Miała przy sobie zaledwie 7 dolarów i płaczące dziecko… gdy podeszli do niej najbardziej przerażający motocykliści w mieście.

Dorastała słuchając opowieści o takich mężczyznach.

Mężczyznach, którzy nie szanowali zasad.

Mężczyznach, którzy nie przejmowali się konsekwencjami.

Mężczyznach, którzy mogli zniszczyć ci życie, nawet o tym nie myśląc.

Lena nie wiedziała, kim oni byli, ale też jej to nie obchodziło. Miasto miało swój własny język, a skórzane kamizelki z naszywkami tworzyły dialekt, który wszyscy rozumieli.

Ale nie mogła wrócić. Nie mogła odjechać. Nie mogła pozwolić, żeby Mila tak płakała.

Zaparkowała samochód, wzięła głęboki oddech – oddech, który przypominał połykanie stłuczonego szkła – i podniosła córkę z tylnego siedzenia.

Twarz Mili była czerwona. Jej małe pięści zaciskały się i rozluźniały, jakby walczyła z nicością. Jej oczy były wilgotne i gniewne, a Lena przycisnęła policzek do czoła Mili.

„Będzie dobrze” – wyszeptała, mimo że tak nie było. „Mama jest tu dla ciebie”. „Naprawdę”.

Nie wiedziała, dlaczego powiedziała „obietnica”.

Obietnice stały się niebezpieczne.

Wniosła Milę do środka.