie w końcu się połączą.
A jednak, obserwując znajome ulice przez okno samochodu, poczułam ukłucie niepokoju. Nic nie poszło źle. Ani jednej skazy przez miesiące przygotowań, a mimo to moje ręce drżały. Zbyt idealne, szepnął mi umysł. Zbyt bezbłędne, żeby było prawdziwe. Szybko odpędziłam tę myśl, zmuszając się do śmiechu. Wszystkie panny młode się denerwują, powiedziałam sobie na głos, ignorując zimny błysk, który zagnieździł się głęboko w mojej piersi. Jutro miał być najszczęśliwszym dniem w moim życiu i tak bardzo chciałam w to wierzyć.
Wróciwszy do domu, ostrożnie powiesiłam suknię w szafie, pozwalając miękkiemu jedwabiowi musnąć moje palce po raz ostatni, zanim zamknęłam drzwi. Jutro ta suknia zaniesie mnie do ołtarza. Mama była w moim pokoju, składając pościel w cedrowej skrzyni, którą odkładałam dla mnie od dzieciństwa.
„Clare” – powiedziała łagodnie – „czy naprawdę jesteś gotowa na małżeństwo?”.
Zaśmiałam się trochę za szybko.
„Mamo, rozmawialiśmy z Jacobem o wszystkim. On chce dzieci, ja też. Będziemy mieszkać w jego mieszkaniu, dopóki nie kupimy większego. Wszystko się ułoży”.
Skinęła głową z zadowoleniem, a potem przypomniała mi o tym, co przygotował mój ojciec. Mieszkanie w centrum miasta już przepisane na moje nazwisko. Nowy samochód czekający na podjeździe, oszczędności odłożone na start. To był taki pamiętnik, o którym szeptała każda rodzina w Savannah, i wiedziałam, że wspominała o nim z dumą. Ale usłyszenie tego na głos sprawiło, że coś się we mnie przekręciło.
„Mamo, nic mnie to nie obchodzi” – powiedziałam, siadając na brzegu łóżka.
„Liczy się to, że Jacob i ja się kochamy”.
Słowa płynęły z łatwością, ale gdy tylko opuściły moje usta, wkradł się cień wątpliwości. Przypomniałam sobie te chwile z ostatniego roku, które wydawały się bezsensowne. Te chwile, kiedy nie odbierał moich telefonów przez kilka godzin, twierdząc, że jest zajęty. To, jak szybko chował telefon z powrotem do kieszeni, gdy tylko wchodziłam do pokoju. Późne wieczory z przyjaciółmi, zawsze ta sama wymówka. A potem był jeszcze sposób, w jaki mówił:
„Kocham cię”.
A raczej to, że nigdy nie mówił tego pierwszy, zawsze w odpowiedzi, nigdy w ofierze. Zamiast tego uśmiechał się i nazywał mnie „słoneczko”, jakby pieszczotliwe zdrobnienia mogły zastąpić prawdziwe słowa. Pokręciłam głową na to wspomnienie, ganiąc się za wymyślanie problemów tam, gdzie ich nie było. Przecież mi się oświadczył, prawda? Zaplanował ten ślub.
Miał jutro stanąć ze mną przed Bogiem i wszystkimi, których znaliśmy. Mimo to to nerwowe drżenie nie dawało mi spokoju. Próbowałam sobie wmówić, że to normalne, że każda panna młoda ma trochę wątpliwości poprzedniego wieczoru. Może drżące ręce, bezsenność, zimny ból w żołądku – to wszystko było częścią rytuału.
Zadzwonił telefon, przerywając moje zamyślenie. Szybko odebrałam.
„Halo”.
„Hej, słoneczko”.
Głos Jacoba był ciepły, spokojny, pełen tego, czego potrzebowałam.
Leave a Comment