„Tak, pamiętam cię. Wszystko w porządku?”
Zapadła cisza, po czym:
„Nie, proszę pani. Nie sądzę. Muszę z panią porozmawiać osobiście. To ważne.”
Moje serce zabiło mocniej.
„Czy Nathan ma się dobrze? Czy coś się stało?”
„Twój syn ma się dobrze” – zapewnił mnie szybko Ryan. „Ale jest coś, co musisz zobaczyć. I proszę, nie wspominaj o tym telefonie Nathanowi ani Olivii”.
Mimo porannego słońca poczułem chłód.
„Panie Miller. Ryan, proszę. Ryan, przerażasz mnie. O co tu chodzi?”
Westchnął, a dźwięk zatrzeszczał w połączeniu.
„Nie mogę o tym rozmawiać przez telefon. Czy mógłbyś się ze mną spotkać dzisiaj, jeśli to możliwe? Jestem w Bostonie.”
Spojrzałam na swoje ogrodnicze ubranie i ziemię pod paznokciami.
„Tak, myślę, że mógłbym wjechać samochodem.”
„Dziękuję” – powiedział z wyraźną ulgą w głosie. „Jest kawiarnia, Blue Stone Lane, niedaleko Boston Common. Znasz ją?”
„Dam radę” – powiedziałam, już w myślach obliczając czas dojazdu i zastanawiając się, w jakie ubrania się przebrać.
„2:00” – zasugerował. „Będę w tylnym rogu. Mam teraz brodę, ale mnie rozpoznasz”.
Po tym jak się rozłączyłem, klęczałem dalej w ogrodzie, ściskając telefon w brudnej dłoni.
Co mogło być tak pilne, że fotograf ślubny z Chicago musiał się ze mną spotkać osobiście? I skąd ta tajemnica?
Wstałam powoli, kolana protestowały, i weszłam do środka, żeby się umyć. Przebierając się w schludne ubranie: szare spodnie, niebieski kardigan, praktyczne buty, w mojej głowie kłębiły się myśli, każda bardziej niepokojąca od poprzedniej. Czy Ryan uchwycił na ślubie coś, o czym powinnam wiedzieć? Czy coś zaszło między Nathanem a Olivią? Czy zdjęcia same w sobie były problematyczne?
Nałożyłam odrobinę szminki, bardziej z przyzwyczajenia niż z próżności, i spojrzałam na swoje odbicie w lustrze w łazience. Kobieta, która na mnie patrzyła, miała zmarszczki zmartwienia wyryte między brwiami, starannie ułożone srebrne włosy, a w oczach mądrość i zmęczenie, które niesie ze sobą dekady doświadczeń życiowych.
Cokolwiek to jest, powiedziałem swojemu odbiciu, dasz sobie z tym radę.
Podróż do Bostonu zajęła więcej czasu niż się spodziewałem, z powodu korków w pobliżu Longwood Medical Area. Znalazłem parking w pobliżu parku i przeszedłem dwie przecznice do Blueest Lane, docierając tam 10 minut po 14:00.
W kawiarni panował ruch – popołudniowi klienci, studenci z laptopami, biznesmeni na pospiesznych spotkaniach, turyści odpoczywający zmęczonymi nogami. Rozglądałem się po tylnych kątach, aż go dostrzegłem.
Ryan Miller, niemal nie do poznania, z bujną brodą, ubrany swobodnie w dżinsy i szary sweter. Jego oczy, kiedy spotkały się z moimi, ujrzałem coś, co sprawiło, że serce zabiło mi mocniej. Niepokój, strach, wyczerpanie.
Przeszedłem między stolikami w jego stronę.
Wstał, gdy podszedłem i odsunął dla mnie krzesło.
„Pani Thompson, dziękuję za przybycie” – powiedział cicho.
„Eleanor, proszę cię” – odpowiedziałam automatycznie, rozsiadając się na krześle. „Wyglądasz, jakbyś nie spała od kilku dni”.
Na jego twarzy pojawił się słaby uśmiech.
„Spostrzegawczy. Nie mam wiele.”
Pojawił się kelner i zamówiłem prostą herbatę. Ryan już pił kawę, prawie nietkniętą, z zimną i nieruchomą powierzchnią.
„No więc” – powiedziałam, gdy kelner odszedł, składając dłonie na stole, żeby powstrzymać ich drżenie. „Co jest takiego ważnego, że musiałeś się ze mną spotkać osobiście? I po co ta cała tajemnica?”
Ryan pochylił się do przodu, jego głos był ledwo słyszalny wśród hałasu panującego w kawiarni.
„Montowałem finalny album ze ślubu Nathana. Zdjęcia w wysokiej rozdzielczości, szczegółowa robota”. Zrobił pauzę. „Znalazłem coś. Właściwie kilka rzeczy. Rzeczy, które mnie zaniepokoiły”.
Czekałem, wstrzymując oddech.
„Pani Eleanor, co pani wie o związku Olivii z Davidem Harringtonem?”
Nazwisko natychmiast utkwiło mi w pamięci. To był mężczyzna ze ślubu, ten sam, z którym Olivia tak intensywnie rozmawiała.
„Bardzo niewiele” – przyznałam. „Nathan powiedział, że jest jej partnerem biznesowym, a nie kuzynem, jak myślałam”.
Ryan skinął głową i otworzył zamkniętego laptopa, który trzymał na stole.
„Tak, to część tego.”
Obrócił ekran w moją stronę, ukazując zdjęcie ze ślubu.
Olivia w swojej pięknej sukni, ale nie z Nathanem. Stała w korytarzu służbowym niedaleko kuchni, obejmując Davida Harringtona, a jego dłoń spoczywała na jej plecach. Ich poza była intymna, nie do pomylenia.
Nie była to relacja biznesowa ani koneksja rodzinna.
To było coś zupełnie innego.
Zaparło mi dech w piersiach.
„Kiedy zostało zrobione to zdjęcie?”
„Podczas tańca ojciec-córka” – powiedział cicho Ryan. „Kiedy wszyscy patrzyli na Waltera i Olivię na parkiecie”.
„Ale to nie Olivia. To jej dublerka.”
Spojrzałam na niego nie rozumiejąc.
„Co się dzieje?”
„Patrz dalej” – zachęcał, przewijając obraz do innego obrazu.
Pojawiło się więcej zdjęć. Olivia wymyka się podczas przemówień. David podążył za nią kilka minut później, jej włosy lekko zmierzwione, szminka odświeżona. Znaczniki czasu dokumentowały ich ruchy podczas przyjęcia.
„Nie zauważyłem tego podczas zdjęć” – wyjaśnił Ryan. „Skupiłem się na uchwyceniu głównych wydarzeń, formalnych momentów. Dopiero podczas montażu dostrzegłem te wzorce”.
Usiadłem wygodnie, zapominając o herbacie, a chłód przenikał mi kości, mimo że w kawiarni było ciepło.
„Dlaczego mi to pokazujesz? Czemu nie Nathan?”
Oczy Ryana, zmęczone i pełne bólu, spotkały się z moimi.
„Bo to gorsze niż romans. Znacznie gorsze.”
Wyciągnął teczkę podobną do tej, którą pokazała mi Olivia, ale grubszą.
„Kiedy zobaczyłem zdjęcia, poczułem, że coś jest nie tak. Zacząłem szukać w Meridian Investments.”
Poczułem ucisk w żołądku.
„Firma Olivii.”
Ryan ponuro skinął głową.
„I David Harrington. Prowadzą ją wspólnie od lat. Specjalizuje się w pozyskiwaniu starszych inwestorów, zwłaszcza tych dysponujących znacznymi aktywami i minimalną wiedzą finansową”.
„Co masz na myśli mówiąc o ukierunkowaniu?” – zapytałem, choć zaczynałem rozumieć, że zstępuje na mnie przerażająca jasność.
„To wyrafinowana piramida finansowa” – powiedział bez ogródek Ryan. „Pieniądze nowych inwestorów przynoszą zyski wcześniejszym inwestorom, tworząc iluzję legalnych zysków. Tymczasem Olivia i David przelewają miliony na zagraniczne konta”.
Rozłożył przede mną dokumenty. Akta firmowe, zapisy transferowe, nazwiska i daty. Niektóre dokumenty wyglądały, jakby ktoś uzyskał do nich dostęp kanałami nieoficjalnymi.
„Skąd to wszystko masz?” – zapytałem, przytłoczony ilością informacji, które miałem przed sobą.
Ryan zacisnął szczękę.
„Moja babcia” – powiedział, a jego głos lekko się załamał. „Zainwestowała u nich dwa lata temu, po tym jak poznała Olivię na imprezie charytatywnej w Nowym Jorku. Straciła wszystko, dom, oszczędności. Zmarła z przekonaniem, że zawiodła samą siebie, że podjęła złe decyzje”.
Jego dłonie się zacisnęły.
„Ona nie zawiodła. Okradli ją”.
Sięgnęłam przez stół i nakryłam jego pięść swoją dłonią.
„Bardzo mi przykro.”
Skinął głową i uspokoił się.
„Po ślubie, kiedy rozpoznałem w Olivii tę samą kobietę, która oczarowała moją babcię, zacząłem drążyć temat. Nie udało mi się niczego udowodnić na czas, żeby pomóc babci, ale budowałem swoją sprawę”.
„Czy Nathan o tym wszystkim wie?”
„Nie sądzę” – odpowiedział Ryan. „Z tego, co widzę, to kolejny pionek. Olivia obiera sobie za cel zamożne rodziny, zdobywa ich zaufanie, a czasem nawet wychodzi za mąż za kogoś z ich grona. Nathan był jej drogą do ciebie”.
„Dla mnie” – powtórzyłem, a zmieszanie ustąpiło miejsca zrozumieniu. „Mój dom, moje inwestycje”.
Ryan skinął głową uroczyście.
„Z tego, co znalazłem, pani Thompson, wygląda na to, że jest pani następna na ich liście. Olivia została wyznaczona do biura Meridian w Bostonie, aby zająć się pani kontem”.
Pokój zdawał się lekko przechylać. Rozmowy o moich finansach, uporczywe sugestie, gorliwe dążenie do sukcesu – wszystko to miało straszny sens.
„A teraz, Nathan” – szepnęłam, myśląc o moim synu i o życiu, które, jak myślał, budował z tą kobietą.
„Nie chciałem do ciebie przychodzić” – przyznał Ryan. „Pracowałem z detektywem z wydziału przestępstw finansowych, ale kiedy dowiedziałem się, że Olivia spotyka się z tobą w sprawie inwestycji, nie mogłem dłużej czekać”.
Kelnerka wróciła z herbatą, a ja podziękowałam jej automatycznie, nie patrząc na nią, a w myślach przelatywałam przez możliwe konsekwencje, powiązania i zależności.
„Dlaczego ja?” – zapytałem w końcu. „Dlaczego nie pójdziesz bezpośrednio do Nathana?”
Wyraz twarzy Ryana złagodniał ze współczuciem.
„Czy chciałbyś usłyszeć od obcej osoby, że twój małżonek jest oszustem? Że wasze małżeństwo zbudowano na kłamstwach? On zasługuje na coś lepszego”.
Powoli skinąłem głową, rozumiejąc. Matka mogłaby złagodzić tak druzgocący cios. Obcy nie.
„Co się teraz stanie?” zapytałem, a mój głos był spokojniejszy, niż się czułem.
„Detektyw Sarah Donovan chce się z tobą spotkać” – odpowiedział Ryan. „Policja w Bostonie od miesięcy gromadzi dowody przeciwko Meridian, ale potrzebują więcej. Z twoją pomocą mogą w końcu mieć wystarczająco dużo, żeby ruszyć do przodu”.
„Moja pomoc” – powtórzyłem. „Masz na myśli, że jako świadek?”
Ryan zawahał się, ale potem powiedział cicho:
„Jako przynęta.”
Słowo zawisło między nami, ciężkie od wszelkich podtekstów.
„Jeśli zgodzisz się inwestować z Olivią w kontrolowanych warunkach, pod nadzorem policji, mogą ją złapać na gorącym uczynku. Zmuś ją do mówienia, do przyznania się do ich metod”.
Wpatrywałam się w zdjęcie ślubne, wciąż widoczne na laptopie Ryana. Olivia, piękna, opanowana, zwodnicza Olivia, w ramionach swojego wspólnika, podczas gdy mój syn stał gdzie indziej w tym wspaniałym hotelu, wierząc, że został obdarzony miłością.
Herbata wystygła, gdy Ryan kontynuował wyjaśnianie propozycji detektywa Donovana. Operacja podsłuchowa, w której odgrywałem główną rolę. Sprzęt nagrywający monitorował spotkania, skrupulatnie dokumentował każdą interakcję.
To było przytłaczające i przerażające.
„Nie musisz teraz podejmować decyzji” – powiedział Ryan łagodnie. „Detektyw Donovan może wszystko wyjaśnić bardziej szczegółowo”.
Podniosłem wzrok znad rozrzuconych papierów, dowodów zdrady i oszustwa.
„Nie” – powiedziałem, zaskakując się stanowczością w głosie. „Nie potrzebuję więcej czasu. Jeśli Olivia wykorzystuje mojego syna, jeśli skrzywdziła ludzi takich jak twoja babcia, to trzeba ją powstrzymać”.
Ryan przyglądał mi się uważnie, być może dostrzegając w moim wyrazie twarzy coś, co go uspokoiło.
„Jesteś pewien? To może być skomplikowane, a nawet niebezpieczne.”
Pomyślałam o twarzy Nathana, kiedy mówił o Olivii, o nadziei, która zastąpiła smutek w jego oczach. Pomyślałam o wszystkich ludziach takich jak babcia Ryana, którzy stracili wszystko. Pomyślałam o Thomasie, który zawsze mi powtarzał, że odwaga to nie brak strachu, ale działanie w jego obecności.
„Jestem pewna” – powiedziałam, biorąc torebkę i wstając. „Powiedz detektyw Donovan, że spotkam się z nią jutro. I panie Miller, Ryan, dziękuję, że pan do mnie przyszedł”.
Skinął głową, a w jego opadniętych ramionach można było dostrzec ulgę.
„Ja to załatwię.”
Wracając do samochodu, wiosenne słońce chłodno muskało moją skórę. Świat wyglądał teraz inaczej, cienie czaiły się tam, gdzie wcześniej ich nie widziałam. Moje ręce drżały, gdy otwierałam drzwi samochodu, ale byłam niezłomna.
Jadąc do domu w popołudniowych korkach, ćwiczyłam, co powiem, a czego nie powiem Nathanowi, kiedy zadzwoni w niedzielę. Jak zachować się normalnie w rozmowie z Olivią, jak chronić syna, jednocześnie pomagając zdemaskować kobietę, która go obierała za cel, wykorzystywała i ostatecznie porzuciła, gdy tylko osiągnęła to, czego chciała.
„Thomas” – wyszeptałem do pustego fotela pasażera. „Chciałbym, żebyś tu był. Chciałbym, żebyś pomógł mi go przez to przetrzymać”.
Kiedy wróciłem, w domu panowała cisza, cienie wydłużały się na trawniku. Przechodziłem przez pokoje, powoli patrząc na nie oczami Olivii – nie jak na dom pełen wspomnień i miłości, ale jak na aktywa do upłynnienia, inwestycje do kradzieży.
Przygotowałem prosty obiad, ale nie mogłem go zjeść. Zamiast tego usiadłem na huśtawce na werandzie, którą zbudował Thomas, obserwując ciemność zapadającą nad Newtonem, myśląc o nadchodzącej burzy i modląc się o siłę, by ją przetrwać.
Mój telefon zawibrował, gdy dostałem SMS-a od Nathana.
Kocham cię, mamo. Mam nadzieję, że wszystko u ciebie w porządku.
Wpatrywałem się w ekran, pisałem, kasowałem, pisałem znowu. I znowu kasowałem. Każda odpowiedź wydawała mi się zbyt ciężka albo zbyt pusta.
Więc napisałem po prostu: „Ja też cię kocham, synu”.
Czasami miłość oznacza ochronę kogoś przed prawdą, dopóki nie będzie gotowy się z nią zmierzyć. A czasami miłość oznacza bycie wystarczająco silnym, by pomóc mu stawić czoła prawdzie, bez względu na to, jak bolesna ona jest.
Jutro spotkam się z detektyw Donovan. Zgodzę się na każdy plan, jaki zaproponuje. Będę dzielna dla Nathana, dla babci Ryana, dla wszystkich innych, którzy mi zaufali i stracili. Dziś wieczorem przygotuję się na to, co miało nadejść.
Zadzwonił fotograf i wszystko się zmieniło. Ale zmiana, nawet bolesna, może być błogosławieństwem w szorstkim płaszczu. Musiałam w to uwierzyć. Dla dobra Nathana musiałam uwierzyć, że prawda, choćby najbardziej brutalna, jest lepsza od najpiękniejszego kłamstwa.
Kontynuuję część drugą opowieści, starając się napisać ją w około 6000 słów i trzymając się ustalonego wcześniej planu.
Poranek nastał z delikatną mżawką uderzającą o moje okna, jakby sam Boston płakał z powodu tego, co miało nadejść. Ledwo spałam, w myślach odtwarzając rewelacje Ryana, tworząc koszmarne scenariusze złamanego serca Nathana, gdy poznał prawdę.
Wstałem wcześnie, wykonując poranną rutynę dzięki pamięci mięśniowej. Kawa zaparzona, tost nietknięty, tabletki zażyte z metodyczną precyzją. Dziś będę potrzebował całej mojej siły, całej mojej jasności umysłu.
Starannie dobrałam ubranie: granatowy garnitur ze spodniami, który nosiłam na zebraniach wydziału, wygodne buty, minimalną biżuterię. Nie tę zagubioną starszą kobietę, za którą prawdopodobnie uważała mnie Olivia, ale Eleanor Thompson, emerytowaną nauczycielkę, kobietę, która już wcześniej doświadczyła straty i wciąż stoi.
Podróż do Bluestone Lane przypominała podróż do innego świata. Ulice lśniły w wiosennym deszczu, piesi kulili się pod parasolami, życie toczyło się swoim normalnym rytmem, podczas gdy moje wywróciło się do góry nogami.
Zaparkowałem w tym samym garażu co wczoraj, mocno trzymając kierownicę, chociaż serce waliło mi jak młotem.
Ryan już czekał, kiedy przyjechałem, w towarzystwie kobiety, którą od razu rozpoznałem jako profesjonalistkę. Bystre spojrzenie, bezpośrednie spojrzenie, subtelna czujność osoby, dla której ocena pokoi i ludzi była czymś naturalnym.
Gdy podszedłem, wstała i wyciągnęła rękę.
„Pani Thompson, jestem detektyw Sarah Donovan z Wydziału Przestępstw Finansowych, Policja w Bostonie. Dziękuję za przybycie.”
Jej uścisk dłoni był mocny, a głos niski i opanowany.
Skinęłam głową i usiadłam na krześle, które odsunął dla mnie Ryan.
„Proszę mówić mi Eleanor” – powiedziałam, składając ręce na stole. „Ryan wyjaśnił mi część tego, co się dzieje, ale mam wiele pytań”.
Sarah skinęła głową, jej krótkie, ciemne włosy prawie się nie poruszyły.
„Wyobrażam sobie, że tak. Po pierwsze, zapewniam pana, że wszystko, co powiedział panu Ryan, zostało zweryfikowane w naszym dochodzeniu. Meridian Investments rzeczywiście stosuje wyrafinowaną piramidę finansową, atakując głównie osoby starsze dysponujące znacznym majątkiem”.
„A moja synowa jest w centrum tego wszystkiego” – stwierdziłem, zamiast zapytać, a słowa te wydały mi się gorzkie.
„Tak” – powiedziała Sarah. „Olivia Pierce, choć może to nawet nie jest jej prawdziwe nazwisko, wraz z Davidem Harringtonem, organizowała podobne intrygi w co najmniej pięciu miastach w ciągu ostatnich 7 lat”.
Sarah przesunęła teczkę po stole.
„Budowaliśmy sprawę od miesięcy, ale oni są niezwykle ostrożni. Wykorzystują firmy Shell, konta offshore i sieć pozornie legalnych powiązań biznesowych”.
Otworzyłem teczkę i zobaczyłem dokumenty z transakcjami finansowymi, rejestracją firmy i kilkoma zdjęciami. Jedno przedstawiało Olivię, z inną fryzurą i okularami, stojącą obok starszego mężczyzny na czymś, co wyglądało na imprezę charytatywną. Na innym David wchodził do banku w Miami.
„Jak wybierają swoje ofiary?” – zapytałem, próbując zrozumieć celowe okrucieństwo tego wszystkiego.
Ryan, który dotąd milczał, przemówił teraz cicho.
„Szukają słabych punktów. Niedawne wdowy lub wdowcy, emeryci z dużym majątkiem, ale ograniczoną wiedzą finansową, ludzie, którzy mogą być odizolowani lub spragnieni kontaktów. Jak moja babcia” – dodał z bólem w głosie.
„Po śmierci mojego dziadka była samotna, dobrze prosperowała finansowo, ale brakowało jej doświadczenia w inwestowaniu. Olivia zaprzyjaźniła się z nią na szpitalnej aukcji charytatywnej, przedstawiła jej możliwości, które wydawały się uzasadnione” – i nie musiał kończyć.
Zrozumiałem.
„A Nathan?” – zadałem pytanie, które paliło mnie od wczoraj. „Czy on jest częścią tego wszystkiego?”
„Nie” – odparła stanowczo Sarah. „Dokładnie to zbadaliśmy. Twój syn jest kolejną ofiarą, być może najbardziej wyszukanej manipulacji, jaką kiedykolwiek mieli. Wżenienie się w rodzinę daje bezprecedensowy dostęp i zaufanie”.
Skinęłam głową, czując ulgę.
Uważa, że jest szczęśliwie żonaty.
„Przepraszam” – powiedział cicho Ryan. „Naprawdę przepraszam”.
Wyprostowałem ramiona.
„Czego właściwie ode mnie potrzebujesz, detektywie Donovan?”
Sarah pochyliła się do przodu, jej zachowanie było bezpośrednie, ale nie nieuprzejme.
„Potrzebujemy dowodów na ich metody, udokumentowanych przyznań do struktury inwestycyjnej, jednoznacznej dokumentacji o zamiarze popełnienia oszustwa. Do tej pory starali się nie pozostawiać po sobie śladu papierowego, który jednoznacznie wskazywałby na oszustwo”.
„I myślisz, że mogę pomóc w zapewnieniu tego?”
„Olivia chce cię pozyskać jako inwestora, prawda?” zapytała Sarah.
„Spotykała się z tobą i namawiała cię do przeniesienia aktywów do Meridian.”
„Tak” – potwierdziłem. „Byliśmy na lunchu dwa tygodnie temu. Dała mi dokumenty do przejrzenia”.
Sarah skinęła głową.
„To daje nam szansę. Jeśli się zgodzisz, chcielibyśmy zorganizować monitorowane spotkania, na których wyrazisz zainteresowanie inwestowaniem w Meridian. Wyposażymy Cię w urządzenia rejestrujące i udzielimy Ci wskazówek, jakie pytania zadać, które mogłyby wywołać obciążające odpowiedzi”.
„Chcesz, żebym założył podsłuch?” – zapytałem. To zdanie zabrzmiało absurdalnie w moich ustach, jak fragment serialu kryminalnego, który Nathan lubił oglądać.
„Niezupełnie jak w filmach” – powiedziała Sarah z lekkim uśmiechem. „Współczesny sprzęt nagrywający jest zaawansowany, niewykrywalny. Może to zmodyfikowana biżuteria”.
Dotknęłam prostego perłowego wisiorka, który miałam na szyi – ostatniego prezentu od Thomasa.
„a jeśli ona to odkryje, jeśli zda sobie sprawę, co się dzieje, my”
„Policjanci będą cały czas w pobliżu” – zapewniła mnie Sarah. „Twoje bezpieczeństwo jest najważniejsze. Jeśli w dowolnym momencie poczujesz się niekomfortowo lub zagrożony, natychmiast zakończymy operację”.
Rozważałem jej słowa, wyobrażając sobie, że siedzę naprzeciwko Olivii, udając zainteresowanie, jednocześnie potajemnie nagrywając jej oszustwo. Ta myśl była przerażająca. A jednak, jakie było inne wyjście? Pozwolić jej dalej wykorzystywać mojego syna. Pozwolić jej uciec i atakować innych bezbronnych ludzi.
„Co się stanie z Nathanem, kiedy to się skończy?” – zadałem pytanie, które było najważniejsze. „Kiedy jego żona zostanie aresztowana za oszustwo”.
Wyraz twarzy Sary nieco złagodniał.
„To będzie trudne, bez wątpienia. Ale czy nie lepiej, żeby poznał prawdę teraz, niż później, kiedy ona wszystko zabierze i zniknie?”
Ryan dodał łagodnie.
„Widziałam, co ci ludzie robią, Eleanor. Nie biorą tylko pieniędzy. Biorą godność, bezpieczeństwo, spokój ducha. Twój syn zasługuje na to, żeby wiedzieć, z kim naprawdę się ożenił”.
Spojrzałem na swoje dłonie, na których po tylu latach wciąż widniała złota obrączka na serdecznym palcu lewej ręki. Thomas i ja obiecaliśmy sobie, że przede wszystkim będziemy szczerzy. Co teraz mi doradzi?
„Muszę zobaczyć wszystko” – powiedziałem, w końcu podnosząc wzrok na Sarę. „Każde zdjęcie, każdy dokument, jaki masz na temat Olivii i tej operacji w Meridian. Jeśli mam to zrobić, muszę mieć absolutną pewność”.
Sarah skinęła głową, a w jej spojrzeniu można było dostrzec szacunek.
„Oczywiście. Ryan ma więcej dowodów na laptopie, a ja mam dodatkowe pliki w samochodzie.”
Przez następną godzinę, w tym cichym zakątku Bluestone Lane, uczyłem się wyrafinowanych oszustw finansowych. Zdjęcia Ryana ujawniły schemat zachowań Olivii i Davida w intymnych sytuacjach podczas całego wesela. Chwile ukradzione, gdy myśleli, że nikt nie patrzy.
Na jednym szczególnie druzgocącym zdjęciu widać, jak dochodzi między nimi do ostrej kłótni w pobliżu wejścia dla obsługi. David ściska Olivię za ramię, a jej twarz wykrzywia gniew.
„To było podczas twojego tańca z Nathanem” – wyjaśnił Ryan. „Uwaga wszystkich skupiła się gdzie indziej”.
Sarah przedstawiła dokumentację finansową, złożoną, ale po odpowiednim wyjaśnieniu – odkrywczą. Struktura inwestycyjna Meridian została zaprojektowana tak, aby stworzyć iluzję imponujących zysków, podczas gdy w rzeczywistości pieniądze trafiają na konta kontrolowane przez Olivię i Davida.
Nowi inwestorzy dokonywali płatności na rzecz wcześniejszych klientów, tworząc pozory legalności.
„Prowadzą wystarczająco dużo legalnych operacji, aby przetrwać pobieżną kontrolę” – wyjaśniła Sarah. „Dlatego nie mogliśmy jeszcze podjąć wobec nich działań. Potrzebujemy jednoznacznych dowodów na zamiar popełnienia oszustwa”.
Najbardziej niepokojące były profile poprzednich ofiar, osób starszych, które straciły znaczną część oszczędności całego życia. Emerytowany chirurg z Phoenix, owdowiały profesor z Seattle, były właściciel firmy w Miami – ich życie wywróciło się do góry nogami, bezpieczeństwo legło w gruzach, marzenia o wygodnej emeryturze lub spadku dla wnuków prysły.
A potem były dowody dotyczące samej Olivii, lub raczej kobiety, która nazywała siebie Pierce.
„Jej prawdziwe nazwisko to prawdopodobnie Victoria Sloan” – powiedziała Sarah, pokazując mi dokumenty – „choć posługiwała się co najmniej trzema innymi znanymi nam tożsamościami. Dokumenty Harvard Business School wskazują, że Victoria Sloan ukończyła studia 15 lat temu, ale potem ślad się zaciera”.
Wpatrywałem się w ziarniste zdjęcie z rocznika Harvardu, młodszą wersję kobiety, którą poślubił mój syn, jej oczy już wykalkulowane, a uśmiech wyćwiczony.
„I jej rodzice” – zapytałem, przypominając sobie eleganckich, imponujących Waltera i Caroline Pierce.
„Aktorzy” – powiedział Ryan po prostu. „Zatrudnieni ze względu na wiarygodność. Wierzymy, że prawdziwi Walter i Caroline Pierce zginęli lata temu w wypadku łodzi na Morzu Śródziemnym. Ich tożsamości zostały zapożyczone”.
Skala oszustwa zapierała dech w piersiach. Nie było to zwykłe oszustwo, ale rozbudowana, trwająca lata gra z udziałem wielu wspólników, mająca na celu zbudowanie absolutnego zaufania przed ostateczną zdradą.
„Po co się tak wysilać?” – mruknęłam. „Samo wesele musiało kosztować fortunę”.
„Inwestycja” – odpowiedziała rzeczowo Sarah. „Wydają może pół miliona na ślub i towarzyszące mu wydarzenia, ale jeśli zdobędą dostęp do twojego majątku, przyszłego spadku po Nathanu, być może kontaktów z twoimi przyjaciółmi i społecznością, mogą wyciągnąć miliony”.
Myślałem, że mój dom jest wart grubo ponad milion dolarów na obecnym rynku. Mój portfel inwestycyjny, starannie zarządzany przez Thomasa, a potem przez dekady przez jego zaufanego doradcę. Polisy ubezpieczeniowe były pokaźne. Nie fortuna jak na standardy Bostonu, ale w zupełności wystarczająca, by stać się wartościowym celem.
„A Nathan?” – zapytałem ponownie, pytanie, które powracało niczym uporczywy ból. „Co on z tego ma?”
Ryan i Sarah wymienili spojrzenia.
„Z tego, co wiemy” – powiedział łagodnie Ryan – „zostaje odrzucony, gdy przestaje być przydatny. W poprzednich operacjach, gdy w ramach oszustwa nawiązywano romantyczne relacje, związek kończy się po osiągnięciu celów finansowych, zazwyczaj z całkowitym wyczerpaniem środków finansowych ofiary”.
Zamknęłam na chwilę oczy, wyobrażając sobie Nathana zdruzgotanego nie tylko zdradą, ale i finansową ruiną. Mój syn, który już stracił swoją pierwszą miłość, teraz mierzy się ze świadomością, że jego druga miłość nigdy nie istniała.
Kiedy otworzyłem oczy, podjąłem decyzję.
„Powiedz mi, co mam zrobić” – powiedziałem, a mój głos był spokojniejszy, niż się czułem. „Jeśli to ochroni Nathana i powstrzyma tych ludzi przed krzywdzeniem innych, zrobię wszystko, co konieczne”.
Sarah skinęła głową, jej wyraz twarzy był ponury, ale wyrażał aprobatę.
„Musimy działać szybko. Najpierw skontaktuj się z Olivią i wyraź zainteresowanie inwestycją w Meridian. Zaproponuj spotkanie w ich biurze w Bostonie”.
Tymczasem Ryan dodał: „Przygotujemy sprzęt nagrywający i szczegółowo poinstruujemy, jakie pytania zadać i na co zwrócić uwagę”.
„A Nathan?” zapytałem. „Co mam mu powiedzieć?”
Sarah lekko pokręciła głową.
„Na razie nic. Im mniej osób wie o tej operacji, tym lepiej. Jeśli Nathan coś podejrzewa i niechcący da cynk Olivii”,
Skinęłam głową, rozumiejąc konieczność, choć serce mi pękało na myśl o utrzymywaniu takiej tajemnicy przed synem.
„Jak szybko to zrobimy?”
„Zadzwoń do niej dzisiaj” – poradziła Sarah. „Im szybciej się ruszymy, tym mniejsza szansa, że wezmą na celownik kogoś innego”.
Wziąłem głęboki oddech, czując, jak ciężar odpowiedzialności spoczywa na moich barkach.
„Dobrze. Zadzwonię do niej, jak wrócę do domu.”
Gdy przygotowywaliśmy się do wyjścia, Ryan delikatnie dotknął mojego ramienia.
„Pani Thompson, Eleanor, dziękuję. Wiem, że to nie jest łatwe.”
Uśmiechnęłam się do niego lekko.
„Nic wartościowego nigdy nie jest, Ryan.”
Deszcz przestał padać, zanim wróciłem do domu. Słabe słońce przebijało się przez chmury, metafora nadziei, której jeszcze nie byłem gotowy przyjąć.
Kiedy weszłam do mojego cichego domu, poczułam się odmieniona, jakby Eleanor, która wyszła dziś rano, nie była już tą samą kobietą, która wróciła.
Stałem w salonie, patrząc na zdjęcia, które były kroniką mojego życia. Zdjęcia ślubne z Thomasem, ukończenie studiów przez Nathana, rodzinne wakacje, chwile prawdziwej radości uwiecznione w srebrnych ramkach.
I myślałam o albumie ślubnym, który otrzymają Olivia i Nathan. Znajdzie się w nim mnóstwo pięknych zdjęć z ceremonii opartej na kłamstwach.
Dłonie, które tylko lekko drżały, podniosłem telefon i wybrałem numer Olivii.
„Ellaner, co za miła niespodzianka”. Głos Olivii płynął przez telefon niczym ciepły miód, wyćwiczony i niedoskonały. Zastanawiałam się, jak to możliwe, że nigdy nie dostrzegłam kalkulacji kryjącej się za tym urokiem.
„Cześć, Olivio” – odpowiedziałam, utrzymując lekki, konwersacyjny ton. „Myślałam o naszym lunchu o Meridianie”.
„Och” – usłyszałem natychmiastowe zainteresowanie, lekkie przyspieszenie oddechu. „Czy miałaś okazję przejrzeć materiały, które ci zostawiłem?”
„Tak” – powiedziałem, siadając przy kuchennym stole. Popołudniowe słońce rzucało długie cienie na podłogę. „Chyba chciałbym omówić te możliwości dokładniej. Może w twoim biurze, gdzie mógłbyś mi wszystko szczegółowo wyjaśnić”.
„Byłoby wspaniale” – powiedziała, ledwo skrywając entuzjazm. „Mam trochę czasu jutro po południu, jeśli ci to pasuje. Powiedzmy o 15:00”.
Zgodziłem się. Zanotowałem adres, choć znałem go już z akt Sary, i wymieniłem uprzejmości o Nathanie, zanim zakończyłem rozmowę.
Moja ręka lekko się trzęsła, gdy odkładałem słuchawkę.
Zaczęło się.
Zadzwoniłem do Sarah natychmiast po potwierdzeniu spotkania. Umówiła się ze mną na spotkanie wcześnie rano następnego dnia, aby przygotować mnie do spotkania i wyposażyć w sprzęt nagrywający.
„Postaraj się trochę odpocząć” – poradziła. „Jutro będzie ciężko”.
Jednak odpoczynek okazał się nieuchwytny.
Poruszałem się po wieczornej rutynie jak lunatyk. Kolacja ledwo tknięta, książka otwarta, ale nieprzeczytana, wiadomości w tle, niezauważone.
O 9 Nathan niespodziewanie zadzwonił.
„Mamo, tylko sprawdzam. Miałaś już okazję obejrzeć te materiały meridianowe?”
Mocniej ścisnęłam telefon.
„Tak, rzeczywiście. Spotykam się z Olivią jutro, żeby omówić to dokładniej.”
„Naprawdę?” Jego zaskoczenie było widoczne. „To wspaniale. Powiedziałem jej, że się przekonasz. Zyski, jakie generują, są niesamowite, mamo. Dobrze by nam wszystkim zrobiło, gdybyśmy pracowali w jednym zespole”.
„To właśnie powiedziała Olivia” – odpowiedziałam, starając się zachować normalny głos, podczas gdy moje serce biło z żalu za nim.
„Wszystko w porządku? Brzmisz na zmęczonego.”
„Po prostu pracowity dzień” – zapewniłam go. „Z Marthą zwiedziliśmy tę nową wystawę sztuki w MFA. Wiesz, jak ona uwielbia analizować każde pociągnięcie pędzla”.
Kłamstwo przyszło mi łatwo, zaskakując mnie. Nigdy nie byłam osobą oszukującą, od dzieciństwa uczyłam Nathana wartości uczciwości. A jednak oto byłam, wymyślając dzień, który nigdy nie nadszedł, by uchronić go przed prawdą, z którą nie był gotowy się zmierzyć.
„W takim razie idź się przespać” – powiedział, a jego głos rozgrzewał się czułością. „I daj znać, jak ci poszło z Olivią. Wiesz, ona naprawdę chce ci pomóc”.
„Wiem” – powiedziałem cicho. „Dobranoc, Nathan. Kocham cię”.
„Ja też cię kocham, mamo.”
Po odłożeniu słuchawki siedziałam w ciemności, ze zdjęciem Thomasa na stoliku nocnym i łapiąc światło księżyca.
Leave a Comment