„Oddałem szalik zmarzniętej bezdomnej dziewczynie na dworcu kolejowym. Trzy godziny później przeniesiono mnie do pierwszej klasy – i ona siedziała tam z dwoma ochroniarzami”.

Frank spojrzał na szalik, a potem na błyszczące zdjęcie Vivienne w Wall Street Journal , które dotarło tego samego dnia.

„Eleanor” – powiedział, drapiąc się po głowie. „Jesteś pewna, że ​​poszłaś odwiedzić siostrę?”

Owinęłam jedwabny szal wokół szyi i uśmiechnęłam się, czując jego ciepło. „Mówiłam ci, Frank. Po prostu mam krwawiące serce”.

Przejście z mojego spokojnego życia na przedmieściach Ohio do apartamentu penthouse w hotelu Valtieri Grande w Palm Beach było tym, co moja córka nazywa „szokiem kulturowym”. Frank był w siódmym niebie, całymi dniami narzekał, że sok pomarańczowy jest zbyt świeży, podczas gdy ja siedziałam na balkonie, otulona nowym jedwabnym szalikiem w kolorze turkusowym, patrząc na Atlantyk.

Ale nie można spędzić czterdziestu lat ucząc w szkole średniej, nie rozwijając w sobie „pajęczego zmysłu” na wypadek, gdyby dziecko schowało żabę w ławce. I coś wydawało się nie tak.

Wszystko zaczęło się od „Concierge”.

Cień w świetle słonecznym
Mniej więcej tydzień po naszym pobycie, mężczyzna o imieniu Marcus zaczął pojawiać się wszędzie. Był uprzejmy, nienagannie ubrany i twierdził, że jest naszym „osobistym łącznikiem” przydzielonym przez Vivienne. Ale Marcus nie miał w sobie ciepła strażników w samolocie. Jego oczy były jak dwa kawałki krzemienia, nieustannie mnie skanujące – nie w poszukiwaniu gróźb, ale w poszukiwaniu mnie .

„Pani Vance” – powiedział pewnego popołudnia przy basenie, a jego cień padł na moją książkę. „Panna Vivienne martwi się o pani bezpieczeństwo. Prosiła, żeby dziś wieczorem przeniosła się pani do bardziej „ustronnego” skrzydła hotelu”.

Podniosłam wzrok znad krzyżówki. „Odosobniony? Marcus, jestem już na najwyższym piętrze. Jeszcze trochę odosobnienia, a wyląduję na dachu z gołębiami”.

Nie uśmiechnął się. „To dla twojego bezpieczeństwa. Były… jakieś zmiany w stosunkach z byłymi członkami zarządu”.

Poczułem ten sam dreszcz, który czułem na dworcu w Chicago. Spojrzałem na Franka, który drzemał na leżaku z gazetą na twarzy. Pomyślałem o dziewczynie na ławce, o jej sinych ustach i desperackim uścisku na moim nadgarstku.

„Najpierw muszę do niej zadzwonić” – powiedziałam, sięgając po torbę.

Dłoń Marcusa poruszyła się szybciej, niż się spodziewałam. Nie złapał mnie, ale podszedł na tyle blisko, by stanowić fizyczną barierę. „Pani jest obecnie na spotkaniu na wysokim szczeblu. Prosiła, żeby ci nie przeszkadzać. Pomogę ci się spakować”.

On nie pytał.

Wiadomość w wątku
Wróciłam do pokoju, a Marcus szedł pięć kroków za mną jak bezgłośny drapieżnik. Frank wciąż był przy basenie. Stojąc w tej przepięknej marmurowej sypialni, spojrzałam na turkusowy, jedwabny szal, który przysłała mi Vivienne.

Przypomniałam sobie jej notatkę: Trzymam tę wełnianą w szklanej gablocie… aby przypominała mi, do czego zdolni są ludzie.

Wtedy zdałem sobie sprawę, że gdyby Vivienne naprawdę mnie poruszyła, to by zadzwoniła. Dzwoniła do mnie co wieczór o 19:00, żeby pogadać o pogodzie. Była dopiero 15:00.

Spojrzałam na Marcusa, który stał przy drzwiach i obserwował, jak składam bluzki.

„Marcus” – powiedziałam, starając się, żeby mój głos nie drżał. „Zostawiłam okulary do czytania przy basenie. Frank pewnie na nich siedzi. Czy mógłbyś być kochany?”

„Wyślę boya hotelowego, proszę pani.”

„Och, nie bądź głupi. Wiesz, jaki jest Frank – nie da ich obcemu. Myśli, że wszyscy próbują mu sprzedać timeshare. Zajmie ci to dwie minuty”.

Zawahał się. Na sekundę maska ​​zsunęła się z jego twarzy i dostrzegłem błysk czystej, zimnej irytacji. Nie obchodziły go moje okulary. Interesował się swoim czasem. Ale nie chciał robić awantury na korytarzu pełnym kamer.

„Dwie minuty” – warknął i odwrócił się na pięcie.

W chwili, gdy tylko drzwi się zamknęły, pobiegłam do telefonu hotelowego. Nie dzwoniłam do recepcji. Zadzwoniłam pod numer ze złotej, wytłoczonej karty, którą dała mi Vivienne – jej prywatny numer.

Zadzwonił trzy razy.

„Eleanor?” Głos Vivienne brzmiał rozpaczliwie. „Eleanor, dzięki Bogu. Próbowałam się dodzwonić do twojej komórki, ale od razu włącza się poczta głosowa”.

„Mój telefon padł” – wyszeptałam, zerkając na ładowarkę – kabel był równo przecięty. „Vivienne, mężczyzna o imieniu Marcus twierdzi, że przenosisz mnie do odosobnionego skrzydła”.

Po drugiej stronie rozległ się ostry wdech. „Eleanor, posłuchaj mnie bardzo uważnie. Nie mam Marcusa. Mój szef ochrony jest w szpitalu – został otruty dziś rano. Zarząd… nie zniknął. Zeszli do podziemia. Wykorzystują cię, żeby mnie dopaść. Wiedzą, że jesteś jedyną osobą, której ufam”.

Serce waliło mi o żebra jak uwięziony ptak. „Co mam zrobić?”

„Obserwują windy” – powiedziała Vivienne, a jej głos zniżył się do rzeczowego spokoju, który przypomniał mi dziedzictwo jej ojca. „I mają zakryte schody. Ale Eleanor… pamiętasz ten szalik?”

„Ten turkusowy? Trzymam go.”

„Nie, ten stary . Ten wełniany, który mi dałeś. Mówiłem ci, że to latarnia morska. Musisz zrobić drugą latarnię. Spójrz przez okno. Jest tam balkon?”

“Tak.”

„Valtieri Grande ma kształt litery „U”. Moi ludzie są w skrzydle południowym, ale nie mogą dostać się do skrzydła północnego, niezauważeni przez najemników zarządu. Jeśli zobaczą sygnał – coś turkusowego – wiszący na północnym balkonie, będą wiedzieć, który pokój jest twój i wyjdą z dachu. Ale musisz to zrobić teraz ”.

Obrona gospodyni domowej
Rozłączyłem się. Miałem może sześćdziesiąt sekund, zanim Marcus wrócił.

Pobiegłam na balkon, ale wiatr wył. Jedwabny szal nie chciał wisieć; pofrunąłby jak latawiec. Potrzebowałam czegoś ciężkiego. Czegoś turkusowego.

Rozejrzałem się po pokoju. Zasłony? Beżowe. Narzuta? Biała.

Potem to zobaczyłem. W łazience.

Hotel zapewnił te grube, pluszowe szlafroki. A ponieważ był to Valtieri Grande, lamówka na szlafrokach miała głęboki, żywy turkusowy kolor .

Chwyciłam obie szaty, zawiązałam rękawy w chaotyczny, niechlujny węzeł i zaczęłam wiązać jedwabny szal na końcu, aby uzyskać dodatkową długość.

Usłyszałem kliknięcie zamka drzwi.

Marcus wrócił.

Nie zdążyłem wyjść na balkon. Schowałem się za ciężkimi aksamitnymi zasłonami, gdy tylko wszedł do pokoju.

„Pani Vance?” – jego głos nie był już uprzejmy. Był beznamiętny. „Szklanek tam nie było. Wychodzimy. Już.”

Wstrzymałem oddech. Rwa kulszowa dawała mi się we znaki, a kolana trzęsły mi się tak mocno, że myślałem, że usłyszy stukanie. Zobaczyłem, jak jego wypolerowane czarne buty przesuwają się po dywanie w stronę łóżka.

„Eleanor?” zawołał. Brzmiał bliżej.

Zrobiłem to, co potrafi zrobić emerytowany nauczyciel, gdy uczeń źle się zachowuje. Nie ukrywałem się. Działałem.

Wyszłam zza zasłony, nie z bronią, ale z pojemnikiem z mocnym lakierem do włosów, który wzięłam z toaletki.

„Jestem tutaj, Marcus” – powiedziałem.

Odwrócił się i sięgnął do kieszeni kurtki — wykonał ten sam ruch, co mężczyzna w samolocie.

Psssst!

Wlałem mu prosto w oczy połowę zawartości puszki „Ultra-Hold”.

Wrzasnął, chwytając się za twarz. To nie broń, ale zapewniam cię, że chemikalia w aerozolu w oczach równie skutecznie zatrzymają człowieka na dziesięć sekund.

Nie czekałam. Rzuciłam się na balkon, przerzuciłam przez balustradę splątaną turkusową szatę i zaczęłam się modlić.

Wyłom
Marcus szedł ku mnie, zataczając się i przeklinając, z czerwonymi i łzawiącymi oczami. Wyciągnął do mnie rękę, zaciskając dłoń na jedwabnym szalu na mojej szyi.

„Ty stara wiedźmo” – warknął, zaciskając palce.

Ale potem powietrze nad nami eksplodowało.

Dźwięk wirników helikoptera zagłuszył wiatr. Dwie odziane na czarno postacie zjechały na linach z dachu, huśtając się na balkonie niczym postać z filmu, który Frank lubi oglądać.

Pierwszy, który wszedł przez szklane drzwi, nie miał broni. Użył tasera.

Marcus padł jak worek ziemniaków.

Opadłem na krzesło na patio, ściskając się za pierś, gdy ekipa ochrony wkroczyła do pomieszczenia. Jeden z nich – mężczyzna z blizną na czole po locie – uklęknął obok mnie.

„Pani Vance? Wszystko w porządku?”

„Chyba” – wysapałam – „chyba potrzebuję szklanki wody. I może nowego lakieru do włosów”.

Ostatni ruch
Godzinę później hotel zaroił się od prawdziwych policjantów. Franka znaleziono w spa, zupełnie nieświadomego, bo powiedziano mi, że idę na „prywatny zabieg na twarz”.

Vivienne przyleciała prywatnym odrzutowcem dwie godziny później. Nie wyglądała jak prezes, kiedy wbiegła do holu. Wyglądała jak wnuczka. Rzuciła mi się w ramiona i po raz pierwszy poczułem, jak drży.

„Wszyscy odeszli, Eleanor” – wyszeptała. „Zarząd, najemnicy… Marcus gadał. Mamy dość, żeby ich zamknąć na zawsze. Jesteś bezpieczna”.

Siedzieliśmy z tyłu jej SUV-a, gdy odjeżdżał spod hotelu. Turkusowe szaty wciąż zwisały z balkonu, niczym dziwna flaga zwycięstwa na tle zachodzącego słońca na Florydzie.

Vivienne spojrzała na mnie, a potem na jedwabny szal, który był teraz pognieciony i poplamiony lakierem do włosów.

„Wiesz” – powiedziała Vivienne z figlarnym błyskiem w oku. „Zaczynam myśleć, że jesteś groźniejszy niż moja ekipa ochroniarska”.

„No cóż” – powiedziałam, wygładzając włosy. „Kiedy przez czterdzieści lat kazałeś trzydziestu nastolatkom usiąść i być cicho, mężczyzna z bronią to tylko drobny problem w klasie”.

Roześmiała się i oparła głowę na moim ramieniu.

„Mam dla ciebie niespodziankę” – powiedziała. „Ponieważ Floryda była trochę… stresująca. Co powiesz na wizytę w mojej posiadłości w Toskanii? Bez członków zarządu, bez „konsjerży”, tylko winnice i prywatny szef kuchni”.

Spojrzałem na Franka, który już szukał w telefonie hasła „włoskie wino”.

„Tylko pod jednym warunkiem” – powiedziałem.

„Cokolwiek”, odpowiedziała Vivienne.

„Wybieram kolor szat.”