That was yesterday morning.
Before she’d spent nine hours on a sidewalk.
Before she’d collapsed.
Before she’d woken up in a billionaire’s guest room.
“I’m fine,” she texted back. “Long story. Coming home soon.”
Charlotte responded immediately.
“I’m at your apartment with bagels. Get here soon or I’m eating yours.”
Despite everything, Natalie smiled.
Charlotte była jej najlepszą przyjaciółką od siódmej klasy, kiedy Natalie była stypendistką zmarłej matki i babcią wychodzącą z nałogu, a Charlotte była bogatą dziewczyną z prywatnym kierowcą i markowymi butami, która zdecydowała, że zostaną przyjaciółkami i nie przyjęła odmowy.
Przyjaźń przetrwała wszystko: różne szkoły, różne przedziały podatkowe, początkową dezaprobatę rodziców Charlotte.
Charlotte nie dbała o pieniądze ani status.
Po prostu dbała o ludzi.
Co sprawiało, że to, co Natalie musiała jej powiedzieć, było jeszcze trudniejsze.
Czterdzieści minut później Natalie weszła do maleńkiego mieszkania na Brooklynie, które dzieliła z babcią, i zastała Charlotte rozciągniętą na kanapie, jedzącą bajgla, podczas gdy babcia krzątała się w kuchni i robiła herbatę.
“W końcu,” powiedziała Charlotte, podrywając się na nogi. “Czekałam na—” Zatrzymała się, przyglądając się bladej twarzy Natalie. “Och, kochanie. Co się stało?”
To wystarczyło.
Natalie po raz drugi tego dnia rozpłakała się, co zaczynało się już zmieniać w schemat.
Babcia pojawiła się z chusteczkami. Charlotte objęła ją uściskiem.
Powoli, niepewnie, Natalie opowiadała im wszystko.
Gala. Noc z Carterem. Nieudana liczba. Pozytywny test ciążowy. Próba powiedzenia mu. Zawalenie. Jego podejrzenia. Śledztwo.
“On cię badał?” Głos Charlotte stał się niebezpiecznie cichy.
“Język,” ostrzegła Gran automatycznie, choć jej wyraz twarzy był burzliwy.
“Nie, wszystko w porządku,” powiedziała Natalie, wycierając oczy. “Miał powody. Kobieta go okłamała wcześniej. O ciąży. I… Rozumiem, dlaczego jest ostrożny.”
“Ostrożność to jedno,” warknęła Charlotte. “Traktowanie cię jak przestępcy to co innego.”
Chodziła po małym salonie.
“Zadzwonię do niego. Zamierzam—”
“Nic nie zrobisz,” przerwała Natalie.
“Nat—”
“To moja sytuacja. Mój bałagan. Zajmę się tym.”
“Sama?” zażądała Charlotte.
“Radziłam sobie z gorszymi sama,” powiedziała Gorzko Natalie.
Babcia i Charlotte wymieniły spojrzenia — takie, które mówiły, że obie wspominają ośmioletnią Natalie na pogrzebie jej matki, nastoletnią Natalie pracującą na dwóch etatach, dwudziestokilkuletnią Natalie budującą karierę freelancera od zera.
“Nie musisz robić wszystkiego sama,” powiedziała cicho babcia, siadając obok niej na kanapie. “Po to jest rodzina.”
“I przyjaciół,” dodała Charlotte. “Irytujący, uparti przyjaciele, którzy nie dają ci spokoju, nawet gdy próbujesz ich od siebie odepchnąć.”
Natalie wydała z siebie łzawy śmiech.
“Nie jesteś irytujący,” powiedziała.
“Kłamstwa,” prychnęła Charlotte. “Jestem niesamowicie irytująca. To moja najlepsza cecha.”
Spoważniała.
“Jaki jest plan?” zapytała. “Pozwolisz mu zrobić test na ojcostwo?”
“W końcu,” powiedziała Natalie. “Kiedy będę gotowy. Na moich warunkach.”
Jej ręka powędrowała na brzuch.
“Ale i tak zostawię to dziecko,” dodała cicho. “Z nim czy bez niego.”
“Oczywiście, że tak,” powiedziała babcia, ściskając jej dłoń. “Będziesz wspaniałą matką.”
“Nawet jeśli ojciec myśli, że zależy mi na jego pieniądzach,” mruknęła Natalie.
“On tak nie myśli,” powiedziała stanowczo Charlotte. “Gdyby to zrobił, nie przeprosiłby. Nie wysłałbym tej wiadomości. Po prostu się boi i nie myśli jasno. Mężczyźni zazwyczaj nie są.”
“Hej,” zaprotestowała babcia. “Twój dziadek był mężczyzną.”
“Mój dziadek był wyjątkiem, który potwierdza zasadę,” powiedziała Charlotte.
Odwróciła się z powrotem do Natalie.
“Słuchaj, nie bronię go,” powiedziała. “To, co zrobił, było złe. Ale widziałem was razem razem.”
“Nie zauważyłeś,” zauważyła Natalie. “To była jedna noc.”
“Widziałam, jak na ciebie patrzył na gali,” powiedziała Charlotte. “Jakbyś był jedyną osobą w pokoju. Jakby szukał cię całe życie i w końcu cię znalazł.”
Jej wyraz twarzy złagodniał.
“Taka więź nie znika tak po prostu,” powiedziała.
“Więź nie ma znaczenia, jeśli nie ma zaufania,” powiedziała Natalie.
“To spraw, by na to zasłużył,” powiedziała Charlotte bez ogródek. “Zmuszaj go do pracy. Ale nie zamykaj drzwi całkowicie.”
Wyciągnęła telefon.
“A skoro mowa o drzwiach,” powiedziała, “wysyłam mu SMS z twoim harmonogramem wizyt prenatalnych. Jeśli chce się zaangażować, może zacząć od pojawienia się, gdy to ma znaczenie.”
“Charlotte—”
“Za późno,” powiedziała Charlotte, kciuki latały w powietrzu. “Już wysłane. Podziękujesz mi później.”
Natalie chciała się sprzeciwić, chciała upierać się, że poradzi sobie sama.
Ale prawda była taka, że była przerażona.
Przerażona byciem samotną matką.
Przerażony wychowywaniem dziecka bez alimentów.
Przerażona dorastaniem dziecka, zastanawiając się, dlaczego ojciec ich nie chce.
Telefon zawibrował.
Carter: “Będę na każdej wizycie. Każde USG. Przy każdej kontroli. Jeśli pozwolisz.”
Długo wpatrywała się w wiadomość, zanim odpowiedziała.
“Pierwsza wizyta jest w przyszłą środę. 14:00 Dr Sarah Chen w Brooklyn Women’s Health. Nie spóźnij się.”
Jego odpowiedź była natychmiastowa.
“Będę tam.”
Pomimo wszystkiego—bólu, złości, rozczarowania—Natalie poczuła najmniejszy przebłysk nadziei.
Carter przybyła do Brooklyn Women’s Health o 13:47 — trzynaście minut wcześniej.
Opuścił posiedzenie zarządu w trakcie prezentacji, ku przerażeniu swojego dyrektora finansowego, i przejechał przez Brooklyn, a Marcus jechał tylko nieco powyżej dozwolonej prędkości.
Teraz siedział w swoim Bentleyu, wpatrując się w niepozorny budynek medyczny i próbując przypomnieć sobie, jak oddychać jak normalny człowiek.
Miał zobaczyć swoje dziecko.
Może.
Prawdopodobnie.
Wizyta była w dziesiątym tygodniu, co oznaczało, że powinno być coś widocznego, coś prawdziwego.
Jeśli w ogóle pozwoli mu wejść do pokoju.
Wysłał kwiaty — sześć kompozycji w ciągu ostatniego tygodnia. Każdy z nich został odrzucony i zwrócony przez przepraszającego dostawcę, który stwierdził, że “pani powiedziała absolutnie nie”.
Próbował dzwonić: poczta głosowa.
Pisanie SMS-ów: jednowyrazowe odpowiedzi, gdy w ogóle odpisała.
Nawet pojawił się w jej mieszkaniu — tylko po to, by babcia otworzyła drzwi, spojrzała na niego z rozdzierającym sercem i powiedziała: “Porozmawia z tobą, gdy będzie gotowa. Nie wcześniej.”
Więc czekał. Wykonał swoją pracę. Siedziałem na spotkaniach.
I myślałem o Natalie mniej więcej co trzydzieści sekund.
Drzwi pasażera otworzyły się, sprawiając, że podskoczył.
Natalie wsunęła się do środka, wyglądając na ostrożną.
“Jesteś wcześniej,” powiedziała.
“Jesteś wcześniej,” powiedział. “Jestem tu już trzynaście minut.”
“Jestem w poczekalni od dwudziestu lat,” powiedziała.
Patrzyli na siebie.
Jego mózg na widok jej — włosy związane w prosty kucyk, ubrane w dżinsy i miękki sweter, który sprawiał, że wyglądała niewiarygodnie młodo. Pięknie. Zmęczony.
“Wyglądasz na wyczerpaną,” wypalił.
“Wow,” powiedziała. “Komplement marzeń każdej kobiety.”
Ale na jej ustach pojawił się cień uśmiechu.
“Próbujesz hodować człowieka, tłumacząc niemieckie prawo kontraktowe,” dodała. “To jest klimat.”
“Wciąż pracujesz?” zapytał.
“Rachunki same się nie opłacają,” powiedziała. “A zanim zaproponujesz—” Podniosła rękę. “Nie chcę twoich pieniędzy.”
“Nie zamierzałem oferować pieniędzy,” powiedział. “Miałem zamiar zaproponować zmniejszenie twojego obciążenia. Nie powinieneś się teraz stresować.”
“Jestem w ciąży, nie ze szkła,” powiedziała. “Kobiety często przechodzą przez ciąże.”
“Nie kobiety, które padły z wyczerpania tydzień temu,” powiedział.
Jej szczęka zacisnęła się w znajomym, upartym rysie.
“Będziemy walczyć w twoim samochodzie,” zapytała, “czy jedziemy na tę wizytę?”
“Spotkanie,” powiedział natychmiast. “Zdecydowanie spotkanie.”
Wysiadł i okrążył samochód, by otworzyć jej drzwi. Przewróciła oczami, ale przyjęła gest.
Poczekalnia była radosna — delikatne kolory, magazyny o rodzicielstwie, strefa zabaw z zabawkami.
Carter czuł się zupełnie nie na miejscu w swoim trzyczęściowym garniturze.
Usiadł obok Natalie, bardzo świadomy trzech cali przestrzeni między nimi.
Czytała magazyn o dekoracji pokoju dziecięcego z intensywną koncentracją, jakby zawierał tajemnice narodowe.
“Natalie Spencer?” Pojawiła się pielęgniarka z clipboardem.
Stali w tym samym czasie.
Carter podążył za Natalie korytarzem do gabinetu, a nagle rzeczywistość uderzyła go z siłą pociągu towarowego.
To się działo.
Miało się urodzić dziecko.
“Pierwszy raz, tato?” zapytała pielęgniarka uprzejmie, zapewne zauważając jego śmiertelny uścisk na krześle.
“Tak oczywiste?” zapytał.
“Kochanie, wyglądasz, jakbyś miała zaraz zemdleć,” powiedziała. “To bardzo słodkie. Nie martw się. Omdlenie to zwykle zadanie mamy.”
Natalie parsknęła śmiechem przy stole do badań.
“Już raz zemdlałam,” powiedziała. “W porządku.”
“O to chodzi,” odpowiedziała pielęgniarka.
Zmierzyła parametry życiowe Natalie i zadała serię pytań, które sprawiły, że uszy Cartera zapłonęły — najwyraźniej ciąża zawierała wiele bardzo osobistych szczegółów.
“Dr Chen zaraz przyjdzie,” powiedziała w końcu pielęgniarka. “Tato, w rogu jest woda, jeśli potrzebujesz.”
Gdy wyszła, zapadła cisza.
Carter usiadł.
Natalie położyła się na stole.
Oboje wpatrywali się w sufit.
“Przepraszam,” powiedział w końcu Carter. “Za wszystko. Śledztwo. Wątpliwość. Sposób, w jaki sobie z tym wszystkim radziłem.”
“Wiem,” powiedziała cicho Natalie. “Dostałem twoje siedemnaście wiadomości z przeprosinami. I kwiaty. Wszystkie sześć układów.”
“Odesłałeś ich z powrotem,” wymamrotał.
“Byłam zła,” powiedziała. “Wciąż jestem. Trochę.”
Odwróciła głowę, by na niego spojrzeć.
“Ale rozumiem, dlaczego to zrobiłeś,” dodała. “To nie znaczy, że mi się podoba. Ale rozumiem.”
“Powinienem był ci zaufać,” powiedział.
“Tak,” zgodziła się spokojnie. “Powinnaś była.”
W jej głosie nie było złości—tylko szczerość.
“Okłamano cię,” dodała. “Rozumiem, dlaczego zaufanie jest trudne.”
Carter wstał i podszedł bliżej stołu do badania — na tyle blisko, by go dotknąć, ale nie dotykać.
“Tamtej nocy,” powiedział cicho. “To, co mówiłem o tym, że to jest… wszystko. Mówiłem poważnie. Nie byłaś zwykłą kobietą na gali. Ty byłeś…”
Wypuścił powietrze.
“Byłaś wszystkim,” dokończył.
Oczy Natalie zabłysły.
“To dlaczego nie mogłeś mi uwierzyć?” zapytała.
“Bo jestem idiotą z problemami z zaufaniem,” powiedział szczerze. “Bo mam firmę do ochrony, rodzeństwo, które na mnie polega, oraz życiowy zwyczaj udawania, że nic nie może mi zaszkodzić. Bo tamta noc mnie przestraszyła. To, co do ciebie czułem, mnie przestraszyło. A kiedy zniknąłeś—”
“Masz na myśli, kiedy twój ojciec umarł,” poprawiła łagodnie.
“Tak,” powiedział. “Ale nie wiedziałem, jak cię znaleźć. Obudziłem się, a ciebie nie było. I pomyślałem… Myślałem, że może to dla ciebie znaczyło mniej.”
“Nie zadziałało,” powiedziała.
Zanim którykolwiek z nich zdążył powiedzieć coś więcej, drzwi gabinetu się otworzyły.
“Dzień dobry,” powiedziała radosna kobieta po pięćdziesiątce. “Musicie być przyszłymi rodzicami. Jestem dr Chen. Zobaczmy to maluch, dobrze?”
Wycisnęła żel na brzuch Natalie i przycisnęła sondę USG do jej skóry.
Ekran rozbłysnął, pokazując abstrakcyjne kształty, które nic nie znaczyły dla Cartera.
Potem dr Chen zmienił kąt.
Tam.
Maleńka forma. Tak mały. Z głową, zwiniętym ciałem, małymi pąkami kończyn.
“Oto twoje dziecko,” powiedział serdecznie dr Chen. “Wszystko zgodnie z planem od dziesięciu tygodni. I jest bicie serca.”
Dźwięk wypełnił pokój — szybki, rytmiczny, piękny. Jak galopujące konie. Jak deszcz na chodniku. Jakby każda piosenka, którą kiedykolwiek kochał, była połączona w jedną.
Carter nie mógł oddychać.
“To…” Jego głos się załamał. “To nasze dziecko.”
“To nasze dziecko,” wyszeptała Natalie, łzy spływały jej po skroniach.
Bez zastanowienia sięgnął po jej dłoń, a ona odwzajemniła uścisk.
Coś zamkniętego w jego piersi przez lata w końcu pękło.
“Wszystko wygląda zdrowo,” powiedział dr Chen, biorąc pomiary i wyjaśniając rzeczy, które Carter ledwo przetwarzał. “Wydrukuję dla ciebie kilka zdjęć. Tato, możesz teraz puścić rękę mamy, jeśli chcesz.”
“Naprawdę nie wiem,” powiedział szczerze.
Natalie zaśmiała się przez łzy.
“To nie rób tego,” wymamrotała.
Więc nie zrobił tego.
Trzymał ją za rękę przez resztę badania, przez instrukcje dr Chen dotyczące witamin, przyszłych wizyt i tego, na co zwracać uwagę.
He only let go when Natalie needed to schedule her next visit.
Outside in the cool afternoon air, they stood by his car in awkward silence.
“So,” Natalie said finally. “That was… something.”
Carter looked down at the ultrasound photo in his hand—the grainy black‑and‑white image that somehow contained an entire future.
“Can I take you to dinner?” he asked. “Just dinner. Nothing else. I promise.”
She studied him.
“You promise?” she asked.
“Scout’s honor,” he said.
“Were you even a Scout?” she asked.
“No,” he admitted. “But I promise anyway.”
She almost smiled.
“One dinner,” she said. “But I pick the place. And if you investigate the restaurant beforehand, I’m leaving.”
“Deal,” he said.
As they rode to the tiny Thai place she directed him to—the kind with plastic chairs and fluorescent lighting that served the best pad Thai Carter had ever tasted—he had a quiet realization.
He was falling for her again.
Still.
Always.
And this time, he wasn’t going to let fear make him lose her.
PART THREE – FAMILY, SECRETS, AND SCANDAL
The Thai restaurant was packed, noisy, and about as far from Carter’s usual haunts as possible while still being in New York City.
He loved it.
Or maybe he just loved watching Natalie demolish a plate of pad Thai with the kind of enthusiasm that made him smile like an idiot.
“What?” she asked, catching him staring.
“Nothing,” he said. “It’s just… really nice seeing you enjoy a meal.”
“First one all week that hasn’t made me want to cry,” she said cheerfully. “Pregnancy cravings are weird. Yesterday I wanted pickles and ice cream—together. It was confusing on a spiritual level.”
Carter laughed. Actually laughed.
“Did you actually eat pickles with ice cream?” he asked.
“Vanilla ice cream with dill pickle chips,” she said solemnly. “Don’t knock it till you’ve tried it. Although based on your face right now, you’re definitely knocking it.”
“I’m just… processing,” he said.
“Process faster,” she ordered. “Your spring rolls are getting cold.”
They ate in comfortable silence for a few minutes.
The restaurant buzzed around them—families talking, music playing, the sizzle of woks from the kitchen.
It was so normal. So ordinary.
It felt perfect.
“Can I ask you something?” Natalie said suddenly.
“Anything,” he said.
“Your siblings—” she began. “You mentioned them before. How old are they?”
He set down his chopsticks.
“Benjamin’s nineteen,” he said. “He’s a sophomore at Columbia. Wants to be an architect. Jasmine’s sixteen. Junior in high school. Currently convinced she’s going to be a marine biologist despite being terrified of fish.”
Natalie smiled.
“She’s afraid of fish but wants to study them?” she asked.
“She watched a documentary about coral reefs and decided it was her calling,” he said. “The fish thing is a work in progress.”
His expression softened.
“They’re good kids,” he added. “They lost their mom young. Car accident. Dad raised them mostly alone until…”
“Until he died,” Natalie said gently.
“Yeah,” he said. “Heart attack. Sudden. We got to the hospital in time to say goodbye, but barely. After that, everything changed. I went from just being the CEO to being guardian overnight.”
“That must have been terrifying,” she said.
“Still is, most days,” he admitted. “I have no idea what I’m doing. Ben’s easy—just make sure he doesn’t blow his entire meal plan on pizza. Jasmine’s harder. She’s angry. She lost both parents before she could drive. She takes it out on me more than anyone.”
“She’s lucky to have you,” Natalie said.
“She doesn’t think so,” he replied. “Called me an emotionally constipated control freak last week.”
“Was she wrong?” Natalie asked.
Her question pulled a laugh out of him.
“Absolutely not,” he said. “She was completely right, which is why it stung.”
“I like her already,” Natalie said.
“She’d probably like you, too,” he said. “Once she got past being suspicious of any woman in my life.”
“Suspicious,” Natalie repeated.
“After Vanessa, after the press, they’ve seen how some people act around us,” he said. “They’re protective. Maybe a little too much.”
He reached across the table, hesitated, then took her hand anyway.
“They’ll be cautious,” he said. “But once they meet you, really meet you, they’ll see what I see.”
“Which is?” she asked softly.
“Someone genuine,” he said. “Someone honest. Someone strong enough to stand outside my building all day just to tell me the truth, even though I gave you every reason not to bother.”
Natalie looked down at their joined hands.
“You really need to stop saying things like that,” she said. “It makes it hard to stay mad at you.”
“You can stay a little mad,” he said. “I deserve it. But maybe also give me a chance to prove I’m not completely terrible.”
“One chance,” she said. “Mess it up and I’m done.”
“One chance,” he echoed. “I can work with that.”
Dinner turned into a habit.
Checkups turned into a schedule.
They talked about everything—the baby, her work, his never‑ending meetings, Gran’s insistence on teaching the baby Portuguese.
He started leaving meetings early for appointments in Brooklyn, baffling his board.
She started texting him sonogram photos and complaints about nausea.
He started reading books about pregnancy.
He also started worrying about the inevitable collision between Natalie and his family.
He didn’t have to wait long.
When the first tabloid article hit, Natalie woke up to seventeen missed calls and a text from Charlotte that said simply: “I’m so sorry.”
Her stomach dropped.
That was never a good sign.
She opened a news app and wished she hadn’t.
Translator Claims Pregnancy with Billionaire CEO.
The headline screamed at her in bold letters, accompanied by a grainy photo of her leaving Sullivan Tower.
Another article followed.
Gold Digger or Genuine? The Woman Who Says She’s Carrying Sullivan’s Baby.
And another.
After Past Scandal, Has Carter Sullivan Been Fooled Again?
The articles were brutal.
They dissected her modest background, her mother’s history, her finances. They compared her to Vanessa, implied she was after money, questioned the timing of her “convenient” pregnancy.
One particularly vicious piece quoted “anonymous sources” who claimed she’d trapped Carter on purpose.
Natalie’s hands shook as she scrolled.
Her phone wouldn’t stop buzzing—unknown numbers, emails from clients cancelling contracts, social media notifications she was too afraid to open.
“Gran,” she called, her voice breaking. “Gran!”
Her grandmother appeared in the doorway, took one look at her face, and immediately pulled her into a hug.
“What happened?” Gran demanded.
“Someone leaked it,” Natalie whispered. “Everything. The pregnancy, Carter… all of it. My career is over.”
By noon, she’d lost four clients.
By evening, she’d lost eight more.
The translation world was small. Reputation mattered.
No one wanted to be associated with a tabloid scandal.
Her phone rang.
“Did you see?” she asked without preamble when she answered.
“I saw,” Carter said. “I’m so sorry. I have lawyers working on it. We’ll find out who leaked it. We’ll—”
“It doesn’t matter who leaked it,” she said, pacing her tiny bedroom. “The damage is done. You can’t make people unread those articles.”
“I’ll fix this,” he insisted. “I promise.”
“How?” she demanded. “You can’t control what people think. You can’t put my name back in some box and pretend this didn’t happen.”
There was a knock at her front door.
“Someone’s here,” she said. “I have to go.”
She hung up before he could answer.
The “someone” at the door was Charlotte.
She looked like she’d been crying.
That should have been Natalie’s first clue.
“I’m so sorry,” Charlotte said immediately, stepping inside. “I never thought it would blow up like this. I thought—”
“Wait,” Natalie said, her blood running cold. “You thought what?”
She stared.
“Charlotte,” she whispered. “What did you do?”
Charlotte’s face crumpled.
“I told someone,” she said. “Just one person. I thought they’d keep it quiet. I didn’t think they’d go to the press.”
“You told someone,” Natalie repeated. “About my pregnancy. About Carter.”
“Not like that,” Charlotte protested. “I just… I needed to talk to somebody. I was scared for you.”
“Why?” Natalie demanded. “Why would you do that?”
Charlotte’s expression shifted—guilt morphing into something harder.
“Because you don’t belong with him,” she said. “You know you don’t. He’s Carter Sullivan. He needs someone from his world. Someone who understands the pressure, the expectations—”
“Someone like you,” Natalie said slowly.
The realization hit like a freight train.
“Oh my God,” she whispered. “You’re in love with him.”
“Don’t make it sound awful,” Charlotte snapped. “I’ve known Carter since we were kids. We grew up together. Our families vacation together in the Hamptons. We make sense. And then you show up at one gala and suddenly he can’t see anyone else.”
Her eyes flashed.
“Do you know how that feels?” she demanded. “To watch the man you’ve loved for years fall for someone who doesn’t even belong in his world?”
“So you destroyed my reputation,” Natalie said quietly. “You tanked my career. All because you were jealous.”
“I’m not jealous,” Charlotte insisted. “I’m realistic. You’re a translator from Brooklyn who lives with her grandmother. He’s a billionaire CEO. What kind of life do you think you’ll have together? You’ll always be the girl who got pregnant. That baby will always be the ‘mistake’ that forced his hand. Is that what you want for your child?”
Each word was a knife.
Precise.
Devastating.
Because a small, frightened part of Natalie wondered if there was truth in it.
“Get out,” Natalie said, her voice eerily calm.
“Nat, I’m trying to help—”
“You’re trying to help yourself,” Natalie said. “You betrayed me. You destroyed my livelihood. For what? Carter doesn’t love you, Charlotte. He never has. And after this, he never will.”
Charlotte went pale.
“You don’t know that,” she whispered.
“I know he values loyalty,” Natalie said. “And you just proved you don’t have any. We’re done. Don’t call. Don’t text. Don’t come back.”
“Natalie—”
“I said,” she repeated, “get out.”
Charlotte left.
Natalie closed the door with shaking hands.
Then she slid down to the floor and finally let herself fall apart.
Carter found out about Charlotte’s involvement through his investigator’s report at midnight.
He called Natalie immediately.
Voicemail.
He made a decision the old version of himself would have avoided.
He got in his car and went to Brooklyn.
Gran answered the door in a bathrobe, took one look at his face, and stepped aside.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
Leave a Comment