Zabierał „tę drugą kobietę” na spotkanie z klientem, a potem zamarł, gdy wszedł nowy prezes… I to była jego żona.

Pozwolił im panikować.

Już wcześniej za pośrednictwem prawników ds. transformacji ujawnił swoją lojalność wobec nowego reżimu. Wysłał prywatną notatkę, subtelnie oskarżając kolegów, a jednocześnie podkreślając usprawnioną pracę swojego wydziału.

Zwrócił uwagę na zbyt ostrożne wyliczenia Davida Chena.

Nawiązał do „przestarzałych” modeli logistycznych Marii Gonzalez.

Pochylił się w stronę Khloe, a jego głos zabrzmiał cicho i dudniąco.

„Widzisz? Strach. To zapach przeciętności.”

„Nie pachniemy tak, prawda?”

„Nie, Marku” – szepnęła.

Jej noga otarła się o jego nogę pod stołem.

„Pachniemy przyszłością”.

Zamierzał właśnie powiedzieć jej o premii, którą w myślach przeznaczył na nowy penthouse dla niej, gdy ciężkie dębowe drzwi na końcu sali konferencyjnej otworzyły się.

W pokoju zapadła cisza.

Całkowicie.

Śmiertelnie.

Pierwsi weszli dwaj mężczyźni w ciemnych garniturach.

Prawnicy.

Emitowali godziny płatne.

Rozeszli się wachlarzem, jeden po każdej stronie drzwi.

Potem odgłos obcasów na marmurze.

Klik. Klik. Klik. Klik.

To było powolne, rozważne, mocne.

Nie jest to gorączkowe staccato asystenta.

Nie nieśmiałe pukanie sekretarki.

To był rytm, który mówił: Jestem właścicielem ziemi, po której stąpam.

Mark stał razem ze wszystkimi.

Wygładził przód marynarki, starając się stworzyć obraz, który zrobi na nim pierwsze wrażenie — pełen szacunku, przenikliwy, niezastąpiony.

W drzwiach pojawiła się kobieta.

Mózg Marka po prostu przestał pracować.

To było jak projektor filmowy zacinający się na pojedynczej klatce.

Rama wyglądała tak: kobieta.

Jej włosy — już nie były nieuporządkowanym miodowoblond kokiem — były gładkim, popielatoblond bobem, który opadał na linię jej szczęki.

Miała na sobie szyty na miarę granatowy kostium, który wyglądał bardziej na pancerny niż szyty na miarę, a pod spodem miała prosty, biały, jedwabny kombinezon.

Żadnej biżuterii, poza okazałymi diamentowymi kolczykami i obrączką ślubną.

Jej twarz.

To była twarz Sary, ale cała łagodność zniknęła.

Niewyraźne, rozproszone spojrzenie zastąpiło spojrzenie tak ostre i zimne, jak widok za oknem.

Mark miał mętlik w głowie.

To jest Sarah.

Ale tak nie jest.

Ona jest zgubiona.

Weszła do złego pokoju.

Otworzył usta, formułując niejasny, pełen współczucia żart, ale zanim zdążył przemówić, jeden z prawników wystąpił naprzód.

„Szanowni Państwo z zarządu, dziękuję za poświęcony czas. Proszę zająć miejsca.”

Siedzieli sztywno.

Mark opadł na krzesło, nie spuszczając wzroku z żony, która szła — nie, szła — w stronę szczytu stołu.

Khloe nachyliła się i cicho, niepewnie szepnęła.

„Marku… czy to nie jest—”

Mark nie mógł odpowiedzieć.

Jego gardło się zamknęło.

Krew szumiała mu w uszach.

Sarah dotarła do szczytu stołu.

Odłożyła smukły srebrny laptop i rozejrzała się po pokoju.

Jej wzrok powędrował dalej w stronę Davida Chena.

Przeszła Maria Gonzalez.

Minęło wielu przerażonych wiceprezesów.

Wtedy jej wzrok padł na Marka.

Zatrzymali się na jedną, okropną sekundę.

Nie było żadnego uznania.

Żadnego gniewu.

Żadnej zdrady.

Nic nie było.

To było spojrzenie, jakie prezes zarządu rzuca na mebel.

Potem jej wzrok powędrował ku Khloe.

Do czerwonej sukienki.

Do dłoni, którą Khloe położyła ochronnie na ramieniu Marka.

Na ułamek sekundy kącik ust Sary drgnął.

Ani jednego uśmiechu.

Poprzednik jedynki.

Prawnik przemówił ponownie.

„To dla mnie zaszczyt przedstawić Państwu wyłącznego właściciela SJ Ventures, nową przewodniczącą i dyrektor generalną OmniCorp Solutions, panią Sarah Jennings”.

Nazwa ta podziałała na Marka jak cios fizyczny.

Jennings.

Jej panieńskie nazwisko.

SJ Ventures.

Sarah Jennings.

W pokoju zapadła pełna oszołomienia cisza.

Davidowi Chenowi dosłownie opadła szczęka.

Maria Gonzalez wyglądała, jakby dostała policzek.

Mark Thompson po prostu patrzył.

Sarah Jennings się uśmiechnęła.

Jasny, zimny, gadzi uśmiech.

„Dzień dobry wszystkim” – powiedziała.

Jej głos był czysty i mocny, nie zawierał śladu cichego pomruku, który słyszał trzy godziny wcześniej.

„Przepraszam za nagłą zmianę. To było konieczne”.

„No to bierzmy się do pracy.”

Kliknęła laptopa.

Ogromny ekran na końcu pomieszczenia ożył.

To nie jest wiadomość powitalna.

Arkusz kalkulacyjny.

Złożony.

Przerażające.

„Zacznijmy od tego, co oczywiste” – powiedziała Sarah.

„OmniCorp to rozdęty, nieefektywny relikt. Od trzech lat jest systematycznie źle zarządzany, nadmiernie zadłużony, a w niektórych przypadkach aktywnie defraudowany”.

Kliknęło.

Pojawił się wykres liniowy.

Gruba czerwona linia — wydatki — gwałtownie rosną.

Niebieska linia — dochód netto — stagnacja.

„Liczby, które przedstawiałeś akcjonariuszom, były fikcją” – powiedziała.

„Bardzo kreatywna, bardzo nielegalna fikcja.”

David Chen odnalazł swój głos.

„Proszę posłuchać, pani Jennings – nasze księgi rachunkowe są kontrolowane przez Grant Thornton.”

„Tak, wiem” – odpowiedziała Sarah.

Ona na niego nie spojrzała.

„Wiem również, że twój główny audytor, pan Steven Hadley, jest twoim szwagrem. Fakt, o którym nie wspomniałeś.”

Dawid przybrał barwę starego pergaminu.

„A pani, pani Gonzalez” – kontynuowała Sarah, zwracając się do Marii.

„Twój dział logistyki nadal korzysta z systemu wysyłkowego z 2005 roku. Trzydzieści procent naszego krajowego transportu zlecasz firmie LogiFast Solutions, która, jak się okazuje, należy do twojego syna”.

„Z marżą wynoszącą czterdzieści procent od ceny rynkowej”.

Maria się cofnęła.

Jej twarz pękła.

„To jest—”

„Oszustwo” – dokończyła Sarah.

„To nie jest spotkanie.”

„To rozliczenie.”

Mark siedział jak sparaliżowany.

To nie było możliwe.

Rozbieżności, o których wspominała Sarah tego ranka.

Oświadczenia z Zurychu.

Artur Vance.

To nie był błąd.

To były badania.

W jego umyśle pojawił się szybki, przerażający pokaz slajdów.

Sarah pracuje na laptopie późną nocą.

Założył, że to Pinterest.

Długie „dni w spa”.

„Obiady charytatywne” w Nowym Jorku.

Wycieczka „w celu odwiedzenia siostry w Seattle”.

Z przerażeniem uświadomił sobie, że nie widuje się ze swoją siostrą.

Seattle było siedzibą Amazona i Microsoftu.

Spotykała się z prawnikami i analitykami.

Przygotowywała swoją sprawę.

I pieniądze.

Jej dziedzictwo.

Mark zawsze zakładał, że chodzi o kilka milionów zamrożonych w funduszach powierniczych.

Wystarczająco dużo, aby sfinansować swoje hobby.

Mylił się.

Robert Jennings nie był drobnym potentatem technologicznym.

Był milczącym człowiekiem.

Jedno z tych imion, których ludzie nie wymawiają na głos, chyba że chcą zmienić wystrój pomieszczenia.

„A teraz” – powiedziała Sarah ściszonym głosem – „przechodzimy do globalnego działu sprzedaży”.

Ekran się zmienił.

Zdjęcie uśmiechniętego Marka na turnieju golfowym.

Następnie lista wydatków.

„Pan Mark Thompson” – powiedziała Sarah.

To był pierwszy raz, kiedy użyła jego imienia.

Zabrzmiało to jak werdykt.

„Jesteś fascynującym przypadkiem.”

„Twoje wyniki sprzedaży są imponujące.”

„Prawie zbyt imponujące.”

Kliknęło.

„Przyjrzyjmy się klientowi Omega. Twojemu największemu klientowi. To oni odpowiadali za dwadzieścia procent wszystkich nowych przychodów w ostatnim kwartale”.

„Ale konto Omega nie istnieje”.

„Adres to skrytka pocztowa na Kajmanach.”

„A nasza kontrola wykazała, że ​​zapłacili nam w zeszłym miesiącu dziesięć milionów dolarów zaliczki”.

Kliknęła ponownie.

Na ekranie pojawił się schemat blokowy.

Pieniądze — wysłane z banku w Zurychu.

Jej bank.

„Fałszowałeś księgi” – powiedziała Sarah cichym, zabójczym głosem.

„Zawyżasz własne wyniki sprzedaży, przelewając moje pieniądze na konta firmowe pod przykrywką płatności dla klientów”.

„Wszystko po to, żebyś wyglądał jak zaklinacz deszczu”.

„Wszystko po to, żeby usprawiedliwić…”

Kliknęła ostatni raz.

Faktury.

Umowa najmu mieszkania w Streeterville.

Paragony za zegarek Cartier z motywem pantery.

Koszty podróży dwóch biletów pierwszej klasy do Paryża na konferencję handlową, która nigdy nie miała miejsca.

I na koniec wpis dotyczący listy płac w firmie.

„Khloe Bennett” – powiedziała Sarah.

„Specjalny łącznik”.

„Wynagrodzenie: 250 000 dolarów”.

„Zatwierdzone przez—”

Przybliżyła obraz.

Mark Thompson.

Khloe wydała z siebie zduszony dźwięk.

Wpatrywała się w ekran, jej twarz była blada.

Ona nie była tylko kochanką.

Była dowodem.

Załącznik A.

„Mark” – szepnęła Khloe.

Jej głos drżał.

„Mówiłeś mi, że to premia za podpisanie kontraktu.”

„Powiedziałeś mi, że firma to zatwierdziła.”

Mark nie mógł mówić.

Wibrował.

Drapieżnik stał się ofiarą.

Sarah zamknęła laptopa.

Ekran zrobił się czarny.

Potem poszła.

Powoli.

Od szczytu stołu do Marka.

Jej obcasy odbijały się echem.

Mark czuł zapach jej perfum.

Nie jest to już ten lekki, kwiatowy zapach, którego używała kiedyś.

Było ciemno.

Dymny.

Drzewo sandałowe i jesion.

Zatrzymała się za nim.

Odczuwał jej obecność niczym grawitację.

Pochyliła się, przysuwając usta do jego ucha.

Reszta pokoju zniknęła.

Byli tylko oni.

„Myślałeś, że jestem głupia” – wyszeptała.

„Myślałeś, że jestem ozdobą.”

„Myślałeś, że jestem tylko żoną.”

Mark wzdrygnął się.

„Ty” – kontynuowała Sarah, a jej ciepły oddech owiewał mu ucho – „byłeś projektem, Marku”.

„Projekt, który przeprowadziłem, żeby sprawdzić, ile niekompetencji i zdrady jestem w stanie tolerować”.

„Okazuje się, że moja tolerancja ma swoje granice.”

Wyprostowała się.

Jej głos znów stał się stalowy.

„David Chen.”

„Maria Gonzalez.”

„Jesteś zwolniony.”

„Ochrona wyprowadzi pana z budynku. Jeśli pan to zakwestionuje, złożę oskarżenie karne”.

David i Maria nie kłócili się.

Kiwali głowami, jak ludzie, którzy dopiero zauważyli, że podłoga pod nimi zniknęła.

Ochrona weszła.

Otoczył ich.