Mama patrzyła na nas to na to na to, to na mnie, z trudem ogarniając, co się dzieje. „Kochanie, to na pewno tylko nieporozumienie. Tyler nie ukradłby niczyjej pracy. On jest genialny. Zawsze był genialny”.
„Mamo, spójrz na dowody” – powiedziałem, wskazując na kopie dokumentacji, którą zostawiłem na ladzie. „Znaczniki czasu, zapisy logowania, porównania oryginalnych prac i prac Tylera – siedem lat systematycznego oszustwa akademickiego”.
Tata podniósł papiery, a jego doświadczenie biznesowe naturalnie skłaniało go do dokumentowania. Gdy badał dowody, jego wyraz twarzy stopniowo zmieniał się z gniewu w konsternację, aż do czegoś graniczącego z przerażeniem. „Tyler” – powiedział powoli – „te daty wskazują, że badania Christine zostały ukończone na kilka miesięcy przed twoją publikacją. A te dane logowania sugerują, że uzyskałeś dostęp do jej konta uniwersyteckiego bez autoryzacji”.
„To wszystko jest zmyślone” – krzyknął Tyler, ale w jego głosie brakowało przekonania. „Ona zna się na komputerach. Mogła to wszystko sfingować, żeby mnie ośmieszyć”.
Na telefon Tylera wciąż przychodziły kolejne powiadomienia. Każda instytucja potwierdzała już odbiór moich materiałów dowodowych i ogłaszała wstępne dochodzenie. Izba Lekarska stanu Massachusetts zażądała natychmiastowego spotkania w celu omówienia potencjalnego zawieszenia licencji do czasu rozpatrzenia wniosku.
„Christine” – błagała mama – „na pewno możesz to naprawić. Oddzwoń do nich i wyjaśnij, że to wszystko było nieporozumieniem – że byłaś zdenerwowana i nie myślałaś jasno”. Spojrzałam na matkę, kobietę, która całe życie ignorowała moje osiągnięcia i chwaliła oszustwa Tylera. Nawet teraz, w obliczu przytłaczających dowodów, prosiła mnie, żebym podtrzymywała kłamstwo, które definiowało dynamikę naszej rodziny.
„Nie mogę tego naprawić, mamo, bo to nie jest zepsute” – powiedziałam. „Tyler ukradł badania mnie, swoim kolegom z klasy, opublikowanym pracom. Od siedmiu lat dopuszcza się oszustw akademickich, a część tych fałszywych badań została wykorzystana w protokołach medycznych, które dotyczą prawdziwych pacjentów”.
Zadzwonił telefon Tylera, a na wyświetlaczu widniał numer Szpitala Ogólnego w Massachusetts. Wpatrywał się w niego przez dłuższą chwilę, zanim odebrał drżącym głosem. „Mówi dr Tyler Johnson”. Nie słyszałem drugiej strony rozmowy, ale widziałem, jak twarz Tylera blednie z każdym słowem. Odpowiedział kilka razy: „Tak, proszę pana” i „Rozumiem”, po czym się rozłączył.
„Jestem zawieszony” – powiedział otępiałym głosem. „Ze skutkiem natychmiastowym. Chcą, żebym jutro rano pojawił się w Bostonie na pilną konsultację. Rozpoczynają pełne dochodzenie w sprawie wszystkich moich badań i protokołów opieki nad pacjentami”.
W kuchni zapadła cisza, zakłócana jedynie dźwiękiem telefonu Tylera, który wciąż wibrował od nowych wiadomości. Każde powiadomienie oznaczało kolejną instytucję, kolejne śledztwo, kolejny rozpad jego oszukańczego imperium. Tata wciąż analizował dowody, a jego analityczny umysł analizował implikacje. „Tyler, jeśli choć połowa tej dokumentacji jest prawidłowa, możesz zostać oskarżony o oszustwo. Izba lekarska może ci na stałe odebrać prawo wykonywania zawodu”.
„Proszę, powiedz mi, że tego nie wysłałeś” – wyszeptał Tyler, patrząc na mnie z rozpaczą. „Proszę, powiedz mi, że nadal możesz to zatrzymać”.
Spojrzałam mu prosto w oczy. „Co wysłać?”
Jego twarz się skrzywiła, gdy uświadomił sobie, że wszystko zostało już wysłane, że wszystkie instytucje już prowadzą śledztwo, że jego kariera, jaką znał, dobiegła końca. Złoty chłopiec, który manipulował naszą rodziną przez dekady, w końcu poniósł konsekwencje swoich czynów.
Telefon taty zaczął dzwonić. Telefon mamy zaczął dzwonić. Dalsza rodzina zaczęła odpowiadać na pakiety z dowodami, które im wysłałem, domagając się wyjaśnień i wyrażając szok z powodu oszustwa Tylera. Nasz idealny, rodzinny poranek w Boże Narodzenie stał się dniem, w którym dom kłamstw Tylera w końcu się zawalił.
W kuchni zapanował chaos, gdy rodzice próbowali obsłużyć mnóstwo telefonów, podczas gdy Tyler siedział przy stole wpatrzony w ekran telefonu, a do jego uszu napływały kolejne, szkodliwe powiadomienia. Zachowałem spokój, przygotowując się na dokładnie taki scenariusz podczas miesięcy planowania. Mama odebrała telefon i wyraźnie słyszałem głos cioci Sarah z drugiego końca pokoju, zadającej pytania o otrzymane pakiety z dowodami. Tata czekał na linii z Harvardem, próbując porozmawiać z kimś z administracji, kto mógłby wyjaśnić, co dzieje się z karierą jego syna.
Tyler oderwał wzrok od telefonu i spojrzał na mnie dzikim wzrokiem. „Christine, nie rozumiesz, co zrobiłaś. Tu nie chodzi już tylko o mnie. Szpital analizuje wszystkich pacjentów, którzy otrzymali leczenie na podstawie moich protokołów badawczych. Jeśli znajdą jakieś nieprawidłowości, ludzie mogą nas pozwać. Nasza rodzina może stracić wszystko”.
„Może powinieneś był o tym pomyśleć, zanim ukradłeś badania i wykorzystałeś je do leczenia pacjentów” – odpowiedziałem spokojnie.
„Ty mściwa mała wiedźmo” – warknął, porzucając swoją zwykłą udawanie zranionej ofiary. „Zniszczyłaś wszystko, bo nie mogłaś znieść bycia porażką w rodzinie. To wszystko dlatego, że zazdrościsz mi, że odniosłem sukces, a ty jesteś nikim”.
Zanim zdążyłem odpowiedzieć, telefon Tylera zadzwonił ponownie. Tym razem na wyświetlaczu widniała dr Patricia Fernandez, kierownik jego rezydentury w Massachusetts General. Ręce Tylera trzęsły się, gdy odbierał. „Dr Fernandez, mogę wszystko wyjaśnić” – powiedział zrozpaczony.
„Tyler, włącz to na głośnik” – zażądał tata. „Jeśli to wpłynie na naszą rodzinę, musimy usłyszeć, co mówią”.
Tyler niechętnie przełączył się na tryb głośnomówiący, a kuchnia wypełniła się czystym, profesjonalnym głosem dr. Fernandeza. „Dr Johnson, dzwonię, aby poinformować, że pańska rezydentura została natychmiast zawieszona do czasu zakończenia pełnego śledztwa w sprawie zarzutów o oszustwa akademickie. Otrzymaliśmy obszerną dokumentację wskazującą na systematyczny plagiat i kradzież badań z wielu lat”.
„Doktorze Fernandez, to wszystko nieporozumienie” – przerwał mi Tyler. „Moja siostra ma problemy emocjonalne i stworzyła fałszywe dowody, żeby mnie oczernić. Nic z tego nie jest prawdą”.
„Dr Johnson, zapoznałem się ze wstępnymi dowodami, w tym z rejestrami logowania wskazującymi na nieautoryzowany dostęp do uniwersyteckich baz danych oraz porównaniami pańskiej pracy z oryginalnymi źródłami. To nie jest spór rodzinny. To poważny przypadek nadużycia władzy akademickiej i zawodowej”.
Tata nachylił się bliżej telefonu. „To ojciec Tylera, dr Fernandez. Na pewno zaszła jakaś pomyłka. Tyler ukończył Harvard z wyróżnieniem. Zawsze był wybitnym studentem”.
„Proszę pana, to może być prawda” – powiedział dr Fernandez – „ale dowody wskazują, że wyjątkowe osiągnięcia dr. Johnsona opierały się na skradzionej pracy. Odkryliśmy również, że opracowane przez niego protokoły badawcze dotyczące leczenia pacjentów zawierały metodologie plagiatowane z innych źródeł. Ma to potencjalne konsekwencje dla bezpieczeństwa pacjentów, które musimy natychmiast zbadać”.
Mama jęknęła. „Bezpieczeństwo pacjenta. Co to znaczy?”
„Oznacza to, że jeśli dr Johnson wykorzystał fałszywe badania do opracowania protokołów leczenia i jeśli te protokoły zostały zastosowane u prawdziwych pacjentów, musimy przeanalizować każdy przypadek, aby upewnić się, że nie wyrządzono żadnej szkody. Zespół prawny szpitala już się zbiera, aby zająć się potencjalnymi roszczeniami o błąd w sztuce lekarskiej”.
Tyler ukrył twarz w dłoniach. „To nie może się dziać. To nie może się dziać”.
„Eee, doktorze Johnson” – kontynuował dr Fernandez – „musi pan stawić się jutro rano w Bostonie o 8:00 na formalną kontrolę. Proszę zabrać ze sobą prawnika, jeśli pan sobie tego życzy. Izba Lekarska stanu Massachusetts wszczęła również równoległe dochodzenie, które może skutkować trwałym cofnięciem pańskiej licencji lekarskiej”.
Rozmowa dobiegła końca, pozostawiając naszą kuchnię pogrążoną w oszołomionej ciszy. Mama płakała. Tata chodził w tę i z powrotem. Tyler siedział bez ruchu, w końcu rozumiejąc w pełni, co się dzieje.
Mój telefon zawibrował z powodu SMS-a od mojej kuzynki Jennifer. Cholera, Christine. Nie miałam pojęcia, że Tyler kradnie pracę. Dziadek jest wściekły. Mówi, że jest z ciebie dumny, że się odezwałaś. Przyszedł kolejny SMS – tym razem od mojego wujka Marka. Przeczytaj przesłane przez ciebie dowody. Jako koleżanka badaczka, chciałam, żebyś wiedziała, że postąpiłaś słusznie. Uczciwość akademicka jest ważniejsza niż rodzinne poglądy polityczne.
Dalsza rodzina zareagowała na moje materiały dowodowe z szokiem i zaskakującym wsparciem. Wszyscy byli świadkami lat traktowania Tylera jak złotego chłopca i teraz rozumieli, dlaczego poczułem się zobowiązany do ujawnienia prawdy.
Tata zakończył rozmowę z Harvardem i odwrócił się do nas, a jego biznesowe instynkty w końcu wzięły górę nad rodzicielską stronniczością. „Właśnie rozmawiałem z Biurem ds. Integralności Akademickiej Uniwersytetu Harvarda. Traktują to jako najpoważniejszy przypadek systematycznego oszustwa, z jakim się zetknęli od dziesięcioleci. Rozważają całkowite cofnięcie dyplomu Tylerowi”.
„Nie mogą tego zrobić” – zaprotestowała mama. „On zdobył ten dyplom”.
„Nie, mamo” – powiedziałam stanowczo. „Ukradł to – tak jak ukradł moje badania, tak jak ukradł swoim kolegom z klasy, tak jak kradł wszystkim przez siedem lat”.
Tyler podniósł wzrok znad dłoni, jego oczy były zaczerwienione, ale wypełnione raczej wściekłością niż wyrzutami sumienia. „Myślisz, że jesteś taki mądry, prawda? Myślisz, że coś tu wygrałeś. Zniszczyłeś całą naszą rodzinę przez swoją małostkową zazdrość”.
„Ujawniłem oszustwo akademickie, które miało wpływ na opiekę nad pacjentami” – poprawiłem. „Jeśli to zniszczy naszą rodzinę, to dlatego, że została zbudowana na kłamstwach”.
„Nasza rodzina miała się dobrze, dopóki nie postanowiłeś bawić się w detektywa i nie zrujnowałeś wszystkim życia” – odparł Tyler. „Będziesz odpowiedzialny, kiedy mama i tata stracą dom z powodu rachunków sądowych. Będziesz odpowiedzialny, kiedy nie będę mógł znaleźć pracy nigdzie, bo zniszczyłeś moją reputację”.
Telefon taty zadzwonił ponownie. Tym razem dzwonił nasz prawnik rodzinny, ponieważ ktoś z Harvardu skontaktował się z nim w sprawie potencjalnego postępowania sądowego. Kiedy tata odebrał, widziałem, że zaczynał rozumieć, że to się nie skończy i że nie da się tego kontrolować ani minimalizować.
Tyler nagle wstał, a jego krzesło zaskrzypiało o podłogę. „Jadę teraz do Bostonu. Naprawię to, zanim będzie gorzej”.
„Jak zamierzasz naprawić siedem lat udokumentowanego oszustwa?” – zapytałem.
„Powiem im prawdę – że od miesięcy jesteś niezrównoważony psychicznie, że sfabrykowałeś wszystkie te dowody, bo nie możesz znieść mojego sukcesu. Udowodnię, że kłamiesz”. Otworzyłem laptopa i pokazałem mu ekran wyświetlający foldery w chmurze zawierające setki dokumentów, znaczniki czasu i materiały źródłowe. „Tyler, mam kopie zapasowe wszystkiego, przechowywane w wielu lokalizacjach. Dowody zostały już zweryfikowane przez niezależne źródła. Nie da się skłamać, żeby uniknąć dokumentacji”.
Jego twarz wykrzywiła się z wściekłości. „W takim razie dopilnuję, żebyś za to zapłacił. Jeśli moja kariera się skończy, spędzę resztę życia, unieszczęśliwiając i twoją”.
Maska w końcu zniknęła – zniknął czarujący, odnoszący sukcesy lekarz, zastąpiony przez kogoś, kto gotów był zagrozić własnej siostrze, by chronić swoją oszukańczą reputację. Po raz pierwszy moi rodzice, jak sądzę, dostrzegli przebłysk tego, kim naprawdę był Tyler, pod jego starannie wykreowanym wizerunkiem.
Tata odłożył słuchawkę i rozejrzał się po kuchni, patrząc na swoją pogrążoną w żałobie rodzinę. „Prawnik mówi, że musimy przygotować się na liczne pozwy. Harvard chce zwrotu pieniędzy ze stypendium. Szpital rozpatruje pozwy o błąd w sztuce lekarskiej. Izba lekarska może nałożyć kary finansowe”.
Mama opadła na krzesło, przytłoczona ogromem tego, co się działo. „Jak się tu znaleźliśmy? Jak to wszystko tak szybko się rozpadło?”
Spojrzałam na moją matkę, kobietę, która przez dekady pozwalała Tylerowi na takie zachowanie, i poczułam mieszankę smutku i wyzwolenia. „To się rozpadło, bo nigdy nie było prawdziwe. Mamo, sukces Tylera zbudowano na kradzieży i kłamstwach. A duma naszej rodziny zbudowano na celebrowaniu oszustwa”.
Tyler wziął kluczyki z lady. „Jadę do Bostonu. Załatwię to”.
„Tyler, nie jesteś w stanie prowadzić” – powiedział tata, ale Tyler już ruszył w stronę drzwi.
„Zadzwonię, jak posprzątam ten bałagan, który narobiła Christine” – odkrzyknął.
Drzwi wejściowe zatrzasnęły się, zostawiając nas troje w kuchni, otoczonych dowodami oszustwa Tylera i ruinami naszej rodzinnej iluzji. Na zewnątrz słyszałam samochód Tylera pędzący naszą ulicą, wiozący go ku konfrontacji z rzeczywistością, której żaden urok ani manipulacja nie były w stanie rozwiązać.
Tylera nie było już od godziny, gdy telefon stacjonarny zadzwonił swoim staromodnym dzwonkiem, przerywając napiętą ciszę w naszej kuchni. Tata odebrał zmęczonym: „Rezydencja Johnsonów”, a jego głosowi brakowało typowej pewności siebie. „Och, panie Johnson, tu dr Margaret Chen z Biura ds. Integralności Akademickiej Harvard Medical School” – rozległ się ostry, autorytatywny głos. „Muszę z panem porozmawiać o sytuacji pańskiego syna Tylera”.
Tata włączył głośnik, a jego ręce lekko się trzęsły. „Tak, doktorze Chen, wiemy, że wszczęto jakieś śledztwo”.
„Panie Johnson, dzwonię, aby poinformować pana, że po pilnej analizie dowodów przedstawionych dziś rano, Harvard Medical School zagłosowała za całkowitym cofnięciem Tylerowi dyplomu lekarskiego. Zakres i czas trwania jego oszustwa akademickiego sprawiają, że jest to najpoważniejszy przypadek, z jakim się spotkaliśmy w historii tej instytucji”.
Mama wydała z siebie zduszony szloch, zakrywając usta dłońmi. Poczułem mieszankę satysfakcji i smutku – wiedziałem, że to sprawiedliwość, ale jednocześnie rozumiałem, że oznacza to koniec życia Tylera, takiego, jakie je znał.
„Dodatkowo” – kontynuował dr Chen – „Harvard domaga się natychmiastowego zwrotu wszystkich stypendiów przyznanych Tylerowi podczas czteroletnich studiów medycznych, w łącznej kwocie 253 000 dolarów plus koszty administracyjne i odszkodowania. Uważamy to za kradzież usług edukacyjnych poprzez oszustwo”.
Twarz taty zbladła. „Dwieście pięćdziesiąt trzy tysiące dolarów. Nie mamy od razu takiej gotówki”.
„Uniwersytet rozumie, że stwarza to trudności finansowe” – powiedział dr Chen – „ale Tyler zdobył wykształcenie w sposób oszukańczy. Mamy prawny obowiązek odzyskania tych środków. Nasz dział prawny skontaktuje się z Państwem w ciągu czterdziestu ośmiu godzin w celu omówienia warunków spłaty”.
Rozmowa się zakończyła, pozostawiając nas w oszołomionej ciszy. Ćwierć miliona dolarów – bezpieczeństwo finansowe naszej rodziny, ich plany emerytalne, być może ich dom – wszystko to było zagrożone, ponieważ Tyler zbudował swoją karierę na kradzionych pracach.
Zanim zdążyliśmy w pełni przetworzyć tę informację, zadzwonił telefon mamy. Spojrzała na identyfikator dzwoniącego i zbladła. „Tu Tyler”. Odebrała niepewnie. „Tyler, jak poszło twoje spotkanie?”
Głos Tylera dobiegł z głośnika, drżący i zdesperowany. „Mamo, jest źle. Jest naprawdę, naprawdę źle. Ale Harvard już nie tylko prowadzi śledztwo. Już podjęli decyzję. Odbierają mi dyplom”.
„Wiemy, kochanie” – powiedziała mama. „Dr Chen właśnie do nas dzwonił”.
„Ja… eee… nie rozumiesz” – kontynuował Tyler, podnosząc głos. „Nie chodzi tylko o Harvard. Massachusetts General zwolniło mnie całkowicie. Nie zawiesiło – zwolniło. Analizują każdą sprawę pacjenta, z którą miałem do czynienia przez ostatnie dwa lata. A posiedzenie komisji lekarskiej, które, jak myślałem, miało się odbyć w przyszłym tygodniu? Przenieśli je na jutro rano, bo uważają, że zagrażam bezpieczeństwu pacjentów”.
Tata nachylił się bliżej telefonu. „Co oni właściwie mówią, Tyler?”
„Mówią, że wykorzystałem fałszywe badania do opracowania protokołów leczenia, które zostały zastosowane u prawdziwych pacjentów. Znaleźli trzy przypadki, w których pacjenci otrzymywali leki na podstawie moich skradzionych badań. U jednego z tych pacjentów wystąpiły powikłania, które mogły być związane z nieprawidłowym obliczeniem dawkowania”.
Mama jęknęła. „Czy ktoś jest ranny? Zrobiłeś komuś krzywdę?”
„Nie wiem” – powiedział Tyler, a słowa zaczęły płynąć szybciej, gdy ogarnęła go panika. „Obliczenia dawkowania w moich pracach nie były błędne, ale były błędne w oryginalnych badaniach, z których skopiowałem, ponieważ nie rozumiałem pełnego kontekstu. Siedemdziesięcioletnia kobieta z problemami z sercem otrzymała dwukrotnie większą zalecaną dawkę leku rozrzedzającego krew, ponieważ zmodyfikowałem zalecenia dotyczące dawkowania, nie rozumiejąc leżących u ich podstaw obliczeń matematycznych”.
W kuchni zapadła cisza, gdy przyswajaliśmy tę informację. Tyler nie tylko ukradł pracę naukową. Potencjalnie naraził pacjentów na niebezpieczeństwo, wykorzystując badania, których nie do końca rozumiał, do leczenia prawdziwych ludzi.
„Gdzie teraz jest pacjent?” zapytał tata.
Leave a Comment