Piętnaście lat mojego życia.
Piętnaście cholernych lat kształtowania tej firmy od zera.
I odprawili mnie siedmioma słowami i pustym spojrzeniem.
Rozejrzałem się po siedzących przy stole mężczyznach, z którymi pracowałem przez ponad dekadę.
Mężczyźni, na których urodzinach dzieci byłam.
Mężczyźni, którzy zadzwonili do mnie o 2 w nocy, żeby naprawić katastrofy, które sami stworzyli.
Teraz jednak nie mogli nawet spojrzeć mi w oczy.
Z wyjątkiem Warrena.
Dyrektor generalny Warren Blackwood patrzył mi prosto w oczy, jego wyraz twarzy był pozbawiony wyrazu, ale nie udało mu się ukryć lekkiego drgnięcia kącika ust.
Zadowolenie.
Nazywam się Maggie Laneir. Mam czterdzieści trzy lata i do 9:17 rano tego wtorku byłam dyrektorem operacyjnym Meridian Healthcare Solutions.
Zanim przejdę dalej, zostaw komentarz, w którym napiszesz, skąd jesteś i zasubskrybuj nasz kanał, aby otrzymywać więcej historii, które przyspieszą bicie Twojego serca.
„Postanowiliśmy pokierować firmą w innym kierunku” – powiedział Warren z tym wyćwiczonym autorytetem prezesa, który kiedyś zrobił na mnie wrażenie. „Ethan przejmie twoje stanowisko ze skutkiem natychmiastowym”.
Ethan.
Ethan Donovan.
Zięć, który był tu zaledwie siedem miesięcy.
Ten sam człowiek, który w zeszłym tygodniu pytał mnie, co oznacza HIPAA.
Ten sam facet, któremu nadano tytuł wiceprezydenta dzień po ślubie z córką Warrena, Kirą.
„Rozumiem” – to wszystko, co zdołałem wykrztusić, a mój głos był daleki. „A kiedy zarząd głosował w tej sprawie?”
Spojrzałem na Thomasa, naszego dyrektora finansowego, który wczoraj napisał do mnie SMS-a o naszej zwyczajowej popołudniowej kawie.
Nagle zafascynował go jego notatnik.
„Wczoraj wieczorem. Sesja nadzwyczajna” – mruknął.
Na który mnie nie zaproszono.
Leave a Comment