Miała przy sobie zaledwie 7 dolarów i płaczące dziecko… gdy podeszli do niej najbardziej przerażający motocykliści w mieście.

„Kiepski sklep” – powiedział Duke.

Uśmiech mężczyzny poszerzył się.

„Och” – powiedział, patrząc na kamizelkę Duke’a. „Żelazne Węże. Super. Właśnie tego mi dzisiaj było trzeba”.

Niepozorny motocyklista pochylił się ku Lenie, jego głos był ledwo słyszalny.

„Nic nie mów” – mruknął. „Nie reaguj”.

Serce Leny biło tak szybko, że myślała, że ​​zemdleje.

Wysoki mężczyzna sięgnął do kieszeni kurtki i wyciągnął odznakę, szybko ją pokazując.

„Porucznik Mason Griggs” – powiedział. „Musimy z tobą porozmawiać o twoim bracie”.

Lena poczuła ucisk w żołądku.

Odznaka wyglądała autentycznie.

Ale było w niej coś dziwnego, jak rekwizyt z filmu klasy B.

Duke się nie poruszył.

Młody motocyklista zacisnął pięści.

A potem drugi mężczyzna, ten, który do tej pory milczał, podszedł bliżej. Jego wzrok rozglądał się po pokoju, jakby oceniał zagrożenia.

Jakby decydował, kto pierwszy krwawi.

Lena zdała sobie wtedy sprawę, że natknęła się na coś o wiele poważniejszego niż zwykłe upokorzenie przy kasie.

Nagle znalazła się w samym środku wojny, o której istnieniu całkowicie zapomniała.

Inspektor Griggs znów się uśmiechnął.

„Masz coś, co należy do nas” – powiedział.

Lena zamrugała zdezorientowana.

„Nie rozumiem, co masz na myśli” – mruknęła.

Uśmiech Griggsa natychmiast zniknął, zastąpiony zimnym, zirytowanym spojrzeniem.

„Nie udawaj niewiniątka” – warknął. „Twój brat okradł niewłaściwych ludzi, zanim umarł”. A teraz myślimy, że weszłaś w posiadanie tego, co ukrywał.

Skóra Leny zdrętwiała.

„Mój brat niczego nie ukradł” – powiedziała drżącym, ale teraz silniejszym głosem, napędzanym gniewem, o którym zapomniała.

Griggs pochylił się do przodu.

„Jesteś pewna?” – zapytał cicho. „Bo złodzieje zazwyczaj lądują w zamkniętej trumnie, prawda?”

Te słowa uderzyły Lenę jak młot kowalski.

Wstrzymała oddech.

Głos Duke’a stał się upiornie spokojny.

„Odejdź” – powiedział.

Griggs się roześmiał.

„Zamierzasz mi mówić, co mam robić?” – zapytał.

Duke nie odpowiedział.

Po prostu zrobił powolny krok do przodu.

I nagle Lena zrozumiała coś, czego nigdy wcześniej nie rozumiała.

Ci mężczyźni nie bali się, bo hałasowali.

Bali się, bo byli zdolni do przemocy bez żadnych emocji.

Dyskretny motocyklista stanął obok Leny, dyskretnie oddzielając ją od mężczyzn.

„Weź dziecko” – mruknął, a Lena zawahała się na ułamek sekundy, ale coś w jego oczach podpowiedziało jej, że nie zadaje żadnych pytań.

Więc wzięła Milę w ramiona.

Motocyklista trzymał ją z zaskakującą czułością, kołysząc nią delikatnie w przód i w tył, jakby była z kruchego szkła.

Griggs zmrużył oczy.

„Widzisz?” – zaśmiał się cicho. „Motocykliści są ostrożni. Słodziak”.

Duke nie wydał z siebie ani jednego dźwięku.

„Masz dwie możliwości” – powiedział Duke cicho. „Albo przejdziesz przez te drzwi i zapomnisz, że go w ogóle widziałaś… albo przejdziesz przez te drzwi ze złamanymi kośćmi”.

W sklepie zapadła cisza.

Kasjer wyglądał, jakby miał zaraz zwymiotować.

Pozostali klienci cofnęli się i przywarli do półek, jakby chcieli wtopić się w tłum.

Griggs długo wpatrywał się w Duke’a.

Potem znów się uśmiechnął, ale tym razem jego uśmiech był bardziej ohydny.

„Myślisz, że możesz ją ochronić?” zapytał. „Myślisz, że możesz ochronić to dziecko?”

Podszedł bliżej.

Nagle sięgnął przez ladę i chwycił kopertę, którą zostawił młody motocyklista.

Serce Leny zamarło.

Griggs ją otworzył.

Jego wzrok szybko przeskanował wnętrze.

I po raz pierwszy jej twarz się zmieniła.

Tylko odrobinę.

Ale to wystarczyło.

Wystarczyło, żeby zwrócić uwagę Duke’a.

Wystarczyło, żeby Lena to zauważyła.

Strach.

Prawdziwy strach.

Dłonie Griggsa zacisnęły się mocno na kopercie.

„Gdzie to znalazłeś?” syknął.

Głos Duke’a był lodowaty.

„Odłóż to” – powiedział.